Sudździa admoviłasia zapytać źviestki ab znachodžańni abanienta Marcinoviča
Siońnia hałoŭnaha redaktara «Našaj Nivy» Jahora Marcinoviča sudzili nibyta za ŭdzieł u niesankcyjanavaj masavaj akcyi 11 žniŭnia. Prysud byŭ byccam i miakki — 15 bazavych (405 rubloŭ) štrafu ŭ situacyi, kali na anałahičnych pracesach, niekatoryja ź jakich doŭžacca nie bolš za 10 chvilin, mnohim dajuć sutki. Adnak sudździa Alena Niakrasava admoviłasia zrabić adzinaje, što mahło paćvierdzić ci abvierhnuć śviedčańni bakoŭ, — źvieryć ich sa źviestkami mabilnaha apieratara ab znachodžańni abanienta Marcinoviča ŭ noč na 11 žniŭnia.
Mienavita pra heta prasiŭ advakat Marcinoviča Siarhiej Zikracki na pasiadžeńni.
Sudździa Alena Niakrasava adchiliła chadajnictva: sudu dastatkova dla rašeńnia i taho, što jość.
Nahadajem, što spravu Jahora Marcinoviča razhladali siońnia ŭ sudzie Zavodskaha rajona Minska.
Jak raskazaŭ Jahor Marcinovič, rašeńnie ab zaviadzieńni kryminalnaj spravy ŭ adnosinach da jaho było pryniata ŭ paniadziełak, 21 vieraśnia. Tady jak pozva z suda Zavodskaha rajona pa administratyŭnaj spravie datujecca 22 vieraśnia.
Jahor Marcinovič byŭ zatrymany ranicaj 23 vieraśnia pa spravie ab nibyta paklopie (art. 188 KK) u adnosinach da namieśnika ministra ŭnutranych spraŭ Barsukova. Jon pravioŭ u IČU na Akreścina troje sutak i byŭ vypuščany na svabodu. Jahor zastajecca ŭ statusie padazravanaha pa hetaj kryminalnaj spravie.
11 žniŭnia Jahor Marcinovič byŭ zatrymany va ŭłasnaj mašynie, kali kala 2‑j hadziny nočy jechaŭ zabirać svaju žonku, žurnalistku Tut.by Adarju Huštyn, što pracavała ceły viečar kala mietro «Puškinskaja», dzie ŭ toj dzień adbyvalisia pratesty suprać falsifikacyi vynikaŭ prezidenckich vybaraŭ.
Sutyčak i demanstracyj u momant zatrymańnia ŭžo nie adbyvałasia.
Asoby z aŭtamatami, jakija zatrymlivali Marcinoviča, praihnaravali jahonaje žurnalisckaje paśviedčańnie.
Mašyna zastałasia stajać na prajeznaj častcy z adkrytymi dźviaryma. Vypadkovy aŭtamabilist pabačyŭ jaje, spyniŭsia i adbuksiravaŭ u susiedni dvor. Tam jana prastajała nie zamknionaj amal dva dni. Ničoha pry hetym ź jaje nie prapała — ni noŭtbuk, ničoha.
Bolš za 36 hadzin ani siamja, ani kalehi nie viedali, što zdaryłasia z Marcinovičam. Urešcie 12 žniŭnia jon znajšoŭsia ŭ izalatary Žodzina i jaho adpuścili. Jamu skazali, što jaho adpuskajuć pa rašeńni ministra ŭnutranych spraŭ Karajeva. Aŭtamabilem MUS jaho dastavili z Žodzina ŭ Minsk.
I voś praz paŭtara miesiaca paśla hetaha sprava ŭspłyła — praź dzień paśla zaviadzieńnia kryminalnaj spravy ab nibyta paklopie na namieśnika ministra ŭnutranych spraŭ.
