«Boh daŭ nam nie adsiedku, a pieramohu»

Dva hady tamu šeść admarozkaŭ raźmiaścilisia na admierzłaj hlebie budplacoŭki la Kurapataŭ. Pravyja i levyja, našy i ichnyja pradkazvali kiepski los admarožanaj spravie. Na trecija sutki ja ŭžo i sam maliŭsia, kab nas pierasadzili i nia treba było z hańbaju sychodzić svaimi nahami. Ale Tvorca historyi kaža: Maje dumki — nia vašyja dumki, i Maje šlachi — nia vašyja šlachi. Tamu pa vyniku Boh daŭ nam nie adsiedku, a pieramohu.

Mienavita ŭ 2017-m dziaržčynoŭniki pačali vykazvacca pra nieabchodnaść ušanavańnia Kurapataŭ, až navat namieśnik staršyni KDB ahučyŭ pieralik miescaŭ, dzie ŭ Minsku u 30-ch kamunisty ładzili teror. Až hałoŭny čynoŭnik hrozna patrabavaŭ pastavić kropku ŭ «palityčnych śpiekulacyjach» vakoł Kurapataŭ i ŭstalavać va ŭročyščy pamiatny znak. I my sapraŭdy padumali, što jon bolš nia budzie na hetym śpiekulavać i pastavić kropku ŭ zabudovie achoŭnaj zony nacyjanalnaha niekropala.

Ale pryjšoŭ 2018-y, i my z sumam ubačyli śviatočny interjer bulbašžora «Pojedziem-pojedim». Ź inšaha boku, samadzieržac abiacaŭ pamiatny znak i jon jaho pastaviŭ: zabaŭlalny restaran u byłoj, dziela taho admysłova ŭrezanaj, achoŭnaj zonie Kurapataŭ — heta sapraŭdny pamiatny znak pra 25-hadovuju epochu biaspamiactva.

Zrešty, ničoha ŭ hetym novaha. Ale ja zadumaŭsia: čamu my znoŭ i znoŭ čujem heta słova, Kurapaty? 2017-y, 2018-y, 2019-y… Budoŭla biznes-centra i niečuvanaja zhurtavanaść ludziej vakoł abarony, zabaŭlalny kabak i «Noč paetaŭ», rastruščanaja łava i novyja vializnyja kryžy vakoł niekropala, źbityja mašynami abaroncy i štodzionnaja varta la restarana… Treci hod my havorym pra Kurapaty: ci jość u hetym niejki sens? Kali historyja, heta nie chaos i nia źbieh vypadkovaściaŭ, ale łahičny i zakanamierny praces, to ci nia jość Kurapaty znakam času?

U 1988-m Biełaruś daviedałasia pra Kurapaty. U 1989-m u Kurapatach ustaloŭvali pieršy kryž. A ŭ 1990-m abvieščana Dekłaracyja ab dziaržaŭnym suvierenitecie Biełaruskaj SSR. A ŭ 1991-m bieł-čyrvona-bieły ściah, jaki jašče try hady pierad tym milicyjanty mahli dzierci ŭ Kurapatach, staŭsia Dziaržaŭnym ściaham Biełarusi.

Ci mnohija ŭ 1988-m i 1989-m raspaznali znaki času? Dziakuj Bohu za tych ludziej, chto raspaznaŭ, — za tych, chto ŭzdymaŭ bieł-čyrvona-bieły ściah i abviaščaŭ niezaležnaść. Ale pieravažnaja bolšaść, na žal, znakaŭ času nie raspaznała. Tamu pryjšoŭ jašče horšy djabał, jaki ŭziaŭ horšaje ad kamunistaŭ i horšaje ad kapitalistaŭ: i asudžanaje samimi kamunistami imia Stalina reabilitavaŭ, i kult «usim pa 500 dołaraŭ» kananizavaŭ.

Dźvie tysiačy hod tamu Isus Chrystos nasvaryŭsia na Svaich sučaśnikaŭ, kažučy im: «Kryvadušniki! Abličča nieba adroźnivajecie, a znakaŭ času nie možacie?» Na žal, hety paprok aktualny ciapier i dla nas. Bo Kurapaty siońnia — heta pieršasny vyklik dla ŭsich i hałoŭny znak času.

Kaniečnie, u rozny čas u nas mohuć być roznyja vykliki. Letaś hałoŭnym vyklikam dla nas byŭ «Dzień Voli» — i dziasiatki tysiač ludziej, jakija adčuli znak času, źjadnalisia vakoł kampanii #BNR100. Chto viedaje, zaŭtra rasijskija tanki pajeduć da našych miežaŭ — i my, biezumoŭna, budziem nie pad bramaj bulbašžora stajać, a akapvacca ŭ lasach Vietkaŭskaha rajona. Ale siońnia #Kurapaty — heta vidavočny dla nas Božy znak času. Jon nastolki vidavočny, što Hospad paŭtaraje dla nas jaho treci hod zapar.

Tamu jość vialikaje pytańnie da kožnaha patryjota: kali siońnia ty, tvaje dumki i tvajo serca nie ŭ Kurapatach, to dzie ty ŭvohule? Ci nie pahłynuła ciabie druhasnaje, zaćmiŭšy pieršasnaje? Ci nie praspaŭ ty znaki času, jak na pierałomie 90-ch praspali mnohija? Kali abahulnić hruba, praspali my ŭsie. Praspali cerkvy, jakija byli nie hatovy nieści duchovuju praŭdu, — i pryjšli kašpiroŭskija. Praspali čynoŭniki, nie hatovyja da reformaŭ, — i pryšli maŭrodzi z aliharchami. Pa mnohich pazicyjach praspała i intelihiencyja — i my skacilisia ŭ epochu, jašče horšuju za pieraśpieły savok.

Ja peŭny, u Kurapatach Boh daje nam siońnia biassprečnyja znaki času. Ad taho, jak adkažam my na ich i ci adkažam uvohule, zaležyć toje, jakim budzie zaŭtra.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0