Kanapackaja: Ja hatovaja, što ŭ parłamiencie budzie adzin hołas «suprać», i ŭsie buduć viedać, čyj jon

Hanna Kanapackaja — adna ź dźviuch apazicyjanierak, jakija prajšli ŭ parłamient. Joj 39 hadoŭ, jana minčanka, haduje dvaich dziaciej, kiruje jurydyčnaj firmaj i dobra zarablaje, źjaŭlajecca siabram AHP z 1995 hoda, bałatavałasia ŭ parłamient u druhi raz. Tym nie mienš, pieramoha na vybarach stała niečakanaściu dla jaje samoj. Pryvodzim vytrymki ź jaje intervju partału TUT.BY.

— Vy skončyli jurydyčny fakultet BDU, praŭda?

— Tak, ja juryst pa prafiesii. Ja vučyłasia ŭ 1993—1998 hadach. Heta byŭ vydatny čas: hałosnaść, sapraŭdny parłamient, dyskusii z vykładčykami, moj dakład na studenckaj kanfierencyi ab tym, što refierendum 1996 hoda niezakonny (i ŭsie padtrymali!). Usio heta, napeŭna, padšturchnuła mianie ŭ palityku.

— Vy pryjšli ŭ Abjadnanuju hramadzianskuju partyju jašče ŭ 1995 hodzie, byli na ŭstanoŭčym źjeździe. Jak vy trapili tudy ŭ 19 hadoŭ?

— Mianie pryviali siabry siamji z majoj zhody. Ludzi, jakija sabralisia tam — heta da hetaha času znakavyja postaci, u tym liku były premjer-ministr Michaił Čyhir [siabar siamji Hanny Kanapackaj]. Ja zaŭsiody cikaviłasia palitykaj. Maje adnakurśniki ciapier kažuć: «Ania, ty chacieła hetaha ź pieršaha kursa».

— Dzie vy pracavali da taho, jak stali ŭładalnicaj jurydyčnaj firmy?

— Ja pajšła pracavać paśla pieršaha kursa. Spačatku — nie zusim lehalna — u farmaceŭtyčnuju kampaniju, dzie prajšła šlach ad dziaŭčynki «pryniasi-padaj» da jurysta. Potym mnie zachaciełasia syści ŭ inšuju śfieru — strachavańnie. Tam ja pačynała pracavać jurystam, a skončyła na pasadzie namieśnika dyrektara. Ubačyŭšy biazładździe, jakoje rabiłasia na strachavym rynku, ja padumała, što, moža być, kaštoŭna i karysna pasprabavać siabie na dziaržaŭnaj słužbie. Dva miesiacy ja prapracavała ŭ departamiencie pa nahladzie za strachavoj dziejnaściu Minfina. Strachavyja kampanii kazali mnie: «Jaki vy prahresiŭny i razumiejučy nas čałaviek», ale moj načalnik ličyŭ pa-inšamu.

— A potym vy vyrašyli adkryć svoj biznes.

— U tuju firmu, jakoj ja vałodaju ciapier, ja taksama pryjšła pracavać najomnym supracoŭnikam. I z časam stała ŭładalnikam 90% akcyj.

[…]

— Jak vy daviedalisia pra svaju pieramohu na vybarach?

— My žartavali pra heta jašče ź piatnicy, ale ŭsurjoz ja daviedałasia a pałovie pieršaj nočy ŭ paniadziełak, kali Lidzija Jarmošyna abviaściła vyniki. Ja ŭśviedamlała, što vybary niesumlennyja i nieprazrystyja. Vielmi ciažka kazać za dziejańni trecich asob. Abjektyŭnych dadzienych niama. Kali b u nas byli naziralniki ŭ akruzie… (na pres-kanfierencyi Kanapackaja padkreśliła, što, «kali b vybary byli sumlennymi, my b, biezumoŭna, usio roŭna byli na ich pieramožcami»)

— Dla mianie Taćciana Karatkievič, jakaja była vašym kankurentam na vybarach, bolš paznavalnaja asoba.

— Ja viedaju, kolki ja pikietaŭ adstajała, kolki sustreč praviała, kolki ahitacyjnych materyjałaŭ razdała. Ja mahu skazać, što jak asoba była cikavaja vybarščykam. Nie ŭsie padtrymlivali, ale niekatoryja ludzi kazali: «Vy zarabili na siabie, značyć, vy zarobicie dla inšych».

— Tak, vaš dachod za minuły hod — amal 300 miljonaŭ rubloŭ (starymi) — uražvaje.

— Ja dumaju, što ja straču ŭ hrošach, kali pryjdu ŭ parłamient (siaredniaja zarpłata deputata Pałaty pradstaŭnikoŭ składaje 15-18 miljonaŭ rubloŭ starymi). Ja nie chavaju, što ŭ mianie dobry prybytak. U mianie jość mašyna, kvatera, zaharadny dom. Mnie chapaje na toje žyćcio, jakoje ja chacieła b prapanavać svaim vybarščykam.

— Ale vy prapanujecie reformy. A čynoŭniki narakajuć, što biełarusam ułaścivyja «ŭtrymanskija nastroi».

— Nie. U nas ludzi vielmi chočuć hodna žyć. I pahladzicie, jak by ni dušyli hetyja biznesy, jany pracujuć. Ludzi chočuć pracavać, ale jany chočuć bačyć i vynik hetaj pracy. Ludzi stamilisia pracavać za kapiejki.

— A sacyjalnyja harantyi treba zachoŭvać?

— Tak. Ale kali dziaržava stvoryć paśpiachovyja ŭmovy dla biznesu, kali projduć ekanamičnyja i palityčnyja reformy, to luby razvažny čałaviek z hałavoj, rukami i nahami zmoža zarabić sabie na kvateru, mašynu i piensiju.

— Hazieta «Narodnaja vola» ŭ 2008 hodzie pisała, što vaš baćka admoviŭsia ad piensii. Heta praŭda?

— Tak. Kali jon ubačyŭ rachunak za kvateru, to zrazumieŭ, što jaho piensii nie chopić zapłacić za žyllo, na jakoje jon sam zarabiŭ. Jon byŭ vielmi aburany. Ciapier jon užo atrymlivaje piensiju, ale hod jon sprabavaŭ pamianiać sistemu, kab jana adpaviadała jaho ŭniosku. Moj baćka šmat zrabiŭ dla hetaj krainy. Jon byŭ pieršym aficyjnym dalaravym miljanieram ŭ Biełarusi (baćka Hanny Kanapackaj — biznesoviec Anatol Truchanovič, staršynia «Biełaruskaha sajuza padatkapłacielščykaŭ»).

— Siamja padtrymała vaša rašeńnie pajści ŭ parłamient?

— Tak, bolš za ŭsio padtrymlivajuć tata i syn. Tata aburyŭsia, kali da jaho dajšli čutki, što ja admoviłasia ad mandata.

— Vašy dzieci cikaviacca palitykaj? (U Hanny Kanapackaj 15-hadovaja dačka i 17-hadovy syn).

— U škole ŭ syna niejak zdaryŭsia kazus. Na palitinfarmacyi majo dzicia krytyčna vykazałasia pra prezidenta. Mianie ŭ škołu vyklikali. Biezumoŭna, jon nie pavinien byŭ vykazvacca, ale my ŭ siamji ličym, što ciapierašniaja ŭłada nie najlepšaja dla krainy, i jaje treba mianiać.

Mnie padabajecca stary saviecki aniekdot, kali na konkursie dysidentaŭ pieršaje miesca zaniaŭ santechnik, jaki pryjšoŭ i skazaŭ: «Tut nie kran treba mianiać, a ŭsiu sistemu». U nas situacyja, kali treba mianiać sistemu. I moža być, treba pačynać ź sistemy adukacyi. Ja nie chaču, kab mnie telefanavaŭ kłasny kiraŭnik majho dziciaci i prymušaŭ iści ŭ BRSM! Ja chaču, kab jaho vučyli navukam.

— Na nastaŭnikach lažyć ideałahičnaja nahruzka, hetaha i prezident nie admaŭlaje.

— Ja viedaju, nakolki prestyžnaja praca nastaŭnika ŭ Hiermanii. A što ŭ nas? Ź inšaha boku, ja razumieju, što navat 5 miljonaŭ zarobku dla ich — krynica da isnavańnia. Tak nie pavinna być. U ekanamična raźvitych krainach doktar, nastaŭnik i juryst — praktyčna samyja vysokaapłatnyja prafiesii.

— Vy za biaspłatnuju miedycynu?

— Ja prychilnik strachavoj miedycyny. Ničoha biaspłatnaha niama ŭ hetym śviecie. Vy płacicie padachodny padatak, kuplajecie tavary ŭ kramach i płacicie PDV. U našaha naroda zabrali ŭpeŭnienaść u tym, što my ŭtrymlivajem hetuju dziaržavu.

— Ale ludzi nie chočuć sami płacić za miedycynskija strachoŭki, a pracadaŭcy kažuć, što ŭ ich niama hrošaj.

— Pytańnie ŭpirajecca ŭ padatkovy ciažar. Biezumoŭna, jurydyčnyja asoby nie pavinny nieści jaho na sabie ŭ takim abjomie. Čałaviek, jaki atrymlivaje 100 rubloŭ, dumaje, što abyšoŭsia pradpryjemstvu mienavita ŭ hetuju sumu. A na samaj spravie jon pradpryjemstvu abychodzicca dobra, kali ŭ 160 rubloŭ. Značyć, hety pracaŭnik pavinien zarabić minimum 200 rubloŭ, kab prynieści prybytak.

— U Avalnaj zale vy hatovyja hałasavać «suprać»?

— Ja hatovaja da taho, što budzie adzin hołas «suprać», i ŭsie buduć viedać, čyj jon.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0