Siarhiej Bałachonaŭ. Homielski dziońnik
№ 06 (127) 1999 h.
HOMIELSKI DZIOŃNIK
Dziełavity dzied-adstaŭnik hučna narakaje na toje, što siońniašniaje pakaleńnie nia viedaje tych ciažnotaŭ, jakija zaznali jon i bolš staryja ludzi, prajšoŭšy praź niekalki vojnaŭ. Jon ličyć, što z-za niastačy ciažnotaŭ — razbeščanaść moładzi; žanočuju pałovu jon ahułam abvinavaciŭ u prastytucyi. Mižvoli mnie pryhadaŭsia stary laśnik ź vierša Adama Hurynoviča «Miesca niačystaje». Daviedaŭšysia pra toje, što jaho lubimaja dačuška stała ŭ horadzie žyć z raspusty, laśnik paviesiŭsia. Nia łajaŭsia, nia biŭsia. Prosta pajšoŭ i ŭdaviŭsia, zrazumieŭšy častku svajoj viny ŭ losie dački. Dzied ža adstaŭnik ni ŭ jakija pietli leźci nie źbirajecca, bo vinavatymi zaŭsiody ličyŭ dyj praciahvaje ličyć inšych.
***
Rabotniki kultury na sustrečy z meram miž inšym vydali «śmiełuju prapanovu» — pieranieści biust A.Hramyki na praspekt Lenina, a na raniejšym miescy pastavić pomnik A.Puškinu. Nia viedaju dakładna ichnych matyvacyjaŭ, ale dumaju, što nie brakavała frazealohii słavianskaj jednaści. Našyja kulturniki ŭvažajuć akurat vialikaha afrasłavianskaha paeta za symbal jednaści henaj. Nia znaju. Jak na moj pravakanservatyŭny hłuzd, kali ŭžo chočacca niejak ušanavać słavianskuju ideju, dyk varta b było pastavić pomnik Zaryjanu Dalenhu-Chadakoŭskamu. Daślednik słavianskich staražytnaściaŭ, jon žyŭ niejki čas u Homieli, čakajučy «hrantaŭ» ad hrafa Rumiancava.
***
Nu, narešcie, chacia b adzin z maich siabroŭ dziacinstva z našaje praletarskaje piasočnicy vybiŭsia ŭ pradprymalniki. Zarablaje dzieści 50 młn. rubloŭ štomiesiac. Davodzić da ładu atrymany ŭ spadčynu dom. Usio było b dobra, kab na poli jaho śviadomaści nie zakrasavali płyhkija porchaŭki kvaziburžuaznaści. Kali ŭličyć, što ŭ jaho i raniej była schiłka da vychvalstva, ciapierašnija pavodziny hladziacca prosta kamična. Nahielenyja vałasy, załaty syhnet, fanaberyja ruchaŭ, prypyleny pahlad. Hetki byk buferny, jak skazaŭ by moj bracik. Sustreŭšy mianie niadaŭna, zamiž zvyčajnych vyviedaŭ pra žyćcio ci sytuacyju na połavym froncie kvaziburžua pramoviŭ u moj bok: «Och, jak my ŭčora nakurylisia». Poŭny postmadern!
***
Užo amal dva z pałovaju hady ŭ kožnuju ciažkuju chvilinu ci časinu jakoj-lubia niapeŭnaści ja biaru ŭ ruki zborničak vieršaŭ Słavamira Adamoviča «Kachańnie pad akupacyjaj» i hučna deklamuju:
Zajšła. Raskazała pra muža,
Apteku, prablemy dački...
Ciažkaści i niapeŭnaści nie źnikajuć, ale nabyvajuć niejkija niepraŭdapadobna cacačnyja abrysy, jakimi chočacca pahrebavać dy schavać u kardonnuju skryniu ad ehipeckich apelsynaŭ.
Siarhiej Bałachonaŭ, 9-18.03.1999, Homiel