Siońnia ŭ sudzie śviedčyli ludzi, jakija bačyli Marcinoviča ŭnačy z 10 na 11 žniŭnia, pracavali ŭ toj viečar razam ź im. Śviedčyŭ i žychar Minska, jaki vypadkova pabačyŭ mašynu Marcinoviča, što zastałasia na miescy zatrymańnia adkrytaj. Śviedčyŭ i ŭčastkovy Kanstancin Savienia z Frunzienskaha rajona — nibyta «śviedka administratyŭnaha pravaparušeńnia».
«My suprać taho, kab jon vystupaŭ pa skajpie», — adznačyŭ advakat Siarhiej Zikracki. Ale sudździa chadajnictva adchiliła.
Z Savieniam źviazalisia pa videasuviazi, jon adkazvaŭ prosta z mašyny.
Savienia raspavioŭ, što jon — učastkovy. Nočču 11 žniŭnia pastupiła infarmacyja pra niesankcyjanavanaje šeście. Ludzi kryčali «Žyvie Biełaruś» i plaskali ŭ dałoni.
«Kolki ludziej było?» — spytała sudździa.
«Nie mahu adkazać. Vialikaja kolkaść», — adkazaŭ Savienia.
Pa jaho słovach, paśla papiaredžańnia zatrymali samych aktyŭnych. Jon sam u zatrymańniach nie ŭdzielničaŭ. Ci paznaje Marcinoviča, adkazać nie zmoh.
«Tvar znajomy, ale tak nie zhadaju», — skazaŭ Savienia.
«Čamu vy ŭ mašynie, ale nie možacie pryjechać u sud?» — spytaŭ jaho Marcinovič.
Pytańnie źniała sudździa Niakrasava.
«Pry jakich abstavinach zatrymali kankretna mianie?» — spytaŭ Jahor Marcinovič.
«Nie mahu adkazać».
«U jakoj vopratcy ja byŭ?»
«Nie mahu adkazać, miesiac prajšoŭ».
«Kankretna mianie papiaredžvali, što mierapryjemstva niesankcyjanavanaje?»
«Papiaredžvali ŭsich u masie».
«Jak ja reahavaŭ na papiaredžvańni?»
«Ja nie pamiataju. Kali vas zatrymali, značyć vy nie adreahavali na papiaredžańnie», — adkazaŭ učastkovy Savienia.
«Vy ŭ pakazańniach śćviardžajecie, što ja zatrymany byŭ u 3:05. Jak vy patłumačycie, što ŚMI paviedamili, što ja zatrymany ŭ 2:09?» — spytaŭ Marcinovič.
«Kali ŭ pratakole 3:05, značyć było ŭ 3:05. Što napisana, ja toje i padtrymlivaju», — skazaŭ Savienia.
«Apišycie budynki, kala jakich mianie zatrymlivali?» — paprasiŭ Marcinovič.
«Ja nie bačyŭ, jak vas zatrymlivali», — skazaŭ Savienia.
Paśla jašče šerah pytańniaŭ zadaŭ advakat Zikracki, Savienia adkazvaŭ ahulna, maŭlaŭ, detalaŭ nie pamiataju, šmat času prajšło.
«A ci dapuskajecie vy, što ja byŭ tam, ale maŭčaŭ?» — zadaŭ apošniaje pytańnie Marcinovič.
«Nie, nie dapuskaju, — adkazaŭ Savienia. — Tyja, chto maŭčaŭ, uziali i syšli».
Nie tolki ŭ vypadku hałoŭnaha redaktara «Našaj Nivy» — u 99,9% anałahičnych pracesaŭ, źviazanych z akcyjami pratestu ci dziejnaściu praciŭnikaŭ Alaksandra Łukašenki, sudździ «daviarajuć» pakazańniam supracoŭnikaŭ milicyi i nie abciažarvajuć siabie ich pravierkaj — choć by šlacham atrymańnia źviestak mabilnych apierataraŭ.
Anłajn z suda tut.
Kamientary