Здарэнні

«На серабрыстай «джылі» супрацоўнікі вывезлі ў Расію». Палітвязень Данііл Чамаданаў расказаў пра сваю дэпартацыю

24-гадовы Данііл Чамаданаў атрымаў год калоніі па брэсцкай «карагоднай справе». Пасля выхаду на волю яго дэпартавалі з Беларусі: перавезлі праз мяжу і выкінулі ў Бранскай вобласці, бо ў юнака расійскі пашпарт. Цяпер яму забаронена вяртацца ў Беларусь на працягу 2 гадоў. Чаму вучыць калонія і як ён будзе жыць далей, Данііл расказаў «Нашай Ніве».

«У 2000 годзе бацькі пераехалі з Варонежа ў Беларусь, тады мне было толькі тры гады, — кажа хлопец. — Чаму пераехалі, я нават і не ведаю: проста вырашылі, што на той момант у Беларусі было камфортней і зручней жыць».

Данііл нарадзіўся ў Варонежы і ўсё жыццё правёў у Беларусі з пашпартам грамадзяніна Расіі.

«Я ўспрымаў сябе як беларуса. Цяпер — ужо не ведаю, — прызнаецца хлопец. — Я адвучыўся ў брэсцкім «палітэху», пасля працаваў майстрам будаўнічых работ на адпрацоўцы і атрымліваў другую вышэйшую адукацыю, перавучваўся на праграміста. 

Планаваў заставацца ў Беларусі і далей. Думаў, калі скончыцца адпрацоўка, уладкавацца ў ІТ, заставацца ў Брэсце або перабрацца ў Мінск.

Раней я не тое каб цікавіўся палітыкай, але недзе з 2017 года пачынаў паціху разумець, што не ўсё правільна ў краіне. Ды і выбары праходзілі так, нібыта нічога не адбываецца. Усё было заўсёды прадказальна.

Але ў 2020 годзе я ўжо сачыў за перадвыбарчай кампаніяй. У маі пачаў пільна цікавіцца падзеямі ў краіне. Трыгерам для выхаду на вуліцу для мяне стала агульная несправядлівасць, якая адбывалася перад выбарамі і пасля іх. Хацеў праявіць пазіцыю, што я не згодны з гэтым. Юрыдычна я расіянін, але 20 гадоў пражыў у Беларусі і лічыў сябе беларусам».

1 кастрычніка 2020 года Чамаданаў стаў падазраваным у той самай крымінальнай справе аб карагодзе ў цэнтры Брэста.

«Мяне выклікалі на размову ў Следчы камітэт, а там ужо паведамілі, што я цяпер у статусе падазраванага. Першыя думкі былі, што нічога ў іх не атрымаецца, бо я не бачыў у сваіх дзеяннях ніякага злачынства, думаў, што максімум — гэта перакваліфікуюць у адміністрацыйку. Не верыў, што давядуць да такога. 

Пра тое, што як грамадзянін Расіі магу проста з’ехаць з Беларусі і мяне не выдадуць, я таксама не думаў: проста не верыў, што наступствы будуць настолькі сур’ёзнымі.

Але з цягам часу прыходзіла паразуменне, што прыйдзецца з’язджаць, вось толькі я зноў не хацеў у гэта верыць.

Спачатку я быў пад падпіскай. 22 студзеня мне змянілі меру стрымання і я трапіў у СІЗА. Не скажу, што там для палітычных былі нейкія асаблівыя ўмовы — банальна гэта было б цяжка стварыць, бо ўсё брэсцкае СІЗА было запоўненае палітзняволенымі. Не было камер без палітычных. 

Мне персанальна не прапаноўвалі запісваць нейкія відэа, але адміністрацыя папраўчых устаноў перыядычна цікавілася, ці не хачу я неяк пакаяцца. Я адказваў: «Не, дзякуй, не зацікаўлены».

Спачатку былі думкі, што зняволенне — гэта іншы свет. Але на справе ўсё было не настолькі страшна, бо сядзелі такія ж звычайныя людзі, як і я, якія трапілі ў нейкія недарэчныя сітуацыі. 

У СІЗА я разумеў, што мяне асудзяць, будзе пазбаўленне волі. Але спадзяваўся, што можа ўсё ж дадуць арышт ці мінімальны тэрмін у паўгода. У брэсцкім ізалятары вельмі любяць перакідваць людзей з камеры ў камеру, таму навіны пра першыя суды да мяне даходзілі. І стала зразумела, што ўсё ж дадуць мне год ці два калоніі.

Ці не шкадаваў я тады, што выйшаў на вуліцу? Я разумеў, што ўсё можа кепска скончыцца, але такая ў мяне была пазіцыя».

На судзе Данііл адзіны з 14 чалавек, якіх судзілі разам з ім, прызнаў віну цалкам.

«Мне далі год калоніі, я быў гатовы да такога прысуду. Шоку не было, хутчэй палёгка, што хоць не далі больш. 

Па дапамогу ў расійскае консульства я не звяртаўся. Ілюзій тут у мяне не было, ведаў, што не дапамогуць, бо ў Беларусі мне нічога ўжо не дапаможа.

Я прызнаў віну, бо, па маіх назіраннях, тым, хто прызнаваў віну, давалі трохі меншы тэрмін.

Сам я не лічу сябе вінаватым. Злачынцам сябе таксама не лічу. І віна ў тым, што я быў асуджаны, у тым, што адбылося, — на ўладзе, якая сёння існуе ў Беларусі.

Я ўбачыў, што ўнутры ўсё трымаецца на вельмі безнадзейных людзях. Гэта людзі вельмі ўпартыя і з абмежаваным кругаглядам, для іх проста не існуе свет па-за межамі Беларусі. Яны не разумеюць, што свет вялікі і што можна жыць лепш, — кажа Чамаданаў. — Пасля мяне этапавалі ў бабруйскую калонію.

У калоніі сапраўды лягчэй, чым у СІЗА, бо больш актыўнасцяў, чытанне, спорт. Я працаваў там апрацоўшчыкам гумы — абцугамі выдзіраў дрот. Праца не цяжкая, але манатонная. За месяц плацяць каля 40 капеек.

У Баранавічах сядзела шмат палітычных: са мною на каранціне было 6 палітычных з 30, у самой калоніі агулам чалавек 60-100, па маіх прыкідках.

Палітычнымі ўсе правілы мусілі выконвацца ідэальна, за любую правіну — ШІЗА ці пазбаўленне спатканняў. Таксама палітычныя носяць жоўтыя біркі, такую насіў і я, бо адразу аўтаматычна быў пастаўлены на ўлік як «схільны да экстрэмізму ці іншай дэструктыўнай дзейнасці».

Блатных парадкаў не было. Зняволеныя — адны з самых адэкватных людзей у калоніі».

Але ці выпраўляе калонія злачынцаў, на думку Данііла?

«Са мною сядзеў чалавек за забойства. Ён адсядзеў большасць свайго тэрміну і ўсё яшчэ думаў, як пакараць тых, праз каго ён сеў, — адказвае юнак. — Таму, баюся, што не».

Данііл кажа, перад выхадам баяўся, што яму працягнуць тэрмін па тых ці іншых прычынах. На шчасце, не працягнулі. Але адзінае, што адчуваў перад выхадам, — эмацыйную спустошанасць. 

«На выхадзе з калоніі мяне адразу сустрэла супрацоўніца аддзела грамадзянства і міграцыі, мяне павезлі ў міліцыю, там я падпісаў дакументы, і мяне на серабрыстай «джылі» супрацоўнікі вывезлі ў Расію. Калі з’явілася шыльда «Бранская вобласць», мяне ля яе высадзілі, сфатаграфавалі і з’ехалі. Я застаўся на дарозе. Злавіў спадарожную машыну, даехаў да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі, адтуль з некалькімі перасадкамі дабраўся да сваякоў пад Варонеж, — расказвае Данііл. — Сябры паспелі падвезці ў беларускі аддзел па міграцыі мае рэчы, тэлефон, але з мамай я так і не ўбачыўся. Раней я прасіў яе не ездзіць на спатканні, каб не напружваць, бо мне сядзець было не так шмат, а на мой выхад яна якраз захварэла на каранавірус, на шчасце, няцяжка».

Цяпер хлопец у Варонежскай вобласці: тут у яго хросныя і бабуля з дзядулем па маці.

«Гэта блізкія сваякі, усё нармальна, — кажа ён. — 

Мае сваякі з Расіі раней верылі ў стэрэатып, што ў Беларусі ўсё добра, усіх усё задавальняе. Цяпер — праз маю гісторыю — яны пачалі разумець, што нешта там не тое. Каб не гэта, то, напэўна, яны б нічога і не ведалі».

Цяпер Данііл плануе ўбачыцца з усімі сваякамі, знайсці працу і заняцца самаадукацыяй, каб пасля трапіць у ІТ-сферу. Але галоўнае — пажыць некаторы час без страху.

«Але ў маіх планах не заставацца ў Расіі, — кажа Данііл. — Чаму? Бо абое рабое».

P.S. Удакладнім, што Данііл Чамаданаў не сваяк былой прэс-сакратаркі МУС Вольгі Чамаданавай.

«У калоніі шмат хто гэтым цікавіўся, але наколькі мне вядома — не сваяк», — кажа Данііл.

Каментары

Сусветная зорка Джэйсан Дэрула заехаў у Беларусь. Прэм’ер Турчын вадзіў яго па Доме ўрада8

Сусветная зорка Джэйсан Дэрула заехаў у Беларусь. Прэм’ер Турчын вадзіў яго па Доме ўрада

Усе навіны →
Усе навіны

Навальнічны фронт дабраўся да Мінска

Змерайце сваю талію і рост — гэтыя дзве лічбы шмат скажуць пра ваша здароўе

Урад вызначыўся з пераносам працоўных дзён у наступным годзе

Учора ў Мінску прапаў хлопчык, які не размаўляў

«Чаму ты адключыў рухавікі?» Папярэдні даклад аб катастрофе самалёта Air India выклікаў яшчэ больш спрэчак4

«Разам адкрывалі кантынент беларушчыны». Вінцук Вячорка згадаў пра Эдварда Зайкоўскага3

На Валыні разбіўся французскі знішчальнік Mirage4

Прэм'еру і спікеру Сейма Літвы прыпомнілі, што яны 17 гадоў таму ездзілі ў Беларусь6

«Гэтае гаўно трэба спыняць». Курс, Роўда, Лойка ды іншыя беларусы пра дыкпікі Стрыжака53

больш чытаных навін
больш лайканых навін

Сусветная зорка Джэйсан Дэрула заехаў у Беларусь. Прэм’ер Турчын вадзіў яго па Доме ўрада8

Сусветная зорка Джэйсан Дэрула заехаў у Беларусь. Прэм’ер Турчын вадзіў яго па Доме ўрада

Галоўнае
Усе навіны →

Заўвага:

 

 

 

 

Закрыць Паведаміць