Niadaŭnija zajavy Alaksandra Łukašenki nakont patreby refarmavać pravasłaŭnuju carkvu Svaboda paