Dvarovyja sustrečy susiedziaŭ JUNIESKA moža pryznać kulturnaj spadčynaj. Praŭda, u Hišpanii
Žychary hišpanskaha miastečka Alhar tradycyjna, kali sonca siadaje, vynosiać staryja kresły na vulicu i siadajuć pahavaryć z susiedziami i svajakami. Ciapier jany spadziajucca, što JUNIESKA pryznaje «razmovy pad adkrytym niebam» kulturnaj spadčynaj, pieradaje BBC.
Jašče hadoŭ piaćdziasiat tamu ŭ Hišpanii była žyvaja cudoŭnaja tradycyja — paśla pracoŭnaha dnia susiedzi vynosili draŭlanyja kresły na vulicu, kab astudzicca i kab nahavarycca.
Sacyjalnyja sietki amal całkam źniščyli hetuju zaviadzionku, a pandemija ledź nie vykaraniła jaje dazvańnia.
Padčas pandemii ludzi vostra adčuli, nakolki kaštoŭnyja žyvyja čałaviečyja razmovy.
«Pustyja vulicy naradžali pustatu ŭnutry», — tłumačyć adzin z žycharoŭ Alharu i raskazvaje, što heta natchniła alharcaŭ adradzić staruju zaviadzionku.
Haradski ramieśnik, jaki śpiecyjalizujecca na ramoncie draŭlanych kresłaŭ, zhadvaje dziacinstva i tyja razmovy na adkrytym pavietry i pakazvaje kresła, jakomu ŭžo bolš piacidziesiaci hod. Na im siadzieła maci majstra. Dla jaje jon i ramantuje kresła.
«Spadziajusia, tradycyja adrodzicca i budzie takoj ža mocnaj, jak i ŭ staryja časy, — kaža adna z alharak, siedziačy na takim starym draŭlanym kreśle pierad svaim domam. — My, susiedzi, dobra ładzim adno z adnym. My jašče ni razu nie pabilisia».
Alharcy ličać, što pryznańnie JUNIESKA nie dazvolić sacyjalnym sietkam źniščyć važnuju častku ich kultury.
Kamientary