Мінчук Жэрар, камандзір падраздзялення «Тур», расказаў, як аднойчы ледзь не загінуў пад Мікалаевам, а другі раз — пад Бахмутам

«У мяне псеўданім Жэрар Готфруа дэ Монрэаль. Гэта яшчэ з 98-га года, з рыцарскага клуба пайшло», — расказвае ў інтэрв'ю «Белсату» камандзір падраздзялення «Тур» 225-га асобнага штурмавога палка УСУ.

Па словах мужчыны, ён мінчанін у трэцім пакаленні. У 2020-м годзе яго некалькі разоў затрымлівалі. У выніку ён вырашыў з'ехаць.

«Па палітычных перакананнях пару разоў сядзеў, стаміўся сядзець. Насамрэч проста збег ад рэжыму Лукашэнкі. Я як толькі выйшаў з турмы, у гэты ж дзень я ўжо быў у Расіі», — расказвае Жэрар.

Прабыўшы некалькі месяцаў у Пецярбургу, мужчына пераехаў ва Украіну, дзе пачаў працаваць на СТА. Па яго словах, праз месяц разам з сябрамі яны адкрылі ўласную майстэрню. Але папрацаваць давялося няпоўны месяц, бо пачалася вайна.

Жэрар сцвярджае, што ён быў з тых людзей, якія не верылі, што вайна пачнецца. У першы ж дзень ён суправаджаў уцекачоў у Польшчу. А ўжо 9 сакавіка быў зноў ва Украіне. Праз некаторы час мужчына далучыўся да беларускай роты добраахвотнікаў, што існавала ў складзе батальёна «Азоў».

«Я ў войску не служыў, і таму не ведаў, чым мог быць карысны. Але я стараўся быць максімальна карысным. Недзе там на машыне ездзіў, недзе там рамантаваў іх. (…) Страляць практычна не даводзілася», — расказвае Жэрар.

Сапраўдны баявы выезд, як згадвае мужчына, у яго адбыўся пад Мікалаевам. Ён мог стаць для яго і апошнім:

«Першы страшны момант быў, калі я баяўся, што ўжо вось дакладна ўсё, што я памру, гэта пад Мікалаевам, калі нас мінамётка крыла на працягу хвілін сарака. І міны клаліся такім чынам, што мяне проста ў акопе засыпала. Мяне хлопцы адкопвалі. Я тады думаў, што ўсё, будуць біць датуль, пакуль не знішчаць наш акоп і бліндаж».

Другі небяспечны выпадак з беларусам адбыўся пад Часавым Ярам, калі ён дастаўляў дэсантнікаў у зону баявых дзеянняў:

«З маім байцом, з Элам, мы на Часавым Яру (Бахмуцкі раён, Данецкая вобласць — НН) на маталызе прапусцілі арыенціры і заехалі практычна на другую лінію абароны. Гэта значыць, па сутнасці, мы былі ў акружэнні. Увесь дэсант, які з намі быў, дэсантаваўся. Мы паехалі ў зваротны бок на выезд. Мы яшчэ не паспелі там ад'ехаць далёка. Але нам потым ужо паведамілі, што яны ўсе двухсотыя былі. (…) Мы проста вялікім-вялікім цудам выехалі адтуль».

Па словах Жэрара, пасля таго выпадку ён зразумеў, што з яго «штурмавік ці баец дастаткова слабенькі» і папрасіў камандзіра аб звальненні.

«Можна сказаць, баластам быў. Я тады Брэсту сказаў, што ад мяне толку няма. Ён кажа: «Ты нікуды не звальняешся, я твой рапарт усё роўна парву». Кажа, у цябе шмат іншых талентаў. Табе трэба проста займацца іншымі справамі», —

прыгадвае мужчына размову з сваім камандзірам Іванам «Брэстам» Марчуком, які загінуў у чэрвені 2022 года пад Лісічанскам.

У выніку Жэрар стаў займацца рамонтам і абслугоўваннем вайсковай тэхнікі. Праз некаторы час яшчэ ў складзе Палка Каліноўскага вакол яго сфарміравалася каманда тэхнікаў, вядомае цяпер як падраздзяленне «Тур».

Аднак праз некаторы час мужчына ўсё ж звольніўся і планаваў з'ехаць з Украіны. Нават, па яго словах, зрабіў польскую візу. Але праз некалькі месяцаў яму пазваніў камандзір 225-га асобнага штурмавога палка і прапанаваў пайсці да яго.

«Я пагадзіўся. Атрымаў каласальную падтрымку, дапамогу, адабрэнне. І змог за паўгода зрабіць столькі працы, колькі я б, напэўна, за ўсё існаванне, за ўсё знаходжанне ў палку, я б і блізка столькі не зрабіў», —

даводзіць Жэрар і адзначае, што на Курскім напрамку яго падраздзяленне лічыцца самым лепшым.

«Я не шкадую, што прыехаў на вайну, што тут ваюю. Бо, скажам так, некаторыя хлопцы ўспамінаюць маю фразу, калі мы толькі выязджалі з Польшчы: «Толькі я магу зрабіць тое, што змагу зрабіць я». Таму я абсалютна не шкадую», — гаворыць мужчына і адзначае, што калі б была магчымасць вярнуцца ў мінулае і стаяў бы выбар, зноў ехаць ці не ехаць на вайну, то ён бы паехаў. Але пастараўся б не дапусціць шмат якіх памылак.

• 22
• 0
• 0
• 0
• 1
• 0
• 0
• 2