Pukst pakazaŭ vantroby

kab pad varjacki videašerah paśpiavać, pačytać, pakryčać dy paŭlulukać svaje pieśni. Spałučeńnie videa i huku było takoje mocnaje, što hledačy na pieršych šerahach zakryvali rukami vušy, a dzieci zapluščvali vočy.

Da premjery svajho alboma «Vnutrieńnieje» Pukst rychtavaŭsia ŭžo daŭno. U pracesie padrychtoŭki muzyka nie vytrymaŭ i zładziŭ byŭ kancert-pakaz dla abranych. «Iznoŭ Pukst budzie biehać u majtkach pa halerei?» — pytalisia tyja, chto ŭžo bačyŭ jaho šou ź pieraŭvasableńniem.

Usio ž imprezu, što prajšła 27 vieraśnia, prapanujecca ličyć aficyjnaj premjeraj pukstavych «vantrobaŭ» — novaha alboma «Vnutrieńnieje», zapisanaha nieŭzabavie paśla taho, jak muzyka abviaściŭ pra svoj sychod sa sceny. Dysk byŭ stvorany pry dapamozie adnoj tolki elektryčnaj hitary dy jašče roznych hukavych efiektaŭ, jakija Pukst nazyvaje «amplitudami Jupitera». «Ci mušu ja havaryć jak statuja ci istota, što nie musić razmaŭlać?» — z chodu zadaŭ rytaryčnaje pytańnie Pukst-Apałon, jak tolki ŭźniaŭsia na pjedestał. Tut ža jaho mikrafon zafaniŭ, i było adčuvańnie, što heta nievypadkova. «A heta pačałosia ŭžo hukavoje supravadžeńnie!» — nie razhubiŭsia Siarhiej. Jon uziaŭsia patłumačyć prysutnym sens zadumanaj dziei, ale pradmova vyjšła ścisłaj i ścipłaj, ci to ad taho, što słovaŭ patrebnych nie znajšłosia, ci to sprava zajšła navat za miežy aŭtarskaha razumieńnia. «Ideja tut składajecca z roznych častak, jana šmatkampanientnaja, — badziora pačaŭ tvorca. — Ale na peŭnym etapie jana parvałasia, i źjaviłasia razumieńnie, što ideja naciahvajecca nie na ŭsio. U lubym razie, ja pasprabavaŭ pieradać staŭleńnie majho ŭlubionaha mastaka Frensisa Bekana i jaho siabra Džordža Dajera da mifa pra Apałona i Dafnu».

Pukst čytaŭ, śpiavaŭ, kryčaŭ dy ŭlulukaŭ svaje teksty pra paholeny «Žyletam» rot, pijaniera Viktara Coja, dziciačy pohlad milicyjaniera i pra toje, što možna žyć razam i pry tym zusim nie viedać adno adnaho. Instrumienty ŭ dadzienym vypadku vyrašana było nie vykarystoŭvać, kab nie razburyć i tak niedaŭhaviečny vobraz. «Ja budu pastupova łupicca dy ačyščacca, rabicca bližejšym, bolš čałaviečnym», — papiaredziŭ Pukst hledačoŭ. Prosta na jaho prajecyjavaŭsia absalutna varjacki videašerah, jaki dyzajnier Aleks Žarnasiek stvaryŭ pavodle filma «Kajaniskacy». Časam spałučeńnie videa i huku było takim mocnym, što hledačy na pieršych šerahach zakryvali rukami vušy, a dzieci zapluščvali vočy. «Dzicionak baicca!» — vyhuknuŭ niechta z zały ŭ paŭzie miž pukstavymi hałašeńniami. «Dzicia? Nie bojsia, dzicia!» — raściahnuŭ rot u trahičnaj uśmiešcy hieroj viečara i ŭziaŭ u ruki biełaha plušavaha zajčyka.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0