Pra parazita viery, ci Santa-Klerykałus

Havorka tut pojdzie pra vieru ŭ Boha, jakoha, ja spadziajusia, na ščaście, u kłasičnym razumieńni niama, i pra relihiju, jakaja ŭ kłasičnym razumieńni dakładna i na žal jość. Tych, kaho hety tekst moža abrazić — jon adnaznačna abrazić. Astatnich, imavierna, nie zacikavić.

Asana, i nie mienš

Adna z najvažniejšych rysaŭ čałavieka — raźvitaja zdolnaść analizavać papiaredni dośvied i zdolnaść prahnazavać vyniki svajoj dziejnaści. Heta dazvalaje čałavieku kamfortna funkcyjanavać kožny dzień: vy kładziacie cukar u kavu i viedajecie, što jana budzie sałodkaj.

Vy kuplajecie, a nie kradziacie, bo takim čynam vy padtrymlivajecie isnavańnie hramadstva, jakoje harantuje i vam prava na nieadjemnuju majomaść.

Vy padajacie žabraku, bo nie chočacie žyć u hramadstvie, dzie jość biednaść. Vy na nižejšym uzroŭni zmahajeciesia z čužoj biednaściu, bo heta ŭ vyniku spryjaje vašaj biaśpiecy ci palapšaje nastroj.

Vy płacicie padatki na dapamohu invalidam, bo heta vam harantuje dapamohu ŭ vyniku ŭłasnaj invalidnaści. Pažarny nie pojdzie ryzykavać žyćciom u imia vašaj majomaści, kali vy i astatnija nie daścio jamu nieabchodnych umoŭ i harantyj jaho pracy.

Tak i žyviom

My viedajem, što takoje dobra i što takoje kiepska. My vyrašajem sprečki ŭ sudach ci ŭ razmovach, dzie apierujem arhumientami i faktami. My pišam zakony, jakija dazvalajuć nam viedać miežy svajho i čužoha i izalujem tych, chto hetym zakonam nie padparadkoŭvajecca.

My isnujom dziakujučy tamu, što bolšaść ludziej kuplaje, a nie kradzie, vyrablaje, a nie atrymlivaje, ratuje, a nie zabivaje.

Ja niejmavierna ŭdziačny tym, chto prydumaŭ koła, vint, linzu, daŭ śvietu vakcyny, napisaŭ zakony, łaviŭ złačyncaŭ, vučyŭ dziaciej, prajektavaŭ i budavaŭ damy, adkryvaŭ i pravodziŭ elektryčnaść, pisaŭ knihi i muzyku. Ja ŭdziačny tym, chto zajmajecca hetym ciapier. Ja viedaju, što heta adziny ščyry i biaśpiečny sposab zachoŭvać žyćcio i, kali chočacie, luboŭ.

I ja nie vieru u zakon. Ja viedaju. Viedaju, što jon nieabchodny. Ja nie bajusia kananičnaha psichapatyčnaha boha i jahonaj kananičnaj kary. Ja nie adčuvaju siabie rabom ani boha, ani čałavieka. Mnie nie patrebna ni pastyraŭ, ni adpuščeńnie hrachoŭ. Ni ŭchvaleńnie, ni nastaŭleńnie. Mnie nie patrebna čužaja viera.

Maci skaža svajmu małomu synu, jaki udaryŭ rydlovačkaj siabra: «A što budzie, kali jon ciabie tak udaryć?» — i daść maleńkamu čałavieku samy važny ŭ jahonym žyćci arhumient na karyść dabra.

Jana nie prapanuje jamu pavieryć u paśmiarotnyja pakuty. Jana nie prymusić jaho vieryć u toje, što bić čałavieka — kiepska. Jana jamu heta dakazvaje i faktyčna padvodzić jaho da asensavańnia ŭ budučyni kantaŭskaha impieratyvu: «Rabi zhodna tolki z toj maksimaj, kirujučysia jakoj ty ŭ toj ža čas pažadaješ, kab jana stała ŭsieahulnym zakonam».

Lohka rastłumačyć samamu ščyramu vierniku, što, kali jon budzie ŭvieś čas pierabiahać vulicu na čyrvonaje śviatło, jon maje niezajzdrosnuju pierśpiektyvu sustrecca sa svaim boham u samy bližejšy čas. Ale nielha rastłumačyć mnie, što subota — śviaščenny dzień.

