Pradažnamu čynoŭniku
Rečaisnaść natchniaje. Raniej zdavałasia, što hałoŭny vytok paezii — luboŭ. Ale jana, chranična źniavažanaja, pieratvaryłasia ŭ razumnuju, tryvałuju nianaviść, jakaja ŭspychvaje
Ty sumleńnie zakłaŭ, padmanuŭ vajaŭničaje serca.
Tolki vyhada — sens. Tolki siła i chitraść — zakon.
Paśpiachovaść minaje, raźjušany los — zastajecca.
I nichto nie zapłača, kali palaciš pad adchon…
Ty razbeściŭ dušu. Paskarali praces padchalimy.
Ty ŭ čužoje žytło vielmi časta prychodziŭ biadoj.
U ciabie nie było ni siabroŭ, ni ikon, ni Radzimy —
Tolki viera ŭ pasadu i lutyja psy pad rukoj…
Chutka finiš, a tam hańba šyju zaciahnie piatloju.
I na poŭnyja hrudzi užo nie ŭzdychnieš, jak raniej.
A znajomyja djabły, jakija nie lubiać spakoju,
Daviaduć da kanca. Na vačach u sapraŭdnych ludziej…