Алесь Кіркевіч. Вэлюм
Палітвязень Алесь Кіркевіч пасля вяртання з турмы.
Падыдзе ножкамі белымі
Па палавіцах скрыпучых,
Быццам ідзе да заручынаў,
Прыкрытая лёгенькім вэлюмам.
А вецер падзьме – панясе яго,
Як павуцінне трапеткае –
Лепш яму быць па-за клеткаю,
Каб красаваць без вагі вагой.
Не можам, аднак, скіраваць вятроў
Як сонца не ўзыдзе ад захаду,
Таму прыпыняю сваю хаду:
Шукаць па зямлі і пускаць ізноў.