Źmiaja, Postscriptum, Bionic@ — novyja dyski.
Źmiaja
«Usio dziela Vas». (s) «Źmiaja», 2005. (r) «BMAgroup», 2005
Niaprosty albom. Treba być padrychtavanym abo mieć prydatny nastroj, kab adnym lotam prasłuchać usie 12 trekaŭ. Ništo nie ŭratuje ad šturmu j drajvu, jakija demanstruje Zoja Karalčuk z kampanijaj. Adčajny žanočy vakał, što raz-poraz zryvajecca na ryk, sympatyčna spałučajecca z meladyčnaściu.
Usie pieśni pa-biełarusku. «Ciapier ja — muzyka BY», — śpiavaje «Źmiaja», bo hurt admoviŭsia ad rasiejskamoŭnych versij niekatorych svaich kampazycyj.
Biełaruskija teksty — ekspre-siŭnyja, časam epatažnyja (niečakanyja maciuki ŭ pieśni «Ŭ jamu»), pierasypanyja ironijaj (łysaja siamiejka ŭ «Ciotcy»).
Matyvy papsova-estradnaj liryki daviedzieny «Źmiajoj» da absurdu (adrynutaja dziaŭčyna, jakaja štoviečar šnaryć u majtkach z nadpisam «Byvaj»). Vielmi cikavy falklorna-hiejmerski chaŭrus u pieśni «Counter-Strike Source», dzie tradycyjnyja kaliny-rabiny susiedziać z hulniovymi BOTami i vintoŭkaj M-16.
Samaja surjoznaja, biaśściobnaja pieśnia «Vajna» — zmračnavataja futurystyčnaja karcina z sałdatami nieviadomaj armii i ščyrym antyvajennym patasam. Na žal, u planie leksyki mova «Źmiai» niedaskanałaja. I navat pachvalny momant samastojnaha pierakładu raniejšych tekstaŭ z rasiejskaj blaknie pierad płojmaj pamyłak. Ale heta sprava papraŭnaja.
▶
Postscriptum
«Vandroŭka». (s) «Postscriptum», 2005. (r) «BMAgroup», 2005.
Byvaje, što albomy spaźniajucca. A byvaje — zabaŭlajucca. Dziŭnaje ŭražańnie robić kružełka hurtu «Postscriptum». Zdajecca, što heta ŭsio było — ci to ŭ ich, ci ŭ inšych. Pseŭdafolk pieramiašany z rokam i prypraŭleny narodnaj aŭtentykaj. Zdajecca, što balšynia trekaŭ (ahułam ich 12) stvarałasia muzykami dla samich siabie i svaich viernych fanataŭ. Ja nie chaču prymianšać uzroŭniu prafesijnaści kamandy Julii Bieliziak, ale mušu razvažać jak abyvaciel. Za što začepicca paspalitaje vucha? Što ŭpadabaje cynik-redaktar «Krakadziłus-FM»?
Biez uvahi na toje, što ŭ zahałoŭnaj kampazycyi piajecca «Vandroŭka — preč ad tuhi», ładnaja kolkaść piesień napoŭniena sumam. I sum hety čaściakom napiaty, štučny (za vyniatkam pračułaj «Viecier z poŭnačy»).
Haradzkija matyvy («Viedać by jašče», «Daruju tabie») marniejuć u pseŭdafolkavym vakale. A tam, dzie vakalistka paŭstrymlivaje siabie ad nadužyćcia svaimi hałasavymi danymi, udajecca zusim niabłaha (vosieński horad u «Mnie nie škada»). Niekatoryja krytyki paśpieli nazvać meha-hitom albomu pieśniu «Zvany». Paharačylisia. Trochi viesialejšaja za inšyja, i ŭsio. Niama tut meha, z hitami taksama składana.
Siarhiej Bałachonaŭ
▶
Bionic@
«Bionic@». «Zigzag».
(s) BMA, 2005
Ciapier Valik Hryško moža pačuvacca nia tak samotna. U biełaruskim elektra-popie źjaviŭsia jašče adzin prajekt — «Zigzag». Nienaviaźlivyja aranžyroŭki, prostyja melodyi miescami z «žyvoj» hitaraj ci skrypkaj, atmasfernyja efekty, elektronnaja apracoŭka vakału — voś jak karacieńka možna abmalavać stylistyku hrupy. Prapanova ŭnikalnaja jak dla biełaruskaha muzyčnaha rynku, ale zapoźnienaja: taki albom byŭ patrebien hadoŭ dziesiać tamu, jašče lepiej — u vaśmidziasiatyja, čas muzyčnych nearamantykaŭ. Ciapier naŭrad budzie popyt na muzyčna-kamputarnyja eksperymenty. Biełaruskija elektronščyki pajšli kudy dalej za «Zigzag». Pakidaje pytańni j mastackaja vartaść tekstaŭ. Dalejšaje raźvićcio prajektu bačycca ŭ rečyščy atmasfernaha folk-popu. Jakraz takaja «Hara» — samaja ŭdałaja kampazycyja albomu, zroblenaja sumiesna z vakalistam hrupy «Nahual».
Kampazytarski talent lidera «Zigzag» Ihara Zahumionava zaŭvažyli navat aficyjoźniki — jon letaś byŭ naminantam na «Kampazytara hodu». Ale jaho cikavym muzyčnym chadam («Pabudzi mianie», «Pałymianaje nieba») nie staje zavieršanaści. Nibyta słuchaješ čarnavy varyjant pieśni.
Paznajomicca z eksperymentatarami varta, ale treba adrazu maralna padrychtavacca, što znajomstva ź biełaruskimi elektra-poperami budzie niaprostym.
Siarhiej Budkin
￭