Basovišča ŭ režymie ekanomii

Kryzis nie abminuŭ svajoj uvahaj i fest u Haradku, ale padajecca, što arhanizatary zdoleli pravieści jubilejny kancert na naležnym uzroŭni.

Daroha na Basovišča nie abyšłasia biez drobnych niepryjemnaściaŭ. Na pamiežnym pierajeździe ŭ Babroŭnikach daviałosia paŭdzielničać u mierapryjemstvach pa asabistym dohladzie. Jak vyśvietliłasia potym, našy pamiežniki ŭ pošukach narkotykaŭ pravieryli nie adno aŭto. Adnaho z udzielnikaŭ hurtu «Sok» zaviarnuli na miažy praz pytańni z vajenkamatam.

Haradok sustreŭ natoŭpami maładych i nia vielmi ludziej z namiotami i zaplečnikami. Bolšaść ludziej byli apranutyja ŭ sakołki ź simvolikaj Basovišča za roznyja hady. Sapraŭdnuju kankurencyju potym im składuć naviutkija sakołki z łahatypam Radyjo Racyja, jakija razam z suvienirnymi torbami buduć biaspłatna razdavać na feście.

Dla mianie dvaccataje Basovišča było pieršym, tamu šmat u čym daviałosia daviarać vopytu stałych basoŭščykaŭ. Jany nie padmanuli — pieršy dzień byŭ nasyčany ałkaholem i da kanca prahramy daciahnuli daloka nie ŭsie. Pierasoŭvańni pa nieaśvietlenaj terytoryi ŭskładniałasia z‑za chaatyčna paraskidanych ciełaŭ «stomlenych» pivam dy harełkaj hulakaŭ.

Pieršy fiestyvalny dzień zaciahnuŭsia da ranicy nastupnaha dnia. Načavać u namiotavym miastečku dosyć niaprosta: kali pobač niechta nie chrop, to abaviazkova piŭ harełku i hučna abmiarkoŭvaŭ ź siabrami nadzionnyja pytańni. I, viadoma, bieź pierapynku naładžvalisia biełaruska‑polskija suviazi: «A ty pieraspaŭ z toj polkaj? Nie? A čaho ž ty siudy prypiorsia?». «A jak pa‑biełarusku budzie «škarpetki?».

Druhi dzień abiacaŭ viartańnie ŭ minułaje — na scenie musili prahučać pieśni pačynalnikaŭ Basovišča. Takuju misiju na siabie ŭziali «Pałac», dla jakoha heta byŭ siemnaccaty fiestyval. «Krama» na čas pieratvaryłasia ŭ «Bondu», «Mroja» — u «N.R.M». «Dynazaŭry» nie schibili. Varta było bačyć tvary zmoŭkłych maładziejšych, čym sam fest, jahonych udzielnikaŭ, kali ŭ zialonym śviatle za kłavišami źjaviŭsia Lavon Volski. Ale ŭžo «Krainu kryvavych daždžoŭ» śpiavali ŭsim natoŭpam. Polskija zorki «Lao Che» ŭźniali chmary pyłu pierad scenaj, takija byli tancy. Peŭnaj niečakanaściu dla stałaj publiki byli «Dziecidziaciej» ź biełaruskamoŭnaj prahramaj. Ščylnaje hučańnie, mocny vakał, varjackija skoki pa scenie — Hanna Chitryk pieradała mahutnaje pryvitańnie Vieranicy Kruhłovaj časoŭ raniejšych «Kryvi».

Kryzis udaryŭ i pa Basoviščy. Pa słovach adnoj z arhanizatarak festu Kasi Kuźmič, mnohija sponsary ŭ apošni momant admovilisia dapamahać, tamu daviałosia kłapacicca pra samaje pilnaje.

Sapraŭdy, u hetym hodzie, jak zaŭvažajuć stałyja naviedniki kancertu, nie było ekranaŭ na scenie, dyj scena była adna, pamienšała achovy. Čulisia narakańni na jakaść huku i zanadta doŭhaje naładžvańnie aparatury pamiž vystupami. Varta ŭličyć toj momant, što novaje kiraŭnictva BASu mieła ŭsiaho čatyry miesiacy na padrychtoŭku

Adnoj ź istotnych prablemaŭ stała vizavaje pytańnie — polski kansułat u Hrodnie, jaki adziny sioleta vydavaŭ vizy, zadavoliŭ tolki 600 zajavak z 1060. Pa infarmacyi arhanizataraŭ, razam z polskimi surodzičami, biełarusy na feście składajuć amal što bolšaść.

Kažučy pra incydenty ŭ časie festu, Kasia Kuźmič padkreśliła, što siudy pryjazdžajuć samyja roznyja ludzi — niechta pasłuchać muzyku, paznajomicca z novymi ludźmi, a niechta paskandalić, ci ŭkraści telefon. «Ale ŭ hetym pytańni da biełarusaŭ pytańniaŭ u achovy niama» — zapeŭniła jana. Na feście zdaryŭsia niepryjemny vypadak — niekalki miascovych mocna źbili maładafrontaŭca Ihara Ščakareviča.

Hetym razam było mieniej i nacyjanalnych ściahoŭ — mienš za dziesiatak. Nie było i polskich, i češskich, jakija stała prysutničali na raniejšych fiestyvalach.

Zatoje pryciahvali ŭvahu aŭto vakoł fiestyvalnaha haradka — naviutkija BMW ź minskimi numarami.

Viadoŭca festu Viktar Šałkievič na hetyja dni byŭ zaprošany na dva viasielli i na Źjezd biełarusaŭ śvietu. «Niekali na Basoviščy muzyki hrali za ideju, jany nie byli takija skvapnyja, jak zaraz. Heta byli sustrečy biełaruskamoŭnych ludziej pa abodva baki miažy» — pryhadaŭ jon. Viktar vyhladaŭ trochi rasčaravanym: «My chacieli zapravić sioleta na scenu ŭsich tych, chto byŭ tut 20 hadoŭ tamu, ale nie atrymałasia». Jon kaža, što nastupny fest budzie kardynalna novym.

Podych kryzisu adčuli mnohija ŭdzielniki jubilejnaha Basovišča. Ale mnohich hetyja vyprabavańni nie zasmucili. Ihar z Hrodna, jaki nie prapuskaje festu ad 2002 hodu, vyhladaŭ zadavolenym: «Užo sumuju i čakaju nastupnaha hodu». Ź im ciažka nie pahadzicca — niepieradavalnaj atmaśfiery fiestyvalu ŭ Haradku, zdajecca, nie zdolny naškodzić nijaki kryzis.

Siamion Piečanko, Haradok‑Minsk

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0