Praviły žyćcia Hienadzia Buraŭkina

Kali ja pryjšoŭ na Dziaržteleradyjo, u mianie była asabistaja zadača— zrabić biełaruskaje telebačańnie nacyjanalnym.

Ja adčuvaŭ padtrymku Mašerava. A voś ciapierašnija kiraŭniki telebačańnia biełaruskuju movu dabivajuć. Toj ža spartovy kamientatar Navicki, jakoha ja braŭ na pracu, moža choraša vieści repartažy pa-biełarusku. Ale nie robić hetaha. Značyć, jamu skazali, što heta nie treba.

Kali narod nie zrazumieje, što takoje mova, to chaj rychtujecca da taho, što śpiarša jaho buduć abśmiejvać, potym im buduć pahardžać, a paśla jon prosta źniknie.

Ja nie duža razumieju ludziej, jakija to ź vialikim žadańniem prasilisia ŭ partyju, vykarystoŭvali jaje asablivaje stanovišča ŭ hramadstvie, to potym pačynali jaje ŭsialak beścić i palić partbilety. Ja prosta «straciŭ suviazi z partyjaj» — była niekali takaja farmuloŭka. Choć da mianie prychodzili ŭžo novyja kamunisty, zaprašali mianie ŭ partyju, kali ja admoviŭsia, paprakali, što ja «zdradziŭ partyi». Ale ja adkazvaŭ, štoheta partyja zdradziła mnie, bo tyja ideały, dziela jakich ja tudy niekali išoŭ, na praktycy nie paćviardžalisia.

Dastatkova doŭha ja papracavaŭ kala vysokich čynoŭnikaŭ i skažu, što razumnamu kiraŭniku chałui nie padabajucca, a jaršystyja ludzi padabajucca, jany chočuć pieraciahnuć ich na svoj bok.

U mianie była adna sustreča z Łukašenkam u składzie hrupy tvorčaj intelihiencyi. I ja adkryta vykazaŭ svaju dumku adnosna situacyi z našaj nacyjanalnaj kulturaj.

Bolš za 6—7 hadoŭ na adnym miescy kiraŭnik nie pavinien zatrymlivacca. Pa-pieršaje, jon stamlajecca. Jon užo nie moža vypracoŭvać novyja jarkija idei. Pa-druhoje — prychodzić biurakratyčny vopyt. Kali napačatku pracy ja nie ŭmieŭ ad taho-siaho admovicca, to naprykancy, kali niešta nie chacieŭ rabić, viedaŭ, jak hetaha dasiahnuć. A heta, kali kazać adkrytym tekstam, zastoj.

Adkaznaść pierad prafiesijaj i pierad časam — roŭnaja. Možna havaryć pra niejkija detali — u adnych była inicyjatyva, a inšyja vykonvali zahad. Ale maralnaja adkaznaść adnolkavaja. Na Niurnbierhskim pracesie mnohija złačyncy kazali: «My vykonvali zahad, my ni ŭ čym nie vinavatyja!» Dyk voś, kožny, i ŭ tym liku žurnalist, pavinien razumieć, jaki zahad jon vykonvaje. U vojsku i to jość praviła supraćzakonny zahad nie vykonvać.

Dla mianie hałoŭnaje vyznačeńnie — intaresy Biełarusi.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0