«...Ty viedaješ, što na nastupnym tydni budzie jašče adna hadavina, — piša palitviazień Mikałaj Statkievič u liście žoncy, adpraŭlenym napiaredadni 19 śniežnia, kali spoŭniłasia dva hady z času Płoščy-2010. -- Mnie nie soramna za toj dzień. Adnaho nie mahu daravać sabie — dazvoliŭ tady zavieźci siabie ŭ tuju pastku... [...] Praŭda, dalej, zdajecca, pamyłak nie rabiŭ, bo pracavali ŭžo instynkty [pry napadzie]. Adrazu zakryŭ śpinu, staŭšy da «pravaachoŭnaj» mašyny, pravilna ŭdaryŭ, pravilna prymaŭ udary. Kab choć adzin prapuściŭ, to, hledziačy pa stanie pradpleččaŭ, jakimi błakavaŭ udary dubin pad vostrym vuhłom, užo nikudy b nie dajšoŭ. Pravilna taksama, što nie zdoleŭ udaryć «masku», što paŭzła da mianie, bo nie ličyŭ za voraha i bajaŭsia bić nahoj u hałavu. A hałoŭnaje, što čerap akazaŭsia mocnym (vynik 600-hadovaha adboru :)) i adna naha acaleła, što dazvoliła dajści».
Žonka Mikałaja Statkieviča Maryna Adamovič raźmiaściła piśmo ŭ sacyjalnych sietkach.
Statkievič tak i nie padpisaŭ prašeńnia ab pamiłavańni na imia Łukašenki, niahledziačy na cisk. Jaho pierakinuli z kałonii ŭ turmu, dzie jon nie bačyć sonca, i źmiaścili ŭ adnu kamieru z asudžanym Vasiljevym, jakoha pravaabaroncy padazrajuć u datyčnaści da tak zvanaha «eskadrona śmierci», jaki zabivaŭ biznesoŭcaŭ, apazicyjnych palitykaŭ i žurnalistaŭ u kancy 90-ch.
Ciapier čytajuć
U Minsku adbylisia masavyja zatrymańni vydaŭcoŭ i kniharaspaŭsiudnikaŭ4
Kamientary