«Дактары не давалі ніякіх гарантый». Як БАТЭ два гады чакаў вяртання свайго форварда
Старшыня праўлення ФК БАТЭ Анатоль Капскі ў інтэрв'ю SPORT.TUT.BY распавёў пра тое, што дапамагло вярнуцца ў вялікі футбол Дзмітрыю Мазалеўскаму, які пасля працяглага лячэння здолеў аднавіць кар'еру.
Дзмітрый Мазалеўскі. Фота: fcbate.by
— Далёка не ў кожным клубе больш за два гады змаглі б чакаць вяртання ў свае шэрагі траўмаванага футбаліста, падаўжаючы яму кантракт. Сам Дзмітрый Мазалеўскі сказаў, што ключавым момантам стаў ваш званок перад Новым годам, калі вы паведамілі, што БАТЭ прыняў рашэнне аплаціць чарговую аперацыю. Што вамі рухала больш: чалавечы фактар або вера ў Мазалеўскага як у футбаліста?
— Па-першае, я вам паведамлю, што мы ўжо прапанавалі Дзіму абмеркаваць новы кантракт на наступны сезон. А па-другое, я даручыў дырэктару клуба перагледзець той кантракт, які мы працягнулі з Мазалеўскі летам. Ясна, што яго ўмовы былі далёка не такія, як у гульцоў асноўнага складу. Але з дапамогай бонусных выплат або іншых нейкіх варыянтаў мы знойдзем магчымасць іх палепшыць.
Такія ахвяры і такія ўчынкі павінны годна ацэньвацца. Хлопцы ў камандзе ўжо жартавалі з нагоды таго, што Мазалеўскі, правёўшы толькі канцоўку сезону, дагоніць некаторых нашых бамбардзіраў, якія гуляюць з яго пачатку.
У сітуацыі з Дзімам было два варыянты: або займацца яго вяртаннем у футбол, або не займацца. Але прыняць рашэнне было вельмі складана, таму што ніхто не мог сказаць, чым гэта скончыцца. Ні нашы, ні італьянскія лекары не адважваліся даваць прагнозы. Дзве аперацыі, два тазасцегнавыя суставы, выпадак вельмі рэдкі. Многае залежала ад самога Дзімы, ад яго сям'і — жонкі з дачушкай.
Але, напэўна, у першую чаргу вяртанне Дзімы адбылося дзякуючы шалёнай веры ў яго галоўнага трэнера Аляксандра Ермаковіча.
А ў тым, што гэта вяртанне адбылося, я не сумняваюся. За некалькі дзён да нашага матчу з «Віцебскам», які стаў залатым, я спытаў у Мазалеўскага: «Як сябе адчуваеш?» І ён адказаў: «Як у 22!» Але гэта прагучала не як бравада, гэта было сказана абсалютным аптымістам.
У сітуацыі, калі лекары не давалі ніякіх гарантый, я бачыў, як Дзіму падтрымлівала яго сям'я. Гэтым можна было толькі захапляцца. І шмат у чым рашэнне аб новай аперацыі было прынята клубам з павагі да іх стойкасці. Хацелася дапамагчы, бо Дзімка так хацеў гуляць у футбол! У многіх маладых хлопцаў, якія яшчэ нічога не зарабілі і не дасягнулі, напэўна, жадання менш. Усім бы нашым маладым хлопцам такое жаданне … І гэта пры тым, што столькі часу чалавек жыў з болем, з нявызначанасцю. Сітуацыя мяне палохала, бо былі падазрэнні на анкалогію. Улічваючы мой досвед у гэтым кірунку, я не быў упэўнены, што яны не пацвердзяцца.
Але ён вярнуўся, і дай Бог, каб у Дзімкі і далей складалася добра, каб пагуляў яшчэ, назабіваў шмат, дапамог камандзе.
Нічога ў гэтым жыцці проста так не адбываецца. Я лічу, што Гасподзь Бог нас вядзе. На жаль, часам не хапае ўласных мазгоў, штуршку, падказкі, каб прыняць правільнае рашэнне. І ў гэтай сітуацыі ён нам усім дапамог.
Цяпер датычна таго, што мной рухала больш. Гісторыя ў выніку атрымалася прыгожай. Але сёння, аналізуючы ўсё гэта, я разумею, што ж магло атрымацца і па-іншаму, калі б не такая вера Дзімы ў сябе і не Гасподзь Бог.
А яшчэ — гэта добры прыклад для многіх футбалістаў. Дзіма Мазалеўскі — вялікі прафесіянал.