Što adčuvaješ?..
Što adčuvaješ, kali Biełaruś pakidaje sapraŭdny patryjot svajoj-tvajoj lubaj Baćkaŭščyny? Jakija pačućci ŭźnikajuć, kali heta tvoj rodny brat, tvoj znajomy ci siabra, a moža prosta nieviadomy tabie adnadumca?
Adčuvaješ pusteču i stratu, niby Jon adjazdžaje nazaŭsiody. Jašče adna žyvaja duša pakidaje pieršuju kałonu, jakaja nasupierak usiamu kožny momant rušyć napierad da praŭdy i voli.
Adčuvaješ biezvychodnaść, bo ty zastaješsia adzin na adzin sa svaimi prablemami, adzin na adzin sa svajoj Biełaruśsiu. Moža potym tvoj rozum uśviadomić, što vakoł ciabie ŭsio tak ža zmahajucca ź isnujučym stanoviščam tvaje siabry i blizkija, ale zaraz ty, zamkniony na sabie, adčuvaješ navat zdradu. Ja ŭpeŭnieny, tabie budzie potym soramna za hetaje pačućcio, i ŭsio ž tki adno pytańnie zasieła ŭ tvajoj hałavie: “Čamu Jon vymušany byŭ źjechać ź Biełarusi?”
Heta nierazumieńnie chutka projdzie, bo ty razumieješ, što žyćcio pa-za miežami Biełarusi tolki nablizić Jaho da Radzimy, navučyć Jaho sapraŭdnaj lubovi da rodnych miaścin. Nadzieja na toje, što Jon atrymaje bolš hruntoŭnyja viedy i pryjedzie prystasoŭvać ich tut nikoli nie pakinie ciabie.
Adčuvaješ amal fizičny bol, i chočacca płakać, ale ty mužny i nie možaš sabie dazvolić hetu słabinu; tym bolš vakoł ludzi, jakich chvaluje tolki, dzie i jak pažrać dy paspać – ich nie turbuje tvoj ułasny stan. Heta nie vina kožnaha ź ich – heta chvaroba ŭsiaho hramadstva.
Za taboju pa śladach idzie strach: “A što kali ŭsie śviadomyja biełarusy pakinuć ciabie?” Ale ty ź lohkaściu možaš adkinuć hetuju bojaź, bo duch BIEŁARUŠČYNY nie pakinie ciabie nikoli: duch Vitaŭta, duch Kalinoŭskaha, duch Kupały – niepieramožny duch biełaruskaj ziamli, našaj ziamli!
Narešcie, ty pačuješ padvojenuju adkaznaść. Jon pieradaŭ tabie paŭnamoctvy na toje, kab ty zaraz za dvaich zmoh abaraniać svoj kraj ad niapraŭdy, duraści dy hańby. Niasi hety kryž hodna, druža, i viedaj: ja zaŭsiody z taboju!
Juraś Busieł