U pavucińni łukamołu
Doma ŭ chłopca było śviata: u małodšaha brata dzień narodzinaŭ. Jak nie «sarvacca» z zaniatkaŭ?! Ale prahulać nieaficyjna niejak niesalidna, možna i z universytetu «palacieć». Jakoje vyjście? Napisać zajavu na imia dekana ci jaho namieśnika. Toj razhladaje sutnaść pytańnia i padpisvaje hety dakument. Varyjant «nie padpisvaje» vielmi redki.
Panios studencik zajavu ŭ dekanat. Addaje ŭ ruki maładoha «nama». Toj, nie zirnuŭšy, aŭtamatyčna zadaje pytańnie: «Vy člen BRSM?» — «Što, prabačcie?» — «Ci ŭ BRSMie, pytaju?!» — «A jakoje heta maje dačynieńnie?» Vyjaviłasia — pramoje. Namieśnik rastłumačyŭ, što mienavita najaŭnaść «partbileta», a nie pryčyna zajavy, stan studenta, jahonyja pavodziny, adyhryvaje pieravažnuju rolu ŭ pytańni dazvołu. «Dyk što? Ci člen ty?» — «Nie!» — ćviorda adkazaŭ chłopiec. «Na žal», — dadaŭ sa ździekam. «Małady kiraŭnik» surova zirnuŭ: «U tvaim dakumencie možna znajści stolki pamyłak u składańni, što jon nikoli nia trapić na razhlad».
Voś dyk sprava. Taki ŭniversytet, cudoŭnyja vykładčyki! Dy jakija nizkija ideały spaviadajucca, jakija ž ludzi tut zajmajuć pasady čynoŭnikaŭ. Škada tuju moładź, jakaja pakutuje praź dziejnaść BRSM. Dy jašče bolš škada chłopcaŭ i dziaŭčynak, jakija apynulisia ŭ pavucińni łukamołu. BRSM pryvablivaje skidkami, dyskatekami i inšaj łuchtoj. Nia hrebujuć dziejačy i samym dziejsnym srodkam — stracham. Zapałochać siońniašniaha biełarusa nia tak składana. «Nad nami strach, nibyta ściah. I my žyviom, niby ŭ haściach…»
Juraś Busieł,
Maładečna