«Majo serca bicca pierastała» («De battre mon coeur s'est arriete», Francyja, 2005)
Francuskaja stužka, aficyjna pryznanaja najlepšaj u krainie za minuły hod, – remejk amerykanskaha filmu «Palcy» Džejmsa Tobaka.«Majo serca bicca pierastała» ŭjaŭlaje saboj cikavy prykład taho, kali nie Halivud robić remejk niejkaha zamiežnaha filmu, kab pryvabić amerykanskaha hledača, a naadvarot, eŭrapiejski režyser Žak Adyjar («Čytaj pa vusnach») robić svaju pieraapracoŭku raboty halivudzkaha stvaralnika. Dyj tendencyja tut supraćlehłaja, meta – pieraasensavańnie, a nie prymityvizavańnie.
Małady čałaviek hadoŭ pad tryccać (hałoŭnuju rolu vykonvaje Ramen Dziury, viadomy pa stužkach «Pryhažuni», «Arsen Lupen»), jaki pracuje na svajho baćku i zajmajecca paŭkryminalnym biznesam, u niejki momant vyrašaje stać pijanistam, jak i jaho maci. Heta film pra nakanavańnie, pra vybar, pra nieadnaznačnaść, pra toje, što nie isnuje ni čoranaha, ni biełaha, ni dobraha, ni drennaha, a časam ty ŭsio adno robiš vybar pamiž imi. Jak źniać takoje kino biez patasu? Spytajcie ŭ Adyjara.
❏
«Tyhr i śnieh» («La tigre e la neve», Italija, 2005)
Stužka, što źjaŭlajecca i kamedyjaj i dramaj, ale raspaviadaje i pra kachańnie, i pra vajnu, pryśviečana historyi italjanskaha paeta, što praz kachańnie apynuŭsia ŭ Iraku padčas vajny ŭ Persydzkaj zatocy. Režyser filmu, Raberta Benińji («Kava i cyharety», «Žyćcio cudoŭnaje») nie znajšoŭ lepšaha aktora za siabie na hałoŭnuju rolu i, mahčyma, mieŭ racyju. Idealnaje spałučeńnie humaru, sumu, aptymizmu, zdolnaści bačyć niesurjoznaje ŭ surjoznym i rabić heta niepaviarchoŭna – heta toje, u čym Benińji majstar.❏
«Schavanaje lazo» («Kakushi-ken: oni no tsume», Japonija, 2004)
Nia maje sensu kazać pra siužet japonskaha kino, jakoj by składanaj ci prostaj ni była fabuła filmu, paśla prahladu ŭsio adno vyśvietlicca, što kino zusim nie pra heta, a pra inšaje bačańnie śvietu. Tym, chto ź japonskim kino znajomy, heta zrazumieła, a dla astatnich – hetaja stužka dobraja nahoda raspačać znajomstva, bo ŭ filmie jość usio: historyja, tradycyi, kachańnie, palityka. Prychilnikaŭ japonskaha vajskovaha majsterstva pryjdziecca rasčaravać, bojek u filmie niašmat, ale amatary japonskaha kino viedajuć, što sapraŭdny japonski duch zusim nia ŭ hetym.❏
«Majsterstva pryhoža rasstavacca» («Un fil a la patte», Francyja, 2005)
Pjesam francuskaha dramaturha časoŭ Pryŭkrasnaj Epochi Žorža Fejdo ŭłaścivyja lohkaść, tonki humar i bieskłapotnaść, usio toje, čym pryvablivaje cudoŭny peryjad na pačatku minułaha stahodździa. Składanyja siužety, lohkaja ironija, kpiny zabiaśpiečyli pjesam Fejdo doŭhaje žyćcio na teatralnych scenach i ŭ kino.Tvor Fejdo, nazoŭ jakoha litaralna pierakładajecca jak «Źviazany pa rukach i nahach», ekranizujecca daloka nia pieršy raz, ale zatoje ŭpieršyniu ŭ im zdymajecca eratyčnaja Emanuel Bear («Natali», «8 kabiet»), što hraje hierainiu, jakuju choča kinuć jaje kachanak, ale z francuskaj kabietaj tak prosta nie razłučyśsia, tut nie abydziecca biaz žarści, napału, jaskravych emocyjaŭ i ŭzdychaŭ.
Na žal, stvaralniki stužki zanadta daloka adyšli ad aryhinału, a ad iskrystaha humaru Fejdo, ad jaho žartaŭ i iraničnaści, vykštałconaści i dościpaŭ zastalisia tolki ŭzdychi i vadevil, što zacikavić moža nia kožnaha, ty nia mienš kažuć, što ŭ francuskich kabietach jość niešta takoje pryciahalnaje, čym možna apraŭdać prahlad i takoj stužki.
Ciapier čytajuć
U čym pryčyna niezadavolenaści žycharoŭ mikrarajona Lebiadziny ŭ Minsku? Voś što nasamreč tam płanavali budavać4
U čym pryčyna niezadavolenaści žycharoŭ mikrarajona Lebiadziny ŭ Minsku? Voś što nasamreč tam płanavali budavać
Babaryka turemščykam: «U mianie było, ciapier niama, ale jość šaniec, što budzie. A ŭ vas nie było, niama i nie budzie. I ŭ vašych dziaciej nie budzie»99
Kamientary