«Dla mnohich dałučeńnie da Rasii žadanaje. Bo ŭ Biełarusi žyćcio nie palapšajecca»
Piša Kastuś Šytal z Hłybokaha, Viciebskaja vobłaść.
Mnohija ludzi ŭ pravincyi kažuć pra mahčymaje dałučeńnie da Rasii ci jak pra pažadanuju spravu, ci jak pra tuju, jakuju jany hatovyja ŭspryniać spakojna.
Za apošnija tydni čuŭ — ci sam, ci ŭ pierakazie — piać takich razmovaŭ. Usio z vusnaŭ prostaha narodu.
U toj ža čas paśla palityčnych navinaŭ nie padajecca, kab chtości ci ź biełaruskaha, ci z rasiejskaha vyšejšaha kiraŭnictva razhladaŭ usurjoz scenar anšlusu ŭ najbližejšyja hady.
Adnak prostyja ludzi ŭ takuju mahčymaść vierać. I, na žal, mnohija ŭsprymajuć takuju mahčymaść jak pažadanuju dla ich.
Jość tut vina biełaruskaha kiraŭnictva. Ekanomika rehijonaŭ — u harotnym stanie. Ludzi nie vierać dziaržaŭnym ŚMI i čynavienstvu. Ideja niezaležnaści, choć pra jaje pastajanna paŭtaraje Łukašenka, nie znachodzić padtrymki ŭ prostaha narodu, bo Łukašenku ŭžo nichto nie vieryć. Svaja kraina nie jość kaštoŭnaść dla prostaha naroda.
Ludzi chočuć pieramienaŭ, niejkaha palapšeńnia — ale nie bačać pierśpiektyvy źmianić da lepšaha žyćcio ŭ biełaruskaj dziaržavie.
Tamu spadziajucca na inšuju dziaržavu.