Parazit parazituje

Viera (ja maju na ŭvazie tut i nadalej kananičnuju chryścijanskuju vieru ŭ boha) — heta taki arhanizm, jaki žyvie ŭnutry čałavieka i vyjadaje Čałavieka znutry. Upuściŭšy u siabie takuju vieru, čałaviek pačynaje zaŭvažać, što nieŭzabavie hety parazit unutry pačynaje prypisvać sabie ŭsio samaje lepšaje ŭ čałavieku, a ŭsio samaje kiepskaje pakidać haspadaru. Haspadar cieła, dzie žyvie parazit viery, pačynaje «nie kraści ŭ imia boha», navat kali nikoli dahetul nie čuŭ pra boha i nie kraŭ sam pa sabie. Haspadar cieła nie zabivaje ŭ imia piataha zapavieta i kachaje svaju žonku ŭ imia dziasiataha, chacia raniej prosta nie zabivaŭ i kachaŭ.

Adnamu viera zahadvaje kłapacicca pra baćkoŭ, kab Boh daravaŭ doŭhaje žyćcio, a nie tamu, što jany samyja lubimyja ludzi na ziamli, a druhoha parazit viery vyjadaje znutry, bo toj nie kłapocicca pra baćkoŭ-vyradkaŭ. Parazit viery nie ličyć arhumientam, što vyradki ŭ malenstvie prapivali zimovuju vopratku dziciaci. Parazit viery zahadvaje prabačyć, bo dla parazita heta adziny sposab zachavać siabie ŭnutry cieła. Parazit nie pryznaje vyklučeńniaŭ.

Haspadar cieła ŭžo nikoli nie viedaje, jak siabie pavodzić i jak reahavać na zło. Bo reakcyju jamu dyktuje nie jahony žyćciovy dośvied, a kananičny tekst i maleńki parazit. Jon lubić słabych i złych i niejak abyjakavy da mocnych i dobrych, bo pastyry nie navučyli jaho: jany sami nikoli nie źviartajuć uvahi na dobrych ludziej. Jany zaniaty vyradkami.

Jak i luby parazit, viera nie abaviazkova pavinna źniščyć svajho haspadara. Pjaŭki byvajuć karysnymi. Jany ačyščajuć kroŭ. Narkaman znachodzić u viery apiryšča dla ruchu da vyzvaleńnia. Ale, vyzvaliŭšysia, jon nie skaža: «ja zmoh pieramahčy strašennuju chvarobu. Ciapier ja zmahu usio». Jon padziakuje bohu i budzie spadziavacca, što toj daść jamu mahčymaść bolš nikoli nie stać narkamanam, a jahony siabar (jašče adzin narkaman) zrobić vysnovu, što boh jamu dapamoža taksama. Z hetaj dumkaj jon i styrčycca za dva hady i pamre, pakinuŭšy paśla siabie vialikuju zahadku dla ŭsich narkamanaŭ: čym pieršy zasłužyŭ luboŭ boha ŭ bolšaj stupieni? Jany naŭrad ci źviarnuć uvahu na toj fakt, što pieršy prykavaŭ siabie da batarei i pierałamaŭsia, a druhi kupiŭ sto śviečak, buchaŭ kahor i maliŭsia.

Pra vieru i luboŭ skažuć Śviedki Jehovy, što zabaroniać pieralić kroŭ svajmu chvoramu dziciu. Parazit pieraškodzić im dazvolić ratavać žyćcio tak, jak prapanuje doktar. Baćki z parazitam u hałavie buduć sačyć za śmierciu svajho dziciaci i pieražyvać. I navat płakać. I šmat malicca.

Skažam, ja — takich baćkoŭ sadžaŭ by pažyćciova. Na pieršy raz. Ale ja nie relihijny čałaviek. I da maich zaklikaŭ karać nichto nie prysłuchajecca.

Pra tych, da kaho prysłuchoŭvajucca

Šmat sumnych dumak prychodzić u hałavu paśla pračytańnia artykułaŭ ludziej, jakija pišuć pra sakralnuju luboŭ ź vialikaj litary. Dapuścim, Piotra Rudkoŭski prypisvaje siekularnamu śvietu stvareńnie ŭmoŭ dla roskvitu šarłatanstva. Jon piša tekst, chtości čytaje tekst. Tezis, minajučy hałaŭny mozh, traplaje naŭprost da parazita viery, usmoktvajecca im i zasvojvajecca na 100 adsotkaŭ.

