Naša nadzieja

Hieroj Kołasavaj paemy «Novaja ziamla», laśnik Michał, žyŭ dumkaj nabyć kavałak ułasnaj ziamli, kab zapeŭnić lepšuju dolu dla siabie i svajoj siamji. Na žal, jamu nie daviałosia bačyć ździajśnieńnia svajoj zadumy. Źniamožany, jon chvareŭ i pamior, nie dasiahnuŭšy svajoj mety. Adnak dumka pra ŭłasnuju ziamlu nie pakidała jaho da kanca. Jahonyja apošnija słovy byli źviernuty da brata Antosia, jakomu jon daručaŭ praciahvać spravu:

Ziamla... ziamla... tudy, tudy, brat,

Buduj jaje... ty daj joj vyhlad...

Na novy ład, kab žyć nanova...

U charaktary Michała jość niešta takoje, što nahadvaje starazapavietnych vialikich ludziej — patryjarchaŭ, prarokaŭ, — jakija žyli nadziejaju ratunku, abiacanaha Boham, nie zvažajučy na kpiny, ździeki i pieraśled, jakija prychodziłasia im ciarpieć ad svaich suajčyńnikaŭ. Ichniaja nadzieja hruntavałasia na niepachisnaj viery ŭ Boha i pierakanańni Jahonaj viernaści svaim abiacańniam. Tym nia mienš, nivodzin z hetych vialikich ludziej, jakich, pavodle śviedčańnia śviatoha Paŭła, «śviet nia byŭ varty», nie dažyŭ, kab bačyć ździajśnieńnie svaich spadziavańniaŭ. I ŭ hetym jość padabienstva miž imi i leśnikom Michałam. Ale tut jano i skančajecca: kali Michał imknuŭsia zapeŭnić lepšuju dolu dla svajoj siamji, starazapavietnyja praroki i patryjarchi čakali ratunku dla ŭsiaho ludzkoha rodu, i nie dačasnaha, praminalnaha, ale viečnaha. Hetym ratunkam było pryjście na śviet Boha ŭ asobie Hospada Našaha Isusa Chrysta.

Historyki padajuć daty «da» i «paśla» naradžeńnia Chrysta. Dla tych, chto vieryć, heta nia ŭmoŭny sposab letaźličeńnia. Pryjście na śviet Boha dzielić histryju na dva peryjady. Śviaty Pavał jasna vykazaŭ značeńnie hetaj padziei: «Kali pryjšła poŭnia času, Boh pasłaŭ Syna Svajho, narodžanaha ad Žančyny, narodžanaha pad Zakonam, kab adkupić tych, što pad Zakonam, kab nam atrymać usynaŭleńnie. A ŭ dokaz taho, što vy — syny, Boh pasłaŭ u sercy vašyja Ducha Syna svajho, jaki kliča: Abba, Ojča! Tamu ty ŭžo nie niavolnik, a syn, a kali syn, to spadkajemca z voli Božaj» (Hał. 4:4—7).

Inšymi słovami. Boh staŭsia adnym z nas, kab uźniać nas da siabie i dać nam mahčymaść udziełu ŭ svaim Boskim žyćci.

Nadzieja hruntujecca zaŭsiody na viery. Toj, chto nia maje viery, nia moža mieć i nadziei. Śviaty Pavał pisaŭ da Sałunianaŭ u spravie pamierłych, kab jany «nie sumavali, jak usie tyja, što nia majuć nadziei» (1 Sał. 4:13). Nasamreč, dla tych, chto nia vierać, miesca nadziei zajmaje nia tolki sum, ale strach. Pazbaŭlenyja duchoŭnaha rostu («bahacieć u Boha», jak skazana ŭ Evanhielli), jany «rastuć» koštam inšych i tamu bačać pahrozu dla siabie ŭ kožnym, chto dumaje ci zachoŭvajecca inakš. Historyja daje nam šmat prykładaŭ takich ludziej pry ŭładzie, ad Irada, jaki bačyŭ pahrozu dla siabie ŭ Niavinnym Niemaŭlaci, až da dyktataraŭ apošnich časoŭ.

Dyk u hetyja śviatyja dni, kali ŭspaminajem Naradžeńnie Hospada i Zbaŭcy našaha Isusa Chrysta, pastarajemsia asensavać značeńnie dla nas usich hetaj padziei, i z adnoŭlenaj nadziejaj čakać toj chviliny, kali ŭsie ludzi stanuć dziećmi adnoj Božaj siamji.

Chrystos rodzicca — słaŭcie Jaho!

Fota photo.bymedia.net

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0