Internavany lider apazycyi (Viačorka na Akreścina pracuje nad pravapisam)

 Internavany lider apazycyi

Viačorka na Akreścina pracuje nad pravapisam

Vincuka Viačorku, lidera Narodnaha Frontu, pasadzili na 15 sutak za «arhanizacyju niesankcyjanavanaha šeścia 25 sakavika». My zaprasili ŭ redakcyju Arynu Viačorku, žonku Vincuka.

Aryna Viačorka: Pamiataju, upieršyniu Vincuka taksama zatrymali za padziei 25 sakavika. Byli pieražyvańni tady, i siońniašnija pieražyvańni hetkija samyja – čałavieka, jaki nie zrabiŭ złačynstva, źmiaščajuć va ŭmovy, što prosta prynižajuć čałaviečuju hodnaść.

Ź pierakazaŭ z Akreścina mnie viadoma, što Vincuku sastupili najlepšaje miesca – z kraju, la akna. Staviacca da jaho z pavahaj. Usioj kamery dziela jaho pavialičyli racyjon – na adnu katletu. I bieły chleb pačali davać. Ale siadzieć tam ciažka, bo bolšaść palić, vielmi ciažkoje pavietra i maleńkaha akienca nie chapaje. Usiu kameru zajmajuć nary, na jakich ludzi ceły dzień lažać. Miž narami — tolki vuzieńki prachod, dzie možna raźmiacca. I ŭsio ž administracyja, vidać, z pavahi pasadziła jaho ŭ adnu z najlepšych kameraŭ: tam niama vošaj, niama nijakaj pošaści, niama bamžoŭ, tamu asablivych pretenzijaŭ da administracyi turmy ŭ nas niama.

— Čym Vincuk zajmajecca ŭ źniavoleńni?

— Jon prasiŭ pieradać jamu ŭ kameru jahony rukapis Zvodu praviłaŭ novaklasyčnaha pravapisu, nad jakim jon chacieŭ by tam spakojna papracavać, a taksama knihi “Kanservatyzm” R.Nisbeta, “Biełaruś na histaryčnych skryžavańniach” Janki Zaprudnika, “Journal of Freedom” i “Biełaruski bankaŭski vieśnik” — vidać, źbirajecca pisać ekanamičnyja artykuły. Prasiŭ pieradać čystaj papiery – ad vas jedziem ź dziećmi da jaho.

Ja bačyła, jak zasudžvali za 25 sakavika letaś, ale što možna palityčnaha lidera ŭziać i sudzić biez padstavaŭ i abhruntavańnia... Heta jak sud “trojki” — sudździa j dva zasiadacieli, jakija kažuć i robiać toje, što ad ich patrabuje sudździa. Dy sudździa jašče čytaje padsudnamu maral: Vy, maŭlaŭ, Viačorka, nia ŭvilvajcie. Vy – arhanizatar! Nu i što, što “niama dokazaŭ” – Vy ŭsio adno arhanizatar! Pryblizna ŭ takim duchu heta ŭsio adbyvałasia. Urešcie ad sudździ zaležała, kolki čałavieku siadzieć u śmiardziučym pamiaškańni. Moža j byŭ niejki zahad źvierchu, ale, kali b jana zachacieła, mahła b dać jamu j 10 sutak, a nie 15.

Pakul išoŭ sud, ja da apošniaj chviliny nia vieryła, što jaho pasadziać. Dakazać, što jon kiravaŭ šeściem, było praktyčna niemahčyma. U časie pierapynku ja pajšła ŭ kramu i kupiła praduktaŭ dla ŭsioj siamji – małaka, chałvy, cukierak... Kali abvieścili prysud, heta ŭsio pajechała razam ź im u kameru.

Na nastupny dzień my pieradali jamu ciopłyja rečy, siabry sabrali pad 30 kh ježy, ale ŭziali ŭ nas tolki pałovu – jak na 8 čałaviek u kamery, dyk i małavata.

— Što kažuć Vašyja dzieci pra baćkava zatrymańnie?

— Kali maleńkaja dačka spytałasia, dzie tata, joj skazali, što jaho złyja dziadźki zabrali. Dyk jana kaža: vaźmu ŭ ciotki Taciany sabaku Džyma i pajdu vyzvalać tatu».

Hutaryŭ Siarhiej Mikulevič