Pačućciovaja elita (achtunh, mnohalitar i krychu matu)
Ot Halič kazaŭ: «…A bojsia jedinstvienno tolko toho, kto skažiet: «ja znaju kak nado». Nu dyk voś – ja, padobna da taho, viedaju. Takim čynam, piacichvilinka banalnaści.
Łukašenka ŭładu nie addaść ni ŭ 15-m, ni ŭ 115-m, kali dažyvie, hodzie. Ułada ŭ jaho arhanična źniknie razam sa straŭnikavaj i mazhavoj (u jahonym varyjancie) dziejnaściu. Ale davajcie azadačymsia adkazam na pytańnie: nu i što? Kamu i ŭ čym, pa sutnaści, pieraškadžaje Łukašenka?
Apazicyi jon nie pieraškadžaje — prynamsi ŭ tym vyhladzie, u jakim jana jość ciapier. Skažam ščyra, kali Saviecki Sajuz źnikaŭ z mapy śvietu, jon nie byŭ zrynuty tytaničnym Ramančukom i jahonym miljardam pracoŭnych miescaŭ. Režymu, kab skapycicca, nie treba mieć u apanientach kankretnuju palityčnuju partyju.
Biełaruskamoŭnym Łukašenka taksama nie pieraškadžaje, bo kali ja i vy razmaŭlajem pa-biełarusku, to nad nami nichto nie budzie stajać i patrabavać pramaŭlać pałovu słoŭ pa-rusku zhodna z kvotaj.
Tyja, katoryja «zastabiły»… nu, pa maich nazirańniach, jany pra jaho nie dumajuć.
Im naplavać na jaho, jany nie chodziać na jahonyja inaŭhuracyi, chacia, ja dumaju, mahli b zamović abaniemient, i jany nie pojduć jaho baranić, navat kali jaho niechta vyrašyć raśpiać na traktary «Biełarus». Z kožnym hodam jany zabyvajuć jaho ŭsio macniej. I, pamiž nami, — stanoviacca dla jaho mienš karysnymi za nas — aktyŭnych. Bo dla nas jon jość, a dla ich jon jak Marat Kaziej. Niejkaja biezymiennaja łuchta, aformlenaja ŭ bronzie i z hranataj u ruce.
Dyk čamu ž jahonaja ŭłada zdajecca nastolki mocnaj? Jahonaja ŭłada mocnaja tamu, što ŭvieś naš unutrany supraciŭ — heta supraciŭ INDYVIDUALNY. Skiravany na SAMARATAVAŃNIE.
Zaŭvažcie, jak papularna ciapier kazać pra tupych biełarusikaŭ, jakija zasłužyli toje, što majuć. Toj, chto pramaŭlaje heta, atrymlivajecca, nie biełarusik. Jakoj nacyjanalnaści hety čałaviek? Niajasna. Mabyć, nijakaj.
Takim čynam, naša nacyja dajšła ŭ svaim brutalnym raźvićci da fazy, kali naradžaje ŭnutry siabie nie svaich pradstaŭnikoŭ, a svaich estetyčnych antahanistaŭ. Heta ludzi, jakija prypisvajuć sabie ŭsie najlepšyja čałaviečyja jakaści, a nacyi prypisvajuć usie najhoršyja. Ja — niaskorany, a nacyja na kaleniach. Ja suprać Łuki, jany — za. Ja «ŭsio razumieju», jany «ničoha nie razumiejuć». Ja — nie ilhotnik. Jany — ilhotniki. Ceły nabor štampaŭ, jakija šmatrazova imi pramaŭlalisia i ni razu nie asensoŭvalisia.
Takija ludzi refleksujuć u asnoŭnym na temu Biełarusi, ale pałovu svajho času traciać na padkreślivańnie svajoj nieprynaležnaści da jaje.
Bo im treba dakazać sabie, što, pa-pieršaje, u situacyi, jakaja skłałasia, niama ich viny, a pa-druhoje, jany takim čynam adkazvajuć samim sabie na pytańnie: čamu nikoli nie budzie lepš? Nu, tamu, što hetyja biełarusy (jany) — voś takija nikčemnyja.
Unutranyja samaratavalniki sapraŭdy ličać, što lepš nie budzie NIKOLI, bo jany — niaredka ludzi, što ličacca intelektuałami tolki tamu, što ŭ nas niama nazvy dla nie intelektualnaj a PAČUĆCIOVAJ elity. Ichnyja, jak skazaŭ by Nicše, «vialikija sercy i maleńkija mazhi» pałamalisia ŭ hrubavataj žmieni staršyni kałhasu, i ciapier jany, straciŭšy niejkaje miesca siarod inšych ludziej, prydumvajuć sabie efiemiernyja nadnacyjanalnyja pazicyi naziralnikaŭ.
Było b zdorava, kali b «usie ludzi dobraj voli» na niejki čas damovilisia dziejničać u adnym rečyščy. Što ja maju na ŭvazie?
— Nie bajacca havaryć ź nieznajomymi ludźmi. Ni partyi tut, ni zamiežnyja čynoŭniki tam nie zmohuć abjadnać naš narod, bo dla hetaha treba tolki, kab narod adčuŭ siabie i abjadnanym, i narodam. Heta vielmi ciažka, bo mnohija z nas za hety čas naohuł stracili kamunikatyŭnyja zdolnaści. Čužy čałaviek dla nas — niebiaśpieka. My saromiejemsia navat «pračytaŭšy «Našu Nivu», ukinuć jaje ŭ skrynku susiedu».
— Jak i dzieciam, narodu nielha kazać, što jon durny, niepryhožy i bieśpierśpiektyŭny. Naš narod užo ŭ heta pavieryŭ. Hetuju traŭmu varta vypraŭlać.
— Vielmi važna spakojna dziaŭbści ŭ adnu i tuju ž kropku. Varta dakazvać, što my adzin narod, što my ŭsie chočam adnaho i taho ž. I ludzi, što bjuć i sadžajuć svaich, — heta złačyncy. U hramadstvie pavinnaje ŭźniknuć adčuvańnie, što pracavać u AMAPie soramna. I navat kali ty alihafren i nie bačyš u hetym ničoha kiepskaha, to ty pasłuchaješ siabroŭ, blizkich, jakija tabie skažuć, što fu-fu-fu.
U kožnaha z nas jość šmat takich znajomych, jakim pra takija rečy dumać lanota. Dyk voś, sprava kožnaha z nas — im, a praź ich i ichnym znajomym davieści prostyja rečy:
— my adnoj kryvi;
— my adno adnaho lubim;
— u nas supolnaja budučynia;
— być miantom i słužyć tym, chto nas raździalaje, pavina być soramna.
Kali my bolš sił skirujem na heta za košt źmianšeńnia času na kpiny z «biełarusikaŭ», praź niekalki hadoŭ my budziem žyć u pryncypova inšaj krainie. Navat kali Łukašenka pa-raniejšamu budzie prezidentam, jon ni na što nie budzie ŭpłyvać. Ni na što.