Pasłužlivy durań

Piša Śviatłana Kalinkina.

Kali jeŭrapiejskich naziralnikaŭ zaprašajuć na «vybary», a potym na čale misii BDIPČ ABSIE nie dazvalajuć bačyć, ci pravilna viadziecca padlik hałasoŭ, — heta absurd.

Pieršaja viersija — pra durniaŭ: na vybarčym učastku nie viedali, chto da ich pryjechaŭ.

Heta z adnaho boku.

A z druhoha — Antonia Miłašoski, pierš čym jaho da nazirańnia dapuścili, kamisii bedžyk pavinien byŭ pakazać. Na jakim vyrazna i jasna napisana, chto jon taki, hety intelihient u akularach. Možna spračacca, ci treba našym vybarčym kamisijam umieć ličyć, ale čytać, napeŭna, jany ŭsio ž taki ŭmiejuć…

Uvohule, viersija sumnieŭnaja.

Druhaja hipoteza — pra razumnych.

Vielmi pachvalnaj dla Alaksandra Łukašenki vyhladaje hetaja viersija, bo hruntujecca na mifie pra jaho krutaść, adnak ja b z takimi kamplimientami nie śpiašałasia. Prosta tamu, što kali b viersija była pravilnaj, to nie patrabavałasia b nijakich składanych pabudovaŭ. Nu, nie zaprašali b my jeŭrapiejskich naziralnikaŭ na svaje «vybary», jak pieršapačatkova hrazilisia, — voś i ŭsia kanstrukcyja.

Bajusia, samaj blizkaj da iściny ŭ našaj situacyi budzie treciaja viersija — pra siońniašnich biełarusaŭ.

Viadoma, Łukašenka vielmi chacieŭ, kab hetyja «vybary» byli pryznanyja. I napeŭna jon płanavaŭ zrabić jak-niebudź tak, kab ničoha surjozna ŭ biełaruskich «vybarach» nie mianiać, ale kab u zachodnich naziralnikaŭ zastalisia ad ubačanaha najlepšyja ŭražańni. Urešcie, heta ž nie jaho vybirali, nie jaho ŭzroŭni padtrymki padličvali. Nu, ubačyŭ by kiraŭnik misii ABSIE, pryjšoŭšy na ŭčastak, što niejki kandydat Pupkin prajhraŭ kandydatu Župkinu. I što? Navat kali hety Pupkin — kandydat ułady, dyk i Miłašoski nie Hiekata šmathałovaja, usiudy nie paśpieje. Na adnym učastku Pupkin prajhraŭ, na inšych — vyjhraŭ. Ale abiazzbroili b kiraŭnika surovych naziralnikaŭ ABSIE, dazvoliŭšy bačyć padlik, navat nie achviarujučy pieškaj.

Dyk nie ž! Treba było trymać abaronu, byccam achoŭvaješ hałoŭnyja sakrety Radzimy! Treba było adhaniać kiraŭnika misii ad stała ź biuleteniami, treba było rabić usio tak, kab jon, nie daj Boh, nie padhledzieŭ, kolki tam hałasoŭ nasamreč addadziena za niaščasnaha Pupkina…

Treba było tak nakrucić praŭładnych naziralnikaŭ, kab jany na vačach va ŭsich vyryvali ŭ staršyni ŭčastkovaj kamisii pratakoł, jaki zaśviedčyŭ, što «vybary» nie adbylisia… I kab potym z krykami «Milicyja-palicyja!» prosta da akruhovaj kamisii pa hety pratakoł nieślisia i naziralniki ABSIE, i našyja aktyvisty… I kab užo ŭ akruhovaj kamisii hetuju daŭno ahučanuju na aŭdyjo i videa papierku chavali, pierapisvali, mianiali…

Nu niama tut nijakaha zdarovaha sensu, nijakaj łohiki, nijakaha papiaredniaha namieru. Heta ekspromt. Heta rozum taki.

Prosta ŭ nas vybudavanaja takaja sistema dziaržaŭnaha kiravańnia, što ciapier — što b tam Łukašenka ni płanavaŭ u palitycy, u ekanomicy, u sporcie — abaviazkova znojdziecca jaki-niebudź asioł, jaki pierakuročyć usie płany, žadajučy vysłužycca. I ŭsio tamu, što sutnaść sistemy prostaja: kab kožny vialiki i maleńki vincik pasłuchmiana vykonvaŭ daviedzienuju zadaču-minimum. Inakš budzie pakarany.

Staršyni vybarčaj kamisii zahadana dać patrebny vynik — i choć Isus Chrystos pryjdzi na ŭčastak — jon adsunie jaho ad biuleteniaŭ za kadku z palmaj.

Heta i jość pa-biełarusku, heta toje, što našaja ŭłada staranna vybudoŭvaje, toje, biez čaho sistema pierastanie isnavać — kožny vincik nie dumajučy vykonvaje svaju zadaču-minimum. Praŭda, vykonvaje tak, što pasłužlivy durań robicca bolš niebiaśpiečnym za voraha.

Kamientary da artykuła