A na samoj spravie, dla čałavieka, jaki nie vieryć u boha, roźnica pamiž pastyram i miedyumam pryncypova nieistotnaja, bo i pieršy i druhi apierujuć biazdokaznymi tezisami. Dla mistyka ž ni pieršy ni druhi nie źjaŭlajucca šarłatanami, bo dajuć jamu mažlivaść nakarmić parazita viery.

Zapatrabavanaść miedyumaŭ, jakaja ličycca Rudkoŭskim prykmietaj siekularnaha hramadstva, nikudy i nikoli nie źnikała. Jany žyli zadoŭha da siekularyzacyi hramadstva, bo čałaviek zaŭždy chacieŭ atrymać adkazy, pažadana nie prykładajučy dla ich źjaŭleńnia nijakich namahańniaŭ. Miedyumy byli da chryścijanstva ŭ vyhladzie šamanaŭ. Jany byli padčas roskvitu siaredniaviečnaha chryścijanstva ŭ vyhladzie čuvačkoŭ, jakija havaryli z boham, ludziej, jakija treśli svaimi styhmatami pierad natoŭpami chryścijana-zombi. Dyk z čaho b im źniknuć zaraz, kali nasupierak tym, što vučać karystacca zdabytkami intelektu, absalutna lehalna i biaźbiedna isnujuć parazityčnyja relihijnyja kanfiesii, jakija, z adnaho boku, zahadvajuć vieryć u aniołaŭ, a z druhoha čamuści zabaraniajuć vieryć u damavikoŭ i duchaŭ «siarod nas».

Rudkoŭski, dapuścim, słušna zaniepakojeny tym, što «ŭ Vialikabrytanii, na radzimie słavutaha prapaviednika ateizmu Ryčarda Dokinza, spadarynia Seli Morhan stała telezorkaj i zdabyła vialikuju papularnaść akurat u jakaści miedyjum-akultystki».

Ale ŭ ZŠA, dapuścim, Harald Kiempinh, papularny amierykanski teleprapaviednik, trojčy pradkazvaŭ sudny dzień, jaki, nakolki mnie viadoma, tak i nie adbyŭsia. Kiempinh nios miljonam božaje słova i za svaje prahnozy nijakaj adkaznaści na siabie nie ŭskłaŭ. Prosta rehularna prasiŭ prabačeńnia, što naturalna dla čełavieka, jaki i chvareje na adnaimienny sindrom («prabačeńniaŭ»). U toj ža čas, dapuścim, u 2009 hodzie u itałjanskaj Akvile 6 siejsmołahaŭ pasadzili ŭ turmu za toje, što jany nie praličyli stupień surjoznaści siejśmičnaj pahrozy. Ci varta było im abviaščać mažlivaść ziemlatrusu na ŭsialaki vypadak kožny dzień? Nu, jak najlepšyja z chryścijan?

Dla mianie miedyumy, pastyry i čaroŭnyja tajskija dadatki ŭ ježu funkcyjanalna rečy adnaho paradka. Ale važniej inšaje. Siekularny śviet šyrejšy za klerykalny. U siekularnym śviecie prava chadzić u carkvu abaroniena śvieckim zakonam. Jon nie zabaraniaje być miedyumam. Siektantam i navat elfam. Ale elfy nie chočuć padmiać pad siabie siekularny śviet. Elfy nie chočuć mnie raskazać, jak žyć, pracavać i kachać žonku. A pastyr byčyć u hetym sens žyćcia i navat nazyvaje heta «misijaj».

Što moža mnie raskazać pra litaść da bližniaha i šlach u raj praz razdaču majomaści abstraktny pop, jaki naohuł słaba sabie ujaŭlaje, jak stvarajucca hrošy, i ličyć, što hrošy — korań zła? Pierafrazujučy Ajn Rend, ci mohuć usie papy śvietu zrabić novy «Epł», ikonki jakoha estetyčna mnie padabajucca bolej za ikony?

Piotra Rudkoŭski piša, što śviet hnije ŭ raspuście, i toj fakt, što mnohimi prahlad parnahrafii nie ličycca złačynstvam, zasmučaje jaho. Ciapier ja vam raskažu pra kazus klerykalnaha śvietu. U Saudaŭskaj Aravii prykładna 80% žančyn prachodziać prymusovaje abrazańnie klitara. A isłamski śviet — badaj adziny «ščyra niesiekularny», jaki isnuje na našym błakitnym šaryku.

