Muzyka na kaściach. Jak u SSSR spatalali kulturny hoład

Pieršym miełamanam u našaj siamji byŭ dzied Vasil. U pačatku 1950-ch na svoj zarobak laśničaha jon kupiŭ patefon. Ciažkija ebanitavyja dyski na 78 abarotaŭ Apreleŭskaha i Ryžskaha zavodaŭ hrampłaścinak i siońnia zachoŭvajucca ŭ siamiejnym archivie. Repiertuar ich samy rozny: «Nič jaka misiačna», «Pod niebom mojej Andałusii», «Čiernohłazyj inžienier». Nieŭzabavie ŭ chacie źjaviłasia supiersučasnaja radyjoła «Biełaruś-59» vytvorčaści Minskaha radyjozavoda.

Miełaman u pieršym pakaleńni, dzied kuplaŭ płaścinki ŭ vialikaj kolkaści i biez razboru — bolšaść piesień na vytvorča-pobytavyja temy siońnia bieź śmiechu słuchać niemahčyma. Jahony syn, taksama Vasil, luboŭ da muzyki pieraniaŭ, ale płaścinki kuplaŭ užo asensavana. Zrešty, dobruju muzyku tady treba było nie kuplać, a «dastavać» — praz znajomych albo ŭ pierakupščykaŭ.

U pieśni Viktara Coja pra staroha «bitnika» jość słovy: «Ty hotov był otdať dušu za rok-n-rołł, izvlečiennyj iz śnimka čužoj diafrahmy». Havorka tut pra pirackija kopii płaścinak, jakija ŭ SSSR vyrablali na śpisanych z paliklinik renthienaŭskich zdymkach. Tamu pradukcyja nielehalnych studyj atrymała ŭ narodzie mianušku «muzyka na rebrach» abo «na kaściach».

Pavialičyć

Vioska Małachoŭcy, kaniečnie, centr sielsavieta, ale dastać takoje było niaprosta navat u Minsku. Zaakijanski rok-n-roł pryjechaŭ da nas ź Leninhrada. Uletku 1971 hoda małachoŭski pijanier Vasil Lisiejčykaŭ u liku vydatnikaŭ vytvorčaj bryhady pry saŭhasie «Čyrvony ściah» byŭ premiravany pucioŭkaj u kałysku troch revalucyj. Maršrut tydniovaj vandroŭki prachodziŭ pa ŭsich aficyjnych turystyčnych cikavostkach. Ale bolej za ŭsio vabiŭ hihancki ŭniviermah «Haściny dvor». Tut małachoŭskich miełamanaŭ prykmieciŭ doŭhavałosy farcoŭščyk.

— Što vas cikavić, chłopcy?

— Vysocki i «Bitły»!

— Vysockaha niama, a «Bitły» znojducca. Kolki vam?

Raschinułasia kurtka — i pijanierskaja fanateka papoŭniłasia dźviuma kampazicyjami livierpulskaha vakalna-instrumientalnaha ansambla. Hrošy niemałyja: rubiel za štuku. Chipi imhnienna źnik.

Kažuć, farcoŭščyki mahli pradać zapisanuju na renthienaŭski zdymak niecenzurnuju łajanku albo jašče lepiej — cišyniu.

Ale, dziakuj bohu, doma z płaścinak zahučali sučasnyja rok-n-rolnyja miełodyi. Jakaść zapisu, praŭda, była aby-jakoj. Vyśvietlić nazvy «bitłoŭskich» kampazicyj nie zdoleli. U škole vyvučali niamieckuju movu, tamu dapamahčy nie mahli i nastaŭniki. Tym nie mienš «Bitły na kaściach», pryviezienyja ź Leninhrada, niekalki hadoŭ ihrali na ŭsich małachoŭskich tancach.

Pavialičyć

Lišnim budzie kazać, što ja adrazu zahareŭsia prasłuchać skarby ŭzrostam u paŭstahodździa. Prajhravalnik «Vieha-104», jaki my zakinuli na antresoli dvaccać hadoŭ tamu, nijak nie chacieŭ krucić płaścinku na 45 abarotaŭ u chvilinu. Ihołka-hukazdymalnik u žachlivym stanie, jakaść zapisu strašennaja, płaścinka zaciorłasia. Narešcie, praz tresk i šum udałosia razabrać małady mužčynski hołas: «Sweet dream, baby». Heta byli słovy pieśni «How Long Must I Dream». Pazł skłaŭsia.

Kampazicyju ŭ 1962-m napisała amierykanskaja śpiavačka Sindzi Uokier, a chitom jana stała ŭ vykanańni Roja Orbisana. Novaje žyćcio pieśni daŭ Hlen Kempbeł, jaki ŭviesnu 1971-ha na studyi «Capitol Records» zapisaŭ płaścinku ź sinhłam «Dream Baby (How Long Must I Dream)». Sinhł imhnienna zaniaŭ pieršyja radki ŭ zachodnich chit-paradach i staŭ abjektam pilnaj uvahi savieckich nielehalnych studyj hukazapisu. U tym ža hodzie asobnik kantrafaktnaha Hlena Kempbeła kupiŭ i pryvioz dachaty biełaruski školnik Vasil Lisiejčykaŭ.

Pavialičyć

Niamnohija sielskija dyskateki mahli pachvalicca samaj śviežaj pradukcyjaj amierykanskaha šou-biznesu. Na ŭsie Małachoŭcy tym letam hučała ramantyčnaje: «Dream baby, make me stop my dreaming, you can make my dreams come true».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0