Radavy Labioduškin staŭ dziaŭčynaj
Z takoha pieraŭvasableńnia pačynajecca śpiektakl “Matylok” Mikałaja Pinihina, pastaŭleny lideram biełaruskaj sceny ŭ Teatry junaha hledača.
Pałkoŭniku harbata pojdzie nia ŭ toje horła, i jon zhubić hołas. Pierapytaje niekalki razoŭ i nie pavieryć. Radavy Kola Labioduškin ź piataj roty staŭ dziaŭčynaj. Z takoha pieraŭvasableńnia pačynajecca śpiektakl “Matylok” Mikałaja Pinihina, pastaŭleny lideram biełaruskaj sceny ŭ Teatry junaha hledača.
Dziaŭčyna Labioduškin, jakuju hraje Hanna Chitryk, raspaviadaje, što adčuvaje ŭ sabie hienij i žyć nie moža biez teatra, pałkoŭnik namierany pierarabić jaje nazad u radavoha, zała śmiajecca. Voś tolkija pieraŭvasableńni na hetym nie skančajucca, i nie pałkoŭnik viartaje radavoha ŭ šerah, a naadvarot, sam abudžajecca. U kłubie vajskovaj čaści hrajuć unačy Šekśpira pałkoŭnik i šarahoviec, šyjuć ź firanak kaściumy, zaparvajuć kavu.
Ale damo słova režysioru. Mikałaj Pinihin: “Śpiektakl pra toje, jak adna žyvaja duša zapaliła druhuju dušu, užo nie žyvuju, i zrabiła jaje žyvoj. Adna duša zapaliła druhuju, addała joj svajo śviatło i pamierła. Voś i ŭsia prostaja formuła. Čałaviek, jaki maje relihijnuju śviadomaść, unios śviatło ŭ dušu inšaha čałavieka, jaki kaža ŭ pačatku śpiektakla: “Tam choładna, i pusta, i ničoha nie budzie — za trunoju”, a ŭ kancy śpiektakla prosta razumieje, što ź ciełam duša nie pamiraje. Heta niamała”.
Režysior kaža, što pastaviŭ hetuju pjesu dla Hanny Chitryk. Raniej, kali jon staviŭ “Matylka” ŭ Pieciarburhu, na pieršym płanie była rola pałkoŭnika. Jon tłumačyć heta nie svajoj zadumaj, a tym, što Hanny Chitryk u Pieciarburhu nie było. Praciahvaje aktrysa. Hanna Chitryk: “Usie piaćsot prac, što my robim, nasamreč niavažnyja. Važna pražyć hetaje žyćcio čysta i ščyra, i pamiatać pra toje, što napieradzie novyja roli, jašče šmat žyćciaŭ. Čałaviek — u hetym vypadku pałkoŭnik — tolki ŭžo starym i tolki zhubiŭšy hetuju dziaŭčynku (hierainiu), tolki tady zrazumieŭ, što kankretna jana chacieła jamu skazać. Heta drama čałavieka. Čamuści ŭsio, što adbyvajecca z nami, my razumiejem tolki tady, kali niešta zdarajecca”.
“Maja pjesa ni ŭ jakim razie nie pra vojska, a pra vyratavańnie čałaviečaj dušy”, — kaža dramaturh Piotr Hładzilin. “Utapičnaja mieładrama”, — adhukajucca rasijskija krytyki. “Adzin z najlepšych śpiektaklaŭ u Minsku”, — śćviardžajuć niekatoryja z tych, chto byŭ na zdačy śpiektakla ŭ TIUHu.
U śpiektakli niekalki razoŭ hučyć manałoh z pjesy, napisanaj Labioduškinym. Spačatku jon dzivić nas i padajecca niedarečnym, paśla my razumiejem jaho, a ŭ treci raz, kali ŭžo pałkoŭnik čytaje jaho zamiest malitvy, heta adzinaje, što pasuje situacyi. Čytaje Hanna Chitryk: “Duša bieśśmiertna. Ona radujetsia každomu pierievopłoŝieniju. Ibo tieło jesť tolko kokon, a duša tvoja jesť brilliantovaja striekoza. Ona osvoboditsia ot kokona i budiet sorok dniej pariť v okołoziemnom efirie, słušaja o lubvi k tiebie, sobiraja siły dla buduŝieho putiešiestvija. Ona pieriesiečiet okieany vriemieni, i skoro tvoja postojannaja duša dostihniet suši, i načnietsia novaja žizń. Ty pobiežiš bosymi nohami po rosie navstrieču sołniečnomu śvietu”.
Ale treba abaraniać radzimu. Navat kali vy — biaspłotnaja istota. Navat kali niama vajny. Navat kali vy ŭžo nie žyviacie ŭ śviecie vajennych dziejańniaŭ, a latajecie ŭ “biazzornym efiry”. Vy čałaviek, a značyć — adzinka socyumu. Praciahvaje teatralny krytyk Alaksiej Strelnikaŭ: “Za košt daminavańnia Hanny Chitryk možna skazać, što jana stanovicca žanočaj emanacyjaj samaho režysiora Mikałaja Pinihina. Jaho režysiorskija namahańni, pakuty razhladajucca ŭ hetym śpiektakli vielmi padrabiazna. Dla takich aŭtabijahrafičnych i spaviadalnych śpiektaklaŭ Pinihin vybiraje biełaruskija teatry i biełaruskich artystaŭ”.
U Mikałaja Pinihina, na žal, niama svajho teatru. Tamu hladzicie premjeru “Matylka” ŭ minskim Teatry junaha hledača 6 i 8 lutaha.
Daviedka Jeŭraradyjo
Mikałaj Pinihin — biełaruski režysior, jaki ŭžo 8 hadoŭ pracuje ŭ Pieciarburhu. Tam, u Vialikim dramatyčnym teatry imia Taŭstanohava, jon pastaviŭ śpiektakli “№ 13”, “Kaściumier”, “Kaciaryna Ivanaŭna”, “ART”, “Talenty i pakłońniki” i inšyja. U Biełarusi sprabavaŭ stvaryć ułasny teatr na pačatku 90-ch, ale jamu nie dali pamiaškańnia, paśla stvaraŭ teatr-anrepryzu “Mikoła-teatr”, jaki zaraz nie isnuje. Najbolš viadomaje z taho, što jon staviŭ u nas — śpiektakli “Tutejšyja”, “Idylija”, “ART” i “Symon-muzyka”.