Pamior paet Šejmas Chini, łaŭreat nobieleŭskaj premii pa litaratury-1995

U Dublinie va ŭzroście 74 hadoŭ pamior paet Šejmas Chini, laŭreat Nobeleŭskaj premii pa litaratury za 1995 hod.

U paviedamleńni siamji Chini havorycca, što jon pamior u špitali siońnia ranicaj.

Jon aŭtar šmatlikich paetyčnych zbornikaŭ, vydaŭ taksama šerah ese i pierakładaŭ. U 2011 hodzie Chini pieradaŭ vialikuju kolkaść svaich pracaŭ Nacyjanalnaj biblijatecy Irlandyi.

Na biełaruskuju Hini pierakładaŭ Siarhiej Šupa.

***

Šejmas Hini

Vypadkovaja achviara

1

Zvyčajna jon piŭ sam z saboju,
Šurpatym vialikim palcam
Pakazvaŭ na vierchniuju palicu,
Kab nalili jašče adzin rom
Z čornaj parečkaj — navošta
Biez patreby padavać hołas -
Abo na chadu zamaŭlaŭ kufal ciomnaha,
Imitujučy žestam, jak dastajuć korak;
A kali začyniali, vychodziŭ
U svaich rybackich botach i kiepcy
U nieprahladnuju ciemru daždžu,
Rabotnik biaz pracy.
Peŭny ŭ sabie j chitravaty,
Niaŭkludna taktoŭny,
Rybackaje pilnaje voka
I čujnaja śpina.
Jon nijak nia moh zrazumieć
Majho druhoha žyćcia.
Časam, siedziačy kala stojki,
Zaŭziata ščyrujučy z nažom
Nad tytuniovym brykietam,
U pierapynku miž čarkami,
Jon zavodziŭ razmovu pra vieršy.
Nam byvała dobra ŭdvoch.
Bajučysia padacca pabłažlivym,
Ja sprabavaŭ nieŭprykmiet
Pieravieści havorku na vuhroŭ
Abo na furmanskaje ramiastvo
Abo na dzieciukoŭ ź IRA.
Adnak maje chitryki
Jon adčuvaŭ śpinaju:
Jaho raźniesła ŭ šmatki
Napadpitku
Padčas kamendanckaj hadziny,
Praz try nočy paśla taho, jak zabili
Tych trynaccać čałaviek u Dery.
SPECNAZ — BULBAŠY 13:0
Było napisana na ścienach
U tuju sieradu,
Kali ŭsie zataili dychańnie.

2

To byŭ dzień chałodnaj
Zołkaj cišyni, uźviejanych vietram
Stychara i sutany:
Absypanyja daždžom i kvietkami
Truna za trunoju
Vypłyvali ź dźviarej
Poŭnaj ludźmi katedry,
Niby kvietki pa cichaj race.
Supolnaje pachavańnie
Spavivała nas svaim pałatnom,
Abhortvała i stulała.
Ništo nie mahło nikoli
Utrymać jaho ŭ chacie,
Jak by ni pahražali ŭ telefonie,
Jakija b čornyja ściahi ni vyviešvali.
Ja baču jaho, jak jon azirnuŭsia na vybuch,
raskajańnie j strach, źmiašanyja
Na jašče paznavalnym tvary.
«Voć ty, jak ličycca,
Adukavany čałaviek, — ja čuju,
Jak jon pytajecca ŭ mianie, —
Anu, razhadaj mnie hetuju varjackuju zahadku».

3

Ja spaźniŭsia na pachavańnie,
Ranicoj taho dnia
mianie ŭziali na jahonaje sudna,
Vint vurkataŭ, miesiačy ŭ biel
Lenyja vody pad kilem,
Ja kaštavaŭ ź im svabodu.
Voś tak adarvacca ad dna,
Plunuć na ŭłoŭ i ŭśmichacca,
Namacaŭšy rytm, jaki niasie ciabie,
Milu za milaj,
U tvajo patajemnaje miesca
Niedzie tam, daloka za niebakrajem...
Pryvid, što na śvitanku
Brydzie praz daždžlivuju ciemradź,
Spytajsia ŭ mianie znoŭ.

Pierakłaŭ Siarhiej Šupa (Naša Niva, №7-8, 1995)

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0