"Nam kazali, što nas viazuć rasstrelvać i hvałtavać"

«Očień chotiełoś zapisyvať vsie, čto s nami proischodiło, s piervych minut zadieržanija, no takaja vozmožnosť pojaviłaś tolko tiepieŕ, v voskriesieńje, 26.03.06 h. v 19.00. Vo vriemia viečiernieho obchoda načalnik SIZO po našiej prośbie požiertvovał nam svoju ručku. Pri zadieržanii i ličnom dosmotrie u nas izjali vsie vieŝi, vsie sriedstva hihijeny, a takžie šapki, šarfiki i pierčatki. Šarikovyje ručki, karandaši byli zaprieŝieny v piervyje dni zadieržanija, takžie u nas niet bumahi, na kotoroj my mohli by pisať.

V dannyj momient my, Polevikova Valentina Timofiejevna i Bucholenko Łarisa, nachodimsia v korpusie № 5 ( dvuchmiestnom). Ja nachožuś zdieś trietij dień. Valentinu Polevikovu privieli siehodnia utrom iz kamiery № 9, hdie ona nachodiłaś s mołodieżju (11 čiełoviek v vośmimiestnoj kamierie).

Naš karcier № 5 vyhladit śledujuŝim obrazom: dlina 3 m 65 sm, širina 1m 70 sm, okno naprotiv dvieri 83/83 sm nad połom 1m 60 sm. Okno zakryto płotnoj riešietkoj, kotoraja počti nie propuskajet śviet. Dierieviannyje 2-ch miestnyje nary (2-ch urovnievyje), dlinoj 1 m 90 sm, širinoj 70 sm. Spať nam prichoditsia na hołych doskach, biez spalnych prinadležnostiej. Karcier kruhłosutočno ośvieŝajetsia tuskłym śvietom. My imiejem «nastojaŝuju parašu», raspołožiennuju riadom s narami, nie otdielennuju ot nas dažie stienkoj. Chołodnaja voda iz ržavoho krana postupajet v «parašu». Tiempieratura v kamierie około 0 hradusov, skvoźniak.

V kamierie № 9 dievočkam prichoditsia spať vdvojem na odnich dierieviannych narach. «Strohij» riežim siehodnia pošieł napopiatnuju, obraŝaťsia s nami stali čiełoviečnieje, biez oskorblenij — i eto naša ohromnaja pobieda. Ni my, vzrosłyje, ni dievočki nie słomaliś pod prieśsinhom psichołohičieskoho i fizičieskoho unižienija.

Chočietsia rasskazať o hieroiźmie našich dievočiek. Niesmotria na to, čto s nimi obraŝaliś kak s priestupnicami, oni okazaliś silnieje i mudrieje etich mužłanov v formie. Niesmotria na žiestkije usłovija sodieržanija, psichołohičieskije izdievatielstva, iz každoj kamiery razdajutsia śmiech, pieśni, łozunhi. Triumfom našiej pobiedy stali łozunh «Zastajemsia razam», a takžie pieśnia «Kak zdorovo, čto vsie my zdieś siehodnia sobraliś».

Bieskoniečno zvučat łozunhi «Žyvie Biełaruś!», biełorusskije pieśni. Po našim nabludienijam, v našiem SIZO minskoho rajona na Skoriny nachoditsia około 70 žienŝin. Na sčasťje, my, vzrosłyje, byli vmiestie s našimi dievočkami i priesiekali popytki unižienija. My nie znajem, čto nas ždiet zavtra (budiet sud!), i kuda nas pomiestiat. No chočietsia vieriť, čto samyje strašnyje unižienija užie pozadi: 3-ch časovyje stojanija na morozie licom k stienie około SIZO na Okriestina, iźbijenije našich mužčin na našich hłazach, otsutstvije informacii, kuda nas viezut i čto budiet dalšie, razdievanije do trusov pri ličnom dosmotrie.

U nas izjali absolutno vsie: niet zubnoj pasty, ŝietok, sriedstv ličnoj hihijeny. Sdiełano vsie, čtoby «opustiť» nas kak žienŝin. Eto proischodiło s piervych minut našieho zachvata. Priedstav́tie siebie, sriedi noči, v 3 časa, vas okružajet sotnia vooružiennych čiernych mužčin – robokopov, množiestvo mietalličieskich furhonov, v kotoryje vas zatiahivajut siłoj, mnohich taŝili za vołosy po asfaltu. Nie vsie mohli byť silnymi v etoj situacii, dievčonki niekotoryje płakali. Na naši voprosy, kuda nas viezut, otviečali — v morh ili v les, rasstrielivať i nasiłovať.

Dievušiek zastavili «otkatať» otpiečatki palciev, śniali na kamieru «anfas i profil», prihroziv, čto nie budut prinosiť pieriedači v słučaje otkaza.

Zdieś jesť vriemia podumať i osmyśliť, čto proizošło. Nikto ni o čiem nie žalejet, eto postojanno obsuždajetsia! Atmośfiera svobody iz našieho volnoho horoda była pierieniesiena v SIZO. V dannyj momient my słyšim śmiech iz kamiery naprotiv, a nieskolko časov nazad vielikolepnyj silnyj hołos ispołniał na vsiu tiuŕmu pieśniu «Ty žie vyžił, sołdat». Kamiery apłodirovali i kričali: «Bravo!».

Ŝiemit sierdcie, kohda smotriš na etich obrazovannych, umnych, s charizmoj, cieleustriemlennych dievušiek, kotoryje prišli na płoŝad́ po zovu sierdca, i nie žalejut. Každaja iz nich ponimajet, s čiem sopriažien ich ariest. Skorieje vsieho, oni potieriajut učiebu, rabotu. My, vzrosłyje, smotrim na nich kak na hierojev, i hordimsia imi.

V kamierie № 9 niet ni odnoj dievuški, prinadležaŝiej k kakoj – libo orhanizacii ili partii. No po hraždanskoj pozicii vsie oni patriotki.

Chočietsia rasskazať ob odnoj žienŝinie, Valentinie iz Minska, i jeje siestrie Vierie iz Pinska. V kakoj – to momient Valentina pozvoniła Vierie i skazała: «Čto nam sidieť v tieple, jeśli na płoŝadi mierznut dieti?». Viera odieła na siebia 3 puchovych śvitiera, vziała bilet i prijechała v Minsk. Ona nie uchodiła s Majdana. Siejčas ona s dievuškami i pomohajet im vystojať.

Samym bolšim podarkom s voli stało iźviestije o tom, čto 25.03. na Oktiabŕskoj płoŝadi sobraliś ludi, i było ich mnoho. My vsie kričali «Žyvie Biełaruś!», i płakali. Zavtra u nas sud. I my dumajem o tom, kak byť krasivymi i silnymi».

Pres-słužba AHP

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0