Рэжым Лукашэнкі часова стане менш агрэсіўным да суседзяў, але стратэгічна будзе імкнуцца да авалодання атамнай зброяй

Сказаць, што Лукашэнку няёмка ад навін з Ірана, Кубы і Украіны — гэта мякка сказаць. Мінск да апошняга і не разумеў да канца, як інтэрпрэтаваць палітыку адміністрацыі Трампа, і вагаўся, як падаваць сябе ў новым раскладзе, каб не памыліцца. Следам за Масквою ў Мінску спадзяваліся, што Вашынгтон усё ж ахвяруе Украінай дзеля падзелу свету на сферы ўплыву, а Еўропа пахіснецца. Лукашэнка ўцягнуўся ў доўгія перамовы з прадстаўнікамі Трампа.

Вашынгтон з саюзнікамі, пакуль Украіна звязвае рукі Расіі, выбівае аднаго за адным саюзнікаў Масквы. Змена рэжыму ў Тэгеране не толькі пакіне Маскву без плыні зброі, але і адрэжа Расію з поўдня. Украіна ж і трымае фронт, і стаічна вытрымала спробу халадамору.

Мінск нервозна сочыць і за тым, што еўрапейскія краіны інтэнсіўна ўзбройваюцца і ўзмацняюць сілавыя структуры. Еўрапейцы былі выключна міралюбнымі — да нападу на Украіну. Да 2022‑га яны трымалі сілавыя арсеналы мінімальнымі, думалі толькі пра эканоміку і культуру. Але жыццё прымусіла.

Людзі схільныя інтэрпрэтаваць дзеянні іншых у меру ўласнай разбэшчанасці. Так і лукашэнкаўскі Мінск прымаў міралюбнасць за слабасць. 

Лукашэнку не пагражае лёс Мадура і Хаменеі, а Астрашыцкаму Гарадку — амерыканскія ракетныя ўдары, таму што Беларусь цяпер — фактычна частка Расіі. Амерыканцы не будуць заходзіць у частку Расіі.

Але амерыканцы задалі новыя правілы гульні ў тым ліку і «дзяржавам сярэдняй магутнасці». Калі амерыканцы робяць так, то чаму гэтаксама не могуць рабіць іншыя?

«Спроба фізічнай ліквідацыі лідараў Ірана нават без фармальнага абвяшчэння вайны сведчыць аб канчатковым замацаванні тэрарыстычных практык у палітыцы асобных дзяржаў. У гэтай сувязі ўзнікае пытанне: калі можна аднаму, чаму іншыя павінны сябе абмяжоўваць? І да чаго ў канчатковым выніку прыйдзе чалавецтва?» — пытаецца дэпутат Нацыянальнага сходу і рупар рэжыму Аляксандр Шпакоўскі, фактычна паўтараючы высновы, якія зненавідны яму Юваль Ной Харары зрабіў у лютым 2022 года.

Аказваецца, гэта можа працаваць у абодва бакі, хто б мог падумаць.

Мінск гадамі ў інтарэсах Расіі гібрыдна ваяваў супраць суседніх дзяржаў — прынамсі, паскудзіў чым толькі мог. І вось у Мінску ўсвядомілі, што можа ж і адказ прыляцець. Што Украіна, Польшча і Літва, якая дагэтуль проста адгароджваліся ад шкоднага суседа, у нейкі момант могуць пачаць адказваць сілай, гібрыднай ці прамой. Вось чаму ў Мінску падціснулі хвасты.

Павялічыць

Па словах Шпакоўскага, вуснамі якога гаворыць сілавая вярхоўка, «цяпер толькі наяўнасць ядзернай зброі і палітычная воля да яе выкарыстання можа быць гарантыяй суверэнітэту і бяспекі».

Мінск відавочна праяўляе ўсё большую цікавасць да ўсяго, што звязана з ядзернай тэмай. Ёсць падставы меркаваць, што лукашэнкаўцы хацелі б мець уласную ядзерную зброю, а не проста боегалоўкі, размешчаныя Расіяй. Мікола Статкевіч у сваім нядаўнім трывожным артыкуле, напісаным з гледзішча прафесійнага ракетчыка, правільна ставіць пытанне: ядзерная зброя стварае страшэнную пагрозу для Беларусі.

Рэжым Аляксандра Лукашэнкі не зможа стварыць атамную зброю сам, не зможа і купіць ды даставіць абсталяванне з Паўночнай Карэі без згоды Расіі. Толькі Масква можа даць Мінску атамную зброю ў распараджэнне — адкрыта ці зрабіўшы ўражанне, што беларусы скралі яе з крычаўскага ваенгандлю. Але ці рэальна такое? Я б не выключаў такой опцыі, бо гэта дазволіць «паўночнакарэізаваць» Беларусь дазвання, да чаго Масква паслядоўна штурхала лукашэнкаўцаў усе апошнія гады.

• 5
• 0
• 5
• 1
• 4
• 0
• 1
• 0