Pradprymalnik nie pieršy hod pradaje sabak-miašancaŭ pad vyhladam čystakroŭnych aŭčarak, i nichto jaho nie moža spynić. Čamu?

Hetym nieščaśliŭčykam akazaŭsia Juryj Isakaŭ ź vioski Vidzy-Łaŭčynskija, što ŭ Brasłaŭskim rajonie. Dla Juryja heta byŭ užo nie debiutny sabaka dla haspadarki. Jašče raniej jon nabyŭ u razvodčyka Vasila Tumaša ź vioski Malinavaja pieršuju aŭčarku — spadabałasia. Ale druhaja kupla atrymałasia nie takoj udałaj: ščaniuku davali toj ža korm, rabili tyja ž pryščepki, ale jon chutka spyniŭsia ŭ roście.

Pavialičyć

Novaha sabaku nabyvali ŭ rasterminoŭku, tamu Juryj paprostu vyrašyŭ pierastać płacić pradaŭcu za padman. Ale chutka atrymaŭ ad taho pazoŭ u sud z patrabavańniem vypłacić abhavoranuju ŭ raniejšaj damovie pieniu. Sud pieranieśli na 19 krasavika, i vyjhrać jaho pradprymalnik maje ŭsie šancy.

Pavialičyć

Sprava ŭ tym, što Vasil Tumaš daloka nie pieršy hod u hetym biznesie. Jon aficyjna zarehistravany ŭ handlovym rejestry indyvidualnych pradprymalnikaŭ i sapraŭdy zajmajecca raźviadzieńniem niamieckich aŭčarak: maje pitomnik z valjerami na terytoryi vioski Malinavaja ŭ Smarhonskim rajonie, damovy z rajonnaj vietstancyjaj na absłuhoŭvańnie. Na jaho aficyjna pracujuć ludzi, majecca kasavy aparat.

Jak jon sam śćviardžaje: «Maich sabak usie ŭ Biełarusi viedajuć. U mianie i pamiežniki ich brali nieadnarazova, i ludzi z harvykankamaŭ».

Ale viedajuć Vasila i z drennaha boku, pra što śviedyć toje, što jon zaniesieny ŭ čorny list sajta abarony i pravoŭ žyvioł, a taksama maje hrupy ŭ sacsietkach, stvoranyja ŭ jaho honar, z nazvami kštałtu «Chto paciarpieŭ ad dziejańniaŭ Tumaša V. S. sa Smarhoni».

Dziasiatki ludziej, jakija abjadnoŭvajucca ŭ hetych hrupach, majuć adnu pretenziju: spadar Tumaš pradaŭ im niečystakroŭnych sabak, a ciapier jašče i patrabuje z paciarpiełych vypłacić štrafy. I ŭ jaho heta atrymlivajecca. Jak ža tak?

Sprava ŭ tym, što damova, jakaja zaklučajecca pamiž pradaŭcom i pakupnikom, zroblena vielmi chitra: tam prapisany ŭsie abaviazki pakupnika, a z boku pradaŭca paznačana, što jon addaje ščaniuka. Jakim heta budzie sabaka — parodzistym ci nie, z radavodam ci biez, tam užo nie ŭdakładniajecca. Ludzi, nie hledziačy, padpisvajuć damovu, a kali bačać, što sabaka nijak nie stanovicca padobnym da kłasičnaj aŭčarki, užo pozna niešta asprečvać. Damova hraje suprać ich.

Pavialičyć

Pavialičyć

Sam pradprymalnik u kamientary «NN» śćviardžaŭ nastupnaje: «U nas usie sabaki — čystaparodnyja niamieckija aŭčarki. Heta duraść, što jany niečystakroŭnyja. Pryjedźcie dy pahladzicie. My pradajom ich pa starych koštach, jakija byli 5-6 hod tamu, i navat dazvalajem rabić heta ŭ rasterminoŭku, bieź pieršapačatkovaha płaciažu. A kali mnie nie pieraličvajuć hrošy, nie vykonvajuć damoŭnyja abaviazki, ja heta tak prosta nie pakidaju. U nas hetaj napracoŭcy ŭžo 15 hod, tamu my z advakatam viedajem, jak z kožnym čałaviekam abychodzicca. Sudoŭ hetych užo stolki było!».

Adnak pry hetym na pytańnie, što z radavodam jaho sabaki dla viazki, razvodčyk śćviardžalna nie adkazvaje. «To bok u jaho ŭ hadavalniku mohuć być i aŭčarki, ale biez pašpartoŭ, biez radavodaŭ, biez adznak ekśpiertaŭ i biez udziełu ŭ vystavach. I jany nie mohuć kaštavać stolki ž, kolki kaštujuć sabaki, jakija adpaviadajuć usim hetym patrabavańniam», — patłumačyła «NN» krynica, jakaja taksama zajmajecca raźviadzieńniem sabak.

Ale vysnova tut hałoŭnaja takaja: pierš, čym padpisvać, čytajcie damovy. Inakš takija situacyi buduć paŭtaracca.

I dobra, kali haspadary «niedaaŭčarak» nie vykinuć ich na vulicu paśla taho, jak daviedajucca, što tyja — niečystakroŭki (bo, na žal, byli ŭžo i takija vypadki).

U realnaści ž miešanyja sabaki čaściakom zdaraviejšyja za «čystakroŭnych», dyj majuć lepšy charaktar. U prytułkach ich možna ŭziać zadarma, uratavaŭšy ad śmierci.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0