Cichaja akupacyja
«My tut žyviom. Tak zdaryłasia. Chtości imknuŭsia śviadoma, chtości mieŭ namier pravieści tydzień-druhi, dy voś i zastaŭsia.
U kahości na rukach užo i rasiejski pašpart, a chtości na zapyt mianta pakazać dakumenty pryzvyčajena ciahniecca ŭ kišeniu. Pa storubloŭku, bo navat rehistracyi niama.
Kažuć statystyki, nas vielmi šmat u Maskvie. Tolki niešta pavodzim my siabie cicha. I nie čuvać nas, i nie vidać. Ja niejak pažartavaŭ, što heta ŭ nas akupacyjnaja palityka takaja: pryjaždžajem my siudy tysiačami niezaŭvažanymi, pracujem, zajmajem stanovišča ŭ hramadztvie, pasady, ale adnojčy karennaje nasielnictva pračniecca — a my ŭžo i pry ŭładzie, i abjavili Rasieju častkaj Biełarusi…» Hetak reprezentuje svoj prajekt «Biełaruskaja Maskva» žurnalist Viktar Dziatlikovič, jaki ŭ 1996 źjechaŭ u Rasieju. «NN» prapanuje čytačam kolki historyjaŭ ab pośpiechach i parazach taje cichaje akupacyi.
Śmiatana
Pracavaŭ ja niejak u hazecie «Moskovskije novosti». Nie apošnim čałaviekam u redakcyi była dobraja armianskaja žančyna Hanna Mikicična. Adnojčy pryjšła jana na pracu vielmi ŭzrušanaja. Akazałasia, što napiaredadni vyklikali jaje ŭ škołu. Naškodziŭ syn.
Chłopčyk, jak i ŭsie dzieci, pamylaŭsia ŭ dyktoŭkach, ale čamuści tolki jon adzin nie chacieŭ hetaha pryznavać. Hanna Mikicična ŭziała sšytak syna. U tekście pabačyła słova, jakoje i vyklikała stolki sprečak: «śmiatana».
— Što ž ty, synok, mianie hańbiš, — užo doma źviartałasia jana da syna, — jak možna spračacca z nastaŭnicaj, kali ty pamyliŭsia!
— Nie było pamyłki, — adkazaŭ syn.
— Nu jak nie było, kali pišaš «śmiatana» zamiest «śmietana».
I tut syn uziaŭ maci za ruku, padvioŭ da chaładzilnika, adčyniŭ. Na palicy stajała plastmasavaja skrynačka z zapavietnym praduktam. «Śmiatana» — vialikimi litarami pa-biełarusku było na joj nadrukavana.
Śmiatanu siamja zaŭždy kuplała la biełaruskaha vakzału, dzie handlavali kłunačniki z-pad Voršy dy Mahilova.
Poŭny varyjant artykułu hladzicie ŭ hazecie "Naša Niva".
Pavodle www.maskva.com