Toj ža aŭtar pieražyvaje praz zakon pra niedapuščalnaść krytyki hamasieksualizmu i žanočaj raspusty. A jak u ideale jon by chacieŭ krytykavać homasieksualizm? Ci varta lačyć hamasieksualistaŭ? Vysyłać u hieta? Łohika mnie padkazvaje, što krytyka musić mieć u pierśpiektyvie niejki vynik. Kali ja krytykuju ŭładu, ja miarkuju, što karysnym było b jaje źmianić. Jak carkva źbirajecca źmianiać biaskryŭdnaha hamasieka? Zabaranić jaho, pierarabić jaho? Ci heta takaja svojeasablivaja krytyka, jakaja nie maje nijakaj mety?

Ja nie liču, što mahu ŭkazvać čałavieku, što jon musić robić u svaim łožku, ci, jak skazała Ranieŭskaja «sa svajoj sr.kaj». Ja nie liču, što jana naležyć hospadu. Akramia taho, ja nie budu asudžać žančynu za toje, što joj prosta sumna žyć z adnym mužčynam bolej, čym paru tydniaŭ. I mnie nie zrazumieła, jak tak atrymałasia, što łohika, jakaja dazvalaje zrabić kavu sałodkaj, pierastaje pracavać, kali čałaviek dumaje pra toje, što bližniamu rabić z samim saboj?

U Estonii 84% ateistaŭ. U Danii — stolki ž. Imavierna, tam Sadom i Hamora, a 16% chryścijan ci musulman vymolvajuć u Boha jašče paru dzion, kab paśpieć znajści paru praviednikaŭ?

Samyja relihijnyja krainy — Jemien (99% isłam), Banhładeš (99% isłam), Nihier (79% — isłam i 20% katalikoŭ). Vielmi radasnaje žyćcio ŭ Libieryi, dzie chryścijanie, jakich 85%, paralelna zajmajucca adpraŭleńniem afrykanskich kultaŭ i pry hetym nazyvajucca chryścijanami. Radasna i va Uhandzie (kataliki- 41,9%, pratestanty — 42%, musulmanie — 12,1%, inšyja vieravańni- 3,1%, a atieisty — 0,9%.) Uhanda dała śvietu musulmanina Idzi Amina ŭ asobie prezidenta, jaki jeŭ svaich vorahaŭ, uhrochaŭ paŭmiljona nasielnictva i mieŭ schilnaść da zabićcia svaich žonak paśla razvodaŭ. A heta — nie zmročnaje siaredniaviečča, a našyja słaŭnyja 1970-ja.

Karaciej, voś što ja chacieŭ by skazać. Ja nie toje što «napadaju» na relihiju. Nie nadta chaciełasia. Ja paprostu nie dumaju, što jana źjaŭlajecca nieabchodnaj častkaj žyćcia duchoŭnaha (u maim siekularnym razumieńni) čałavieka. Ja, na žal, nie viedaju nivodnaha hramadstva, duchoŭny stan jakoha byŭ by palepšany namahańniami carkvy. Rabstva, masavyja zabojstvy, hoład i hienacyd — usio heta isnavała da chryścijanstva, padčas chryścijanstva i navat u imia chryścijanstva. Prychadžanie samych vialikich chramaŭ paśla vyjścia sa słužby radasna naviedvali spalvańni viedźmaŭ ažno da kanca ChVIII stahodździa, pisali danosy, kuplali indulhiencyi, zabivali, vajavali, krali i h.d.

Chryścijanie ŭ Staražytnym Rymie mocna pakutavali za svaju vieru. Jany byli achviarami zabojstvaŭ i imhnienna pierajšli da karaŭ jeretykoŭ paśla svajoj duchoŭna-kulturnaj pieramohi.

U Tułuzie kanca XVI st. pastavili rekord, spaliŭšy 400 «viadźmarak» na adnym vohniščy.

30-hadovaja vajna pačatku XVII st. pamiž katalikami i pratestantami ŭ Hiermanii skaraciła jaje nasielnictva ŭčaćviora (z 16 da 4 młn.)

Takija prykłady možna znachodzić biaskonca, i sprava, biezumoŭna, nie ŭ tekście Śviatoha Piśma. Sprava ŭ tym, što lubaja ideja interpretujecca zhodna z raźvićciom hramadstva.

