U vioscy Pieradoły, što na Hłyboččynie, jość siadziba pradprymalnika z Padśvilla, na jakoj krasujecca «Pahonia» i zaŭsiody na dvary raźvivajecca bieł‑čyrvona‑bieły ściah.
U vioscy Pieradoły, što na Hłyboččynie, 13 — 14 červienia adbyŭsia fiestyval aŭtarskaj pieśni. Arhanizatarami fiestyvalu vystupili kulturna‑aśvietnicki centr imia Drazdoviča i resursovy centr «Barmica» ŭ asobach ich kiraŭnikoŭ Ady Rajčonak i Jarasłava Biernikoviča.
Fiestyval prachodziŭ na siadzibie pradprymalnika z Padśvilla Marjana Misieviča. Jon zaŭsiody rady pryniać tych, chto lubić rodny kraj, jaho historyju, movu. Dla takich sustreč jon adramantavaŭ i abstalavaŭ svoj baćkoŭski dom, na jakim krasujecca «Pahonia», i zaŭsiody na dvary raźvivajecca bieł‑čyrvona‑bieły ściah. Unutry doma haspadar aformiŭ stendy, dzie źmiaściŭ svoj radavod, a taksama radavy hierb Misievičaŭ.
Napačatku nadvorje nie spryjała arhanizataram i vykanaŭcam. Pieršuju častku mierapryjemstva daviałosia pravieści ŭ domie. Adkryła fiestyval Ada Rajčonak. Mienavita joj naležyć najbolšaja zasłuha ŭ tym, što hety fiestyval adbyŭsia.
Pieršym vystupiŭ miascovy bard Anton Marhovič. Jon vykanaŭ niekalki piesień na słovy paetki z Padśvilla Maryi Baravik. Paśla byli vystupleńni Kasi Kamockaj, Eduarda Akulina, Volhi Akulič, Andreja Mielnikava, Lery Som. Takich bardaŭ jak Eduard Akulin i Volha Akulič šmat jakija hledačy čuli ŭpieršyniu, ale pa ŭsim było vidać, što ich vystupleńni vielmi spadabalisia. Siarod haściej na fiestyvali prysutničała Janina Jermałajeva, brasłaŭčanka, jakaja zaraz žyvie ŭ Šviecyi. Jana padziakavała vykanaŭcam za mahčymaść pačuć biełaruskaje słova, raspaviała pra zacikaŭlenaść šviedaŭ Biełaruśsiu.
U zaklučnym słovie Ada Rajčonak vyraziła spadziavańnie, što hety fiestyval stanie tradycyjnym i nabudzie takuju viadomaść, jak «Basovišča», što prachodzić u Polščy. Jana raspaviała, što tydzień tamu była na viasielli ŭnučki i ni razu nie pačuła biełaruskaj pieśni. Chacia amal usie hetyja pieśni viedajuć, ale isnuje niejki kompleks, jaki nie daje biełarusam śpiavać na rodnaj movie. Voś takija mierapryjemstvy i pavinny spryjać tamu, kab biełarusy nie saromilisia svajoj movy, a z hodnaściu joj karystalisia.
Narešcie nadvorje źlitavałasia nad udzielnikami, i druhaja častka mierapryjemstva prajšła la vohnišča. Da poźniaj nočy hučali śpievy Andreja Mielnikava, Kasi Kamockaj, Antona Marhoviča. Hledačy mieli mahčymaść bližej paznajomicca z bardami.
Kaniečnie, moža i nie ŭsio było arhanizavana tak, jak chaciełasia. Ale heta byŭ pieršy raz, i jość nadzieja, što nadalej heta stanie tradycyjaj, i ŭ nastupnym hodzie koła hledačoŭ i vykanaŭcaŭ značna pašyrycca.
Voś što skazała ab ubačanym adna z hladačak, Maryja Siŭko z Hłybokaha:
«Pieršaje, što mianie ŭraziła, heta dom i abstalavanyja stendy ŭ domie. Tut žyvie sapraŭdny patryjot svajoj Ajčyny, svajho rodu. Bardaŭskija pieśni na biełaruskaj movie ja pačuła ŭpieršyniu. Jak pryjemna ŭsio bačyć i čuć užyvuju — čuć talenavituju paetku Maryju Baravik i nie mienš talenavitych artystaŭ. Asabliva mianie začaravali cudoŭnyja pieśni Eduarda Akulina. Jon sapraŭdny mastak. Hołas i muzyka źlivalisia ŭ adno cełaje i ŭskałychvali ŭ sercy i dušy samyja patajemnyja pačućci. Vielmi spadabalisia pieśni Kasi Kamockaj, asabliva tyja jakija jana śpiavała la vohnišča.. Dy ŭsio było vydatna, prosta zdorava.»
Kamientary