На інвалідаў і не інвалідаў — людзі так не дзеляцца!
Я таксама пераканалася ў гэтым сёння, калі патэлефанавала на чыгуначны вакзал з нагоды набыцця білета на лячэнне ў Крым.
Мне адказалі, што ўказам № 126 прэзідэнта РБ ад
Хаджу я з локцевым мыліцамі пераважна па хаце, усе лесвіцы, бардзюры і іншыя ўзвышшы і няроўнасці для мяне не дасягальныя. За ўвесь гэты час ні адзін сацыяльны работнік не адкрыў дзверы ў маю кватэру і не патэлефанаваў.Чалавека па доглядзе могуць прызначыць, але дзеля гэтага трэба, каб ён быў не студэнтам, не пенсіянерам, не меў ніякага прыбытку і пражываў у адным населеным пункце — і хто гэта можа быць? Жонка багатага бізнесмена — дык навошта ёй патрэбная я? Тэлефаную з нагоды пуцёвак у аддзел сацзабеспячэння, кажуць: вы з 2002 года адмаўляецеся. Ну, і дзе мой подпіс аб адмове? А ў 2010–2011 прапаноўвалі, але тады, калі холадна і слата.
Пытаюся, а ў летні перыяд — адказваюць: усё прададзена рускім! Так, сапраўды ўсё прададзена рускім — засталося прадаць нас!
Вось так і выжываем інваліды — не інваліды! Прашу выпадковых людзей схадзіць у аптэку, на пошту, у краму! Муж ёсць, але ён на працы, а калі, што тэрміновае — ну ўжо выбірай! Нядаўна дала адной жанчыне грошы, я яе пяць гадоў ведаю, усе просьбы добра выконвала, я ёй плаціла, праўда, яна п’е. Але вось папрасіла адправіць перавод, а яна прапіла гэтыя 250 тыс. рублёў і цяпер не прыходзіць. Непрыемна — бы ў душу плюнулі…
Але што ж зробіш! Вось такая проза жыцця! Лекар на выклік толькі тэрапеўт прыходзіць, іншыя спецыялісты не ходзяць, яны занятыя. Тэрапеўт цяпер на ўсе выпадкі жыцця.
Пра гэта можна казаць бясконца, але хто пачуе? Калі сваёй дзяржаве не патрэбныя яе грамадзяне, то каму яны патрэбныя наогул, і здаровыя і хворыя?
У загінулай у Сляпянцы дзяўчыне апазналі Яну Кастранкову2
Каментары