Prosta parazit viery nie choča, kab haspadar cieła spaścihaŭ suśviet. Jon choča, kab cieła viedała praviły kamfortnaha dla parazita funkcyjanavańnia. Parazit viery maje tolki adnu metu: vyžyć i pamnožycca. Ale kali čałavieku viera ŭ boha tak unutrana nieabchodna, jak śćviardžajuć nośbity parazita, — čamu ludzi nikoli nie vajavali za toje, kab prymusić kahości padzialicca svajoj vieraj? Naadvarot. Parazit šukaŭ novuju achviaru sam. Pahancy, u jakich nie było relihii, jakaja b vučyła ich lubovi da bližniaha, vajavali za ziamlu i za ježu. Chryścijanie, akrylenyja «tym, chto jość Luboŭ», spłaŭlali pieršych ź ichnymi idałami pa rekach. U imia Boha. U imia praŭdy. U imia lubovi i ačyščeńnia. Ziemlami i bahaćciem niačystych cyvilizacyj jany, praŭda, taksama nikoli nie hrebavali. Kali sustreniecie kaho-niebudź ź indziejcaŭ maja — spytajcie, jon paćvierdzić.

Nieabchodnaść viery nielha rastłumačyć. Ale kali baćki, jakim dzicia daviaraje, skažuć, što pad łožkam u ciemry niechta žyvie i źnikaje, kali ŭklučyć śviatło, — dzicia nie budzie sumniavacca.

Viedy, navat siońnia dakazanyja, a zaŭtra pryznanyja pamyłkaj, — nie patrabujuć prymusu ŭ spaścižeńni. Relihija maje namier dać adzin adkaz i nazaŭsiody: pad łožkam ciomna. Toj, chto tam žyvie, prosta nie vidać. Ja viedaju, dzie rubilnik, i vyratuju tvaju zadnicu, synok.

Karaciej kažučy, pieršaj prykmietaj sapraŭdnaha chryścijanina źjaŭlajecca strach. Ludzi traciać žyćci na pačućcie viny i strach, pra jakija jany ničoha nie viedali, pakul im nie raskazali, što jany vinavatyja i što heta strašna.

Kudy padzieć idejki?

I voś samaje cikavaje (kali viartacca da idej i ich interpretacyj u zaležnaści ad raźvićcia čałavieka i hramadstva) u tym, što jość adna ideja, jakaja harantavana źjaŭlajecca tupikovaj i niebiaśpiečnaj. Zaraz raskažu. Z prykładami.

Chryścijanie farmalna prapaviedavali luboŭ, nieabchodnaść admaŭleńnia čałavieka ad taho, što było pryznana zahannym, prapaviedvali samaŭdaskanaleńnie. U vyniku — pakinuli paśla siabie dziasiatki miljonaŭ trupaŭ i sotni miljonaŭ mientalnych parazitaŭ u nastupnych pakaleńniach, jakija čakajuć litaści, razdačy chleba i ličać, što čakańnie litaści i chleba — heta sens žyćcia dla adnych i abaviazak ich razdačy dla ŭsich inšych. Mnohija ludzi tłumačać svaje parazy volaj boha ci karaj, a svaje zdabytki i pieramohi — božaj dapamohaj. Chvoryja ludzi, jakija vierać u toje, što ad ich ničoha nie zaležyć, dzielacca svajoj vieraj jak čumoj.

Kamunisty vieryli ŭ zvyščałavieka. U novuju duchoŭnaść. U vyniku jany pakinuli paśla siabie miljony trupaŭ, źniešnie nieadroznych ad chryścijanskich, pakalečanyja dušy takich ža parazitaŭ, tolki ŭ profil, i adabranuju volu da žyćcia.

Nicše, jaki dekłaravaŭ zahannaść i pieršaj ideałohii, i druhoj byŭ u vyniku ŭźniaty jak ściah hitlerskimi nacyjanał-sacyjalistami. Vynik my viedajem.

Jak ža tak, — dumaŭ ja? Čamu pra ŭsioj roźnicy padychodaŭ my majem bolš-mienš adnolkavy vynik? Nu, voś u majoj lubimaj Ajn Rend jość takaja fraza: «Kali niešta nie sychodzicca ŭ vysnovach, — praviercie sychodnyja pałažeńni». Vynik pravierki — u adnym padabienstvie. Sutnasnym.

Tam, dzie pačynajecca vučeńnie pra novaha čałavieka, pra novuju luboŭ da bližnich, pra novuju śviadomaść ci samaść, tam, dzie ad čałavieka patrabujecca pryznać siabie niedastatkova daskanałym dla samoha siabie (ci boha) i ŭźnienavidzieć siabie i stać sabie sudździoj i nahladčykam — tam i źjaŭlajucca trupy. Tam, dzie pačynajuć palapšać ludziej ahułam, tam źjaŭlajucca trupy i hory «brakavanych».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0