Samy ščyry paet Bieraściejščyny

26 sakavika adznačaje 70-hadovy jubilej samy ščyry paet Brescka-Pinskaha Paleśsia Ivan Arabiejka. Rodam tvorca ź vioski Chmieleva Žabinkaŭskaha rajona, u svoj čas vyšejšuju adukacyju atrymaŭ u Biełaruskim palitechničnym instytucie, zakončyŭ Vyšejšyja litaraturnyja kursy ŭ Maskvie. Z 1968 hoda žyvie ŭ Breście, praŭda, ciapieraka ŭ horad pryjazdžaje tolki pa pilnaj patrebie, pasialiŭsia ŭ susiedniaj z radzimaju vioscy Žycin, jakaja za čatyry kiłamietry ad Chmieleva. Na rachunku Ivana Arabiejki dva paetyčnyja zborniki — «Uśled za soncam» i «Asieńni ranak». Na maju prapanovu adškadavać žmieniu vieršaŭ dla «Našaj Nivy» jubilar pryjazna adhuknuŭsia. Davajcie, šanoŭnyja čytačy, razam z Vami pačytajem novyja vieršy Ivana Arabiejki i pažadajem jamu doŭhija leta, lohkaści piara.

* * *

Pryśniłasia: ja ładnym dzieciukom
Biahu pa žycie lohka i pryhoža.
Dy raptam blisnuła, i hrymnuŭ hrom,
I chłynuŭ doždž, i zatrasłosia zbožža.

I ŭ mih adzin lahło jano płastom.
U poli štoś niačystaje viłosia:
Lacieŭ vichor z vałoškami, ź liściom,

I ŭščent ź ziamloj źmiašałasia kałośsie.

I adniało mnie movu, i ja zmoŭk,
I tak stajaŭ, napoŭnieny tryvohaj.
A hrom hrymieŭ, i vurkataŭ prarok:
— Jašče napieradzie tvaja daroha.

* * *

Nizinny kraj, moj kut abrany.
Tut cišynia, choć vudaj vudź.
Sivyja namitki tumanu
Čarot čaplajučy, płyvuć.

Svaje, čužyja tut drapiežyli.
Šaptali: «Kiń svoj kraj, zabudź».
Mnie ž śniacca tut pad Biełaviežaju
Kušlany, Viazynka, Albuć.

Ziamla dla pieśni nabalełaja.
Ziamla azior i kurhanoŭ.
Ci nie tamu zaviešsia Biełaju
Miž hetych biełych tumanoŭ?

* * *

Nie, ja nie ŭmior, ja ŭ hłyb siabie zašyŭsia.
I słuchaŭ śviet, dzivosny, daskanały.
Ja ŭ Puškina epitetam vučyŭsia,
A bolu i lubovi — u Kupały.

* * *

Nie, ja nie z tymi, chto kuje
Svajo žaleza ŭ bank šviejcarski,
Dušu chto lohka pradaje
Za łyžku niejkaj tam mačanki.

Chto za ciarnovy vydaje
Haniebny svoj vianok z harochu…
Ja z tymi, chto žyćcio piaje,
Jdučy za praŭdu na Hałhofu.

* * *

Vyjdu ŭ viečarovaje sutońnie
I pačuju — ŭ niebie kryk płyvie.
Raskažycie, što za sum vas honić,
Biežancy niabiesnyja maje?

Moža vy sabralisia zarana?
Z-za čaho taki badziažny los?
I kamu jana adrasavana
Hetaja žałoba z-pad niabios?

Moža vam było tut nieludzima
I sa mnoj vy doli adnaje?
Moža vy halokali Radzimie,
A jana vaš kryk nie pryznaje?

* * *

Caniu spakoj i šišyniu.
U vioscy bolej sonca, nieba.
La piečy siadzieš, la ahniu, —
Nijakich skarbaŭ i nie treba.

Nie dumajcie, što ja astyŭ,
Što krach, zakončana daroha.
Manacha kliča manastyr,
A mnie voś tut bližej da Boha.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0