1988. Vika i ściah
Błakitnavokuju Viku Kazłovu na pasiadžeńni tavarystva maładych litarataraŭ «Tutejšyja» vybrali namieśnikam staršyni. Nijakich litaraturnych tvoraŭ Vika na toj čas nia mieła. I raptam jana robicca kiraŭnikom siarod paetaŭ i prazaikaŭ… Čamu? «Tutejšyja» byli mocna palityzavanyja, i, jak kožnaj arhanizacyi z akreślenym śvietahladam, što nie supadaŭ ź dziaržaŭnaj idealohijaj, im treba było mieć u liderach ludziej, zdatnych na hieraičnyja ŭčynki. Viktoryja jakraz i ździejśniła taki ŭčynak. Unočy pa pažarnaj leśvicy jana zalezła na dach Opernaha teatru i ŭźniała nad stalicaju biełaruski nacyjanalny ściah. Bieł-čyrvona-bieły štandar prałunaŭ nad Mienskam adzin dzień. Milicyjanty nie znajšli aŭtarki akcyi. I dziakuj bohu, bo za padobny ŭčynak šmat chto ŭ SSSR atrymaŭ turemny termin. Viku abrali ŭ kiraŭnictva «Tutejšych» — chaj nie vialikaja, ale ž uznaharoda za hierojstva.
11.01.2005, 14:30
Poŭny varyjant artykułu čytajcie ŭ papiarovaj i pdf-versii hazety "Naša Niva"
Kamientary