Sychodzić z vulicaŭ śnieh — i ahalaje plitku. Viasna!.. Zastukali abcasy: cok-cok! cok-cok! — žanočyja, mužčynskija — pa tratuarnaj plitcy.
Plitka padała hołas i zajaviła pra svajo isnavańnie. Jana — śvietłaja, hładkaja, systemna ŭkładzienaja. Jana zusim nie padobnaja da šurpataha asfaltu, jaki lažaŭ tut niadaŭna. Da taje nievyraznaje, zastyłaje, šeraje masy. Materyjału, jaki atrymlivajecca ŭščylnieńniem u haračym stanie sumiesi piasku, druzu, bitumu.
Było hetaje staroje asfaltavaje pakryćcio ŭsio ŭ «łapikach» permanentnaha ramontu, u treščynach dy jamkach z žoŭtym piasočkam...
My — dzieci asfaltu: adnapartyjnaści, adnadušša, haračaha nivelavańnia śviadomaści.
U eŭrapiejskich haradach zdaŭna była raspaŭsiudžanaja tratuarnaja plitka (raniej kamiani). Vidać, ź jakich čaścin składajecca hetaja daroha pad nahami. Daroha, što, niby raka, niasie ludzkuju płyń. Z usimi čałaviečymi marami, kłopatam, spadziavańniami.
Da taho ž, paškodžanuju plitku našmat lahčej ramantavać. Nia treba dymić, śmiardzieć, tarachcieć matorami pad voknami. Pluščyć toj niesumlenny, «harbaty» asfalt...
Kali pryhledziecca da novaj plitki na tratuarach staličnych vulic, možna ŭbačyć, što razam ź joj mnohija nabyli i svoj niepaŭtorny tvar.
Poŭny varyjant artykułu hladzicie ŭ hazecie "Naša Niva".
Ludka Silnova
Kamientary