«Paśla razvału SSSR admoviŭsia mianiać pašpart». Historyja Słavy E., jakoha znajšli ŭ domie z sabakami, atrymała praciah
Paśla vychadu historyi pra Słavu E., cieła jakoha znajšli u domie siarod mnostva sabak, z redakcyjaj Onliner.by źviazaŭsia znajomy zahinułaha.
«Ja viedaŭ Słavu z 11 hadoŭ, kali ŭpieršyniu pryjšoŭ da jaho na fotahurtok. Z taho času my bolš za try dziasiatki hadoŭ padtrymlivali suviaź. Jon sapraŭdy zajmaŭsia fatahrafijaj i niejki čas žyŭ u Minsku. U apošnija niekalki hadoŭ, nie z 2024 hoda, a jašče raniej, Słava žyŭ u tym domie ŭ Maładziečanskim rajonie. Ja asabista dapamahaŭ jamu pierajechać tudy razam z dvuma sabakami. Nakont pašparta ja viedaju inšuju historyju, i jana kudy bolš cikavaja za «aficyjnuju» viersiju», — kaža Vital.
«Paśla razvału SSSR Słava admoviŭsia mianiać pašpart»
Koratka nahadajem pieradhistoryju: u adnoj ź viosak Maładziečanskaha rajona ŭ niadzielu, 21 śniežnia, u domie ź dziasiatkam sabak byŭ znojdzieny miortvym ich uładalnik. Tvar mužčyny byŭ paškodžany. Haspadynia doma viedała tolki imia zahinułaha i, pa jaje słovach, była ŭpeŭnienaja, što Słava trymaje tolki troch sabak. Paźniej z redakcyjaj źviazałasia čytačka Maryna i raskazała, što viedaje asabista zahinułaha mužčynu, tamu što hetym letam dapamahała jamu adnavić pašpart. Akazałasia, što za hetym trahičnym vypadkam staić niaprostaja historyja čałavieka ź vialikim sercam.
Paśla vychadu historyi Słavy E. z redakcyjaj źviazaŭsia jaho daŭni znajomy pa imieni Vital.
— Mnie było 11 hadoŭ, kali ja ŭpieršyniu pryjšoŭ u Centr dziciačaj tvorčaści na fotahurtok. Jaho vioŭ Viačasłaŭ E. Heta było ŭ savieckija časy, centr znachodziŭsia na Frolikava, 19 — u zvyčajnym žyłym domie, dzie pa ŭsim pieršym paviersie byli niejkija siekcyi. Fotahurtok byŭ u krajnim pravym padjeździe. Pobač z pamiaškańniem hurtka było druhoje, mienšaje, biez kuchni i z kanapaj. Słava žyŭ u im niekatory čas.
Pa słovach Viktara, u tyja časy Słava šmat pierapisvaŭsia pa pošcie i navat zavioŭ abanienckuju skryniu. U dalejšym pa žyćci jon praciahvaŭ zajmacca fatahrafijaj: zdymaŭ u škołach i dziciačych sadkach, paśla pieraklučyŭsia na viasielli.
— Ja viedaŭ, što jon rodam z Barysava, tam, pa jaho słovach, u jaho była kvatera, u jakuju jon upuściŭ pažyć plamieńnicu — dačku rodnaha brata. Sam ža Słava spačatku žyŭ u tym pakoi na Frolikava, potym zdymaŭ kvateru ŭ małasiamiejcy ŭ rajonie Traktarnaha zavoda, dalej pierajechaŭ u zdymny dom u vioscy Aronava Słabada.
U domie ŭ adnoj ź viosak Maładziečanskaha rajona Słava E., pa słovach Viktara, apynuŭsia namnoha raniej, a nie letam 2024 hoda, jak śćviardžała haspadynia doma Hanna.
— Ja asabista dapamahaŭ jamu ź pierajezdam, u jaho na toj momant było ŭsiaho dva sabaki. Pra toje, što za hety čas žyvioł stała nastolki šmat, ja nie viedaŭ, i Słava mnie hetaha nie raskazvaŭ. A voś historyjaj z pašpartam dzialiŭsia.
Jon kazaŭ, što paśla razvału SSSR admysłova nie mianiaŭ pašpart, bo byŭ suprać razvału — chacieŭ žyć u toj krainie, u jakoj naradziŭsia. Ale, miarkuju, kali jaho ŭsio ž uhavaryli zrabić pašpart, jon spraściŭ historyju da prosta straty dakumienta.
U apošnija niekalki hadoŭ, pa słovach surazmoŭcy, Słava žyŭ u vioscy, jeździŭ na padpracoŭki i dva razy na tydzień na Lebiadziny pa ježu dla sabak.
— Navat vykazać zdahadku nie moh, što sa Słavaj moža takoje zdarycca. Dakładna mahu skazać, što jon nie pryznavaŭ nijakich tabletak. Pamiataju, kali jon vielmi mocna zachvareŭ, ja kupiŭ jamu preparat, dyk jon da hetaha času ŭ mianie dzieści ŭ mašynie i lažyć — Słava naadrez admoviŭsia što-niebudź prymać i niejak tady vykaraskaŭsia sam. A ciapier voś jak vyjšła… Z usich kaštoŭnaściaŭ, jakija jon tady pieravioz z saboj u viosku, — heta vielmi dobry fotaaparat Nikon i jaho sabaki. Jamu naohuł pa žyćci šmat nie treba było.
«Sabaki viedali tych, chto za imi pryjechaŭ»
Jak my ŭžo viedajem, Słavinych sabak uviečary paniadziełka, 22 śniežnia, vyvieźli nieviadomyja mužčyna i žančyna. Haspadynia doma, nahadajem, prasiła hetych ludziej adhuknucca praz redakcyju, ale pakul jany hetaha nie zrabili. Užo paśla ich adjezdu Hanna zaŭvažyła, što ŭ domie niejkim čynam usio ž zastaŭsia adzin sabaka.
— My z mužam sprabavali jaho adtul vymanić, adčyniali dźviery, čakali, kali vyjdzie, ale sabaka pakul tak i nie pakazaŭsia. Miarkujučy pa brechu, heta darosłaja asobina, a nie ščaniuk. My pakidajem jamu ježu i vadu — i jon usio źjadaje. Ja źviartałasia da Dzianisa Burkieviča (dyrektara centra vyratavańnia biazdomnych žyvioł «Mara») z prośbaj pryjechać i zabrać hetaha sabaku, ale jon mnie pakul nie adkazaŭ.
Pa słovach Dzianisa Burkieviča, jon nie suprać zabrać žyviolinu, ale jość adno «ale».
— Dla pačatku, i Hańnie ja pra heta kazaŭ, jany pavinny padrychtavać umovy dla hetaha: niachaj choć by vyniesuć meblu. U dzień trahiedyi ja pieršym zajšoŭ u hety dom — i tam byli prosta niečałaviečyja ŭmovy pražyvańnia, choć sam Słava byŭ dobrym čałaviekam. Jaho rečy, niahledziačy na stanovišča, byli akuratna składzienyja i spakavanyja ŭ pakiety, ale padłoha i ŭsio vakoł było ŭ ekskremientach žyvioł — tam niemahčyma było znachodzicca!
Taksama Dzianis źviartaje ŭvahu na toje, jakim čynam u Słavy akazałasia tak šmat sabak.
— Tam, paviercie majmu vopytu, byli žyvioły z roznych vyvadkaŭ i roznych uzrostaŭ. I tut dva varyjanty: ci ich jamu chtości pakidaŭ, ci jon sam pryvoziŭ pa adnym sabaku na elektryčcy, tamu što vielmi ich lubiŭ i škadavaŭ. Chutčej za ŭsio, chto ich pryvoziŭ, toj ich i zabraŭ na tym busie, tamu što, sa słoŭ haspadyni doma, sabaki pajšli da ich spakojna i dali vyvieści siabie z doma na pavadku, u toj čas jak ad mianie ŭsie jany chavalisia. A taho sabaku, što zastaŭsia, ja hatovy zabrać, ale, jak užo kazaŭ, z umovaj, što mnie dapamohuć da jaho dabracca.
«Zapuskajcie dalej saluty, a ja vykliču milicyju». Biełarusy spračajucca pra zabaronu na fiejervierki2
Kamientary
[Zredahavana]