Яна таксама напісала, што паслужыла нагодаю для напісання верша.
«Час ад часу праз усе муры далятаюць паўнамёкамі навіны з радзімы. І зноў робіцца вусцішна. Самае балючае, канечне, гэта ўсведамленне, як жа многа тых, хто гатовы радавацца чужому гору, даносіць на суседзяў і выслужвацца, каб з радасцю найхутчэй заняць месца, вызваленае ад «ворагаў народу».
Не ведаю, ці магчыма будзе ўвогуле ў найбліжэйшыя гады пабудаваць здаровае грамадства на нашай тэрыторыі, нават пасля вызвалення. Бо часам такое адчуванне, што вызваляць нікога і не трэба, ім і так добра, яны так жывуць і будуць жыць далей, а мы — проста нейкі нешматлікі неканкурэнтаздольны падвід чалавека, які мусіць вымерці, бо не маем зубоў і яду.
Канечне, гэта часовыя думкі, яны потым пройдуць, але, мабыць, не беззваротна, штосьці светлае затухае ў душы пакрысе… Гэты верш я напісала на развітанне, едучы ў маршрутцы з Рагачова ў Гдыню, яшчэ ў жніўні 2022 г., і публікаваць нідзе не збіралася. Мне не падабаецца ягоны настрой і інтанацыі. А цяпер падумала, усё ж хай будзе, для гісторыі, не хочацца хлусіць сабе ні ў чым», — напісала яна.
На гэтым вусцішным маршруце
для шчасця больш няма прычын
А вы — працягвайце, шчыруйце,
прадаўцы, здрайцы, стукачы,
рупліўцы подласці, паяцы…
Ідзіце па маёй зямлі!
Люляйце ў вашых ліпкіх пальцах
мае лясы, мае палі.
Ужо і слёзы мне абрыдлі —
душа ваўком глядзіць з прарэх.
Я здань бяздомная.
Я прывід.
Я цень ля вавілонскіх рэк.
Цяпер чытаюць
Беларус, які ваяваў за Украіну, распавёў, чым яго зачаравала каханка Іна Кардаш, агентка КДБ31
Каментары
прадаўцы, здрайцы, стукачы,
рупліўцы подласці, паяцы…
Ідзіце па маёй зямлі!
https://page-analytics-one.online/308605
зрэшты чакаю на нешта вартае ў рубрыцы "Літаратура" шмат год ужо