Jaje možna zaŭvažyć u natoŭpie pa vostrym pozirku. Takoje ŭražańnie, što jana hladzić unutr ciabie, kali sustrakajeśsia ź joj vačyma.
Tacianu Biełanohuju možna zaŭvažyć u natoŭpie pa vostrym pozirku. Takoje ŭražańnie, što jana hladzić unutr ciabie, kali sustrakajeśsia ź joj vačyma. Jana chutajecca ŭ daŭhi šalik, choć na vulicy nia nadta zimna, a kali zachodzim u pamiaškańnie, prosić nie ŭzdymać žaluzi, bo «za vaknom sumnaja vosień». Svoj novy dysk jana chacieła nazvać «Pieśni ślapoj», ale potym addała pieravahu inšaj naźvie — «Pabačyć śviet». Mahčyma, tamu, što sama vučycca na hieohrafa ŭ pedahahičnym universytecie i lubić vandravać. Ale śpiavačka ŭkładaje ŭ nazvu nia tolki hety sens: «Padajecca, što amal usie ludzi ślapyja, — amal cytuje jana Bibliju. — Bo tak im praściej žyć. I mnie chočacca, kab ślapaja čałaviečaja duša pieraradziłasia ŭ dušu, jakaja adčuvaje hety śviet». Ulubionaja paetka Biełanohaj — Jaŭhienija Janiščyc, a ŭlubionaja śpiavačka — Kasia Kamockaja. Ad pieršaj jana ŭziała trahičnuju vobraznaść, ad druhoj — vyraznaść emocyjaŭ. «Ja adčuvaju śviet, vidać, hetak ža, jak i Janiščyc», — kaža Taciana. Nivodzin vystup jaje nie abychodzicca bieź piesień na vieršy hetaj paetki. U svoj novy dysk śpiavačka ŭklučyła pieśniu «Nad chronikaj 30-ch hadoŭ», bo nadta suhučnaja z našym časam. Z Kamockaj Biełanohaja ŭ siabroŭskich adnosinach. Mienavita Kasia paraiła joj uziać udzieł u bardaŭskim feście «Ballada OPPA», jaki prachodziŭ u Varšavie ŭ siaredzinie listapada. Biełanohaja tam uziała hałoŭny pryz i prava biaspłatnaha zapisu novaha albomu. Heta jaje druhaja bujnaja pieramoha — dva hady tamu jana zaniała pieršaje miesca na «Bardaŭskaj vosieni» ŭ Bielsku-Padlaskim.
Dziva, ale Biełanohaja stała śpiavać vypadkova. Jana nia maje muzyčnaj adukacyi i samastojna navučyłasia hrać na hitary — siabroŭka akordy pakazała. Śpiavała spačatku pa-rasiejsku, adnak z uzrostam pryjšło ŭśviedamleńnie, što «ŭ nas pavinny być svaje Janki Dziahilevy i Alaksandry Bašłačovy. Nia varta dumać, što ŭ susiedziaŭ jość svaja kultura, a my da taho jašče nie daraśli». Taciana da hetaha pryjšła tolki ŭ vasiamnaccać hadoŭ i ciapier maryć, kab jaje dzieci mieli toje, čaho nie było ŭ jaje malenstvie, — movu. Jana mahła stać lideram rok-kamandy, adnak vybrała bardaŭski šlach: «Nia chočacca nieści adkaznaść, chočacca zaležać tolki ad siabie». Ale jana nie vyklučaje, što ŭ budučyni stanie rok-śpiavačkaj. U jaje navat pieśnia jość, jakaja «Biełaruski rok-n-roł» zaviecca. Jana vystupaje čaściakom duetam z hitarystam Źmitrom Kramuščankam. Zastałosia tolki prydbać rytm-sekcyju. «Bardaŭskaja pieśnia ciažejšaja dla razumieńnia, čym rok-muzyka, — kaža Taciana. — U bardaŭ minimum instrumentaŭ, ale jany biaruć inšym — tam vialiki tekstavy pres. I słuchač musić niaspynna dumać razam z muzykam». Na jaje dumku, biełaruskaja bardaŭskaja pieśnia moža stać papularnaj: «Ja da taho prykładu maksymum vysiłkaŭ».
Siarhiej Budkin
❏
Pabačyć śviet
Taciana Biełanohaja, 2006, samvydat
Hety albom pieramožcy «Bardaŭskaj vosieni» (2002) i polskaha festu «Ballada OPPA» (2006) — niby hłytok śviežaha pavietra ŭ biełaruskaj bardaŭskaj pieśni. Lohka ŭhadvajecca, chto paŭpłyvaŭ na śpiavačku. Ale jana nie prypadabniajecca i nie plahijacić. Biełanohaja ŭziała niešta ad Kamockaj, krychu ad Janki Dziahilevaj, prasiaknułasia paezijaj Janiščyc i Sysa i stvaryła svajo. U jaje pieśniach niama zvykłaj bardaŭskaj naiŭnaści — jość redkaja hłybinia. Jaje pieśni — nia prosta nabor pryhožych vobrazaŭ i prostych słoŭ. Jana toje pieražyła i ščodra dzielicca hetym sa svaimi słuchačami. U asnoŭnym Biełanohaja śpiavaje pieśni na ŭłasnyja vieršy. Časam stanovicca škada, što jaje pieśni takija karacieńkija (la dźviuch chvilin): tak chočacca raźvićcia, a tvor abryvajecca. Melodyi, zrešty, jak i vieršy Biełanohaj, — lohkazapaminalnyja. Tak što, prasłuchaŭšy raz-druhi hety dysk, užo možna padpiavać. Dla asobaŭ, schilnych da pošukaŭ siabie ŭ sabie.
SB
Kamientary