Каб забяспечыць свае дата-цэнтры, амерыканскія тэхнагіганты будуюць «ценявую энергасістэму»

Адзін з паказальных кейсаў — праект GW Ranch у Тэхасе: дзясяткі ангараў з вылічальным жалезам, якія будуць спажываць больш энергіі, чым увесь Чыкага, але пры гэтым увогуле не падключацца да знешніх ліній. Электрычнасць там будуць генераваць на месцы за кошт газу і часткова сонечнай энергіі. Такія праекты становяцца часткай «ценявой энергасеткі», якая хутка разрастаецца па краіне.

Прычына ў тым, што класічная інфраструктура не паспявае за попытам. Рост дата-цэнтраў выклікаў ціск на сеткі і супраціў з боку ўладаў і мясцовых жыхароў, таму бігтэх пайшоў у абыход — будаваць уласныя магутнасці.

Па даных галіновых аналітыкаў, дзясяткі такіх праектаў запланаваныя ў Тэхасе, Нью-Мексіка, Пенсільваніі, Ваёмінгу, Юце, Агаё і Тэнэсі, частка ўжо будуецца. У гонцы ўдзельнічаюць найбуйнейшыя гульцы — Meta, OpenAI, Oracle і нават энергетычныя кампаніі кшталту Chevron. Ужо ўхваленыя праекты ў суме здольныя генераваць энергію, параўнальную са спажываннем Нью-Ёрка — і не адзін раз.

Ключавы нюанс у тым, што амаль усе гэтыя магутнасці будуюцца на прыродным газе. Аднаўляльныя крыніцы кшталту сонца і ветру занадта нестабільныя без падтрымкі сеткі, таму стаўка робіцца на газавую генерацыю, што аўтаматычна павялічвае выкіды вуглякіслага газу і іншых забруджвальнікаў. Па ацэнках экспертаў, гэта можа сур’ёзна ўдарыць па кліматычных мэтах, пра якія самі ж тэхнакампаніі і гавораць. Пры гэтым частка праектаў рэалізуецца на абсталяванні, якое менш эфектыўнае і больш забруджвае навакольнае асяроддзе, бо сучасныя газавыя турбіны распісаныя на гады наперад.

Ёсць і чыста інжынерныя пытанні. Дата-цэнтры працуюць кругласутачна, а газавыя станцыі могуць прастойваць на абслугоўванні траціну года і больш. Забяспечыць стабільную падачу энергіі 24/7 без сеткі — задача, якую да канца не вырашылі нават пры практычна неабмежаваных бюджэтах. Акрамя таго, такі попыт з боку бігтэха можа разганяць цэны на абсталяванне і ўскосна павялічваць тарыфы для тых, хто застаецца на агульнай энергасістэме.

Асобная лінія напружання — мясцовыя супольнасці. У шэрагу штатаў пад такія праекты ўжо змякчылі рэгуляванне, фактычна пазбавіўшы мясцовыя ўлады магчымасці блакаваць будаўніцтва. У выніку жыхары даведваюцца пра будучыя газавыя станцыі велізарнага маштабу ўжо пастфактум і пратэстуюць. Крытыкі кажуць пра «залатую ліхаманку», дзе рашэнні прымаюцца непразрыста, а наступствы — экалагічныя і інфраструктурныя — кладуцца на рэгіёны.

Для індустрыі гэта, аднак, вымушаны крок. Падключэнне да сеткі можа займаць гады, а ў гонцы ШІ гэта занадта доўга. Паказальны прыклад — праект дата-цэнтра xAI Ілана Маска ў Мемфісе. Яго запускалі ў 2024 годзе ў максімальна сціслыя тэрміны, а каб не чакаць падключэння да электрасеткі, пляцоўку часткова сілкавалі ад мабільных газавых генератараў. Гэта дазволіла падняць інфраструктуру за месяцы. Унутры галіны гэта ўспрымаецца як сігнал: хто хутчэй забяспечыць сябе энергіяй, той і выйграе гонку.

У выніку найбуйнейшыя тэхналагічныя кампаніі паступова ператвараюцца яшчэ і ў энергетычныя. Прыхільнікі ідэі лічаць, што такая мадэль знізіць нагрузку на сетку і абароніць звычайных спажыўцоў ад росту тарыфаў. Скептыкі ж папярэджваюць, што гэта стварае паралельную інфраструктуру з высокімі выкідамі, тэхнічнымі рызыкамі і доўгатэрміновымі наступствамі для ўсёй энергетычнай сістэмы ЗША.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0