Łukašenka raniej jeŭ nanač kaŭbasu, a ciapier užo nie moža

Alaksandr Łukašenka raskazaŭ, što praź lišniuju vahu jamu daviałosia pierahledzieć svoj racyjon i admovicca ad niekatorych praduktaŭ. Pra heta jon paviedamiŭ 20 studzienia padčas uručeńnia ŭznaharod Dziaržaŭnaha znaka jakaści.

Łukašenka z prezidentam Rasii Uładzimiram Pucinym na Vałaamie 26 lipienia 2024 hoda. Fota: pres-słužba Kramla

Padčas naviedvańnia vystavy «Dasiahnieńni suvierennaj Biełarusi» Łukašenka spyniŭsia kala stenda ahrakambinata «Dziaržynski», dzie parazmaŭlaŭ z kiraŭnikom pradpryjemstva Uładzimiram Łukjanavym. U razmovie jon pryznaŭsia, što bolš nie ŭžyvaje šakaładu.

Sa słoŭ palityka, kali jon ubačyŭ u katałohu pradukcyju, u tym liku šakaład «Alonka», to zachacieŭ pakaštavać, ale admoviŭsia ad hetaj idei. Jak kaža Łukašenka, jaho praciŭniki pastajanna źviartajuć uvahu, što jon nabraŭ vahu, tamu jon ciapier imkniecca jaje skinuć. Mienavita tamu, ź jaho słoŭ, šakaład i rahačoŭskuju zhuščonku jon vyklučyŭ z racyjonu. Zamiest usiaho hetaha jamu pryvieźli z vystavy indyka, jakoha jon i pakaštavaŭ dniom.

Raniej ža, jak kaža Łukašenka, jon časam dazvalaŭ sabie źjeści nanač kaŭbasy:

«Časam hrašyŭ uviečary. Vaźmu kavałak, adrežu, źjem biez chleba».

Ale hetyja hrachi ŭžo ŭ minułym. Ciapier pa viečarach Łukašenka nibyta ŭvohule ničoha nie jeść.

Kamientary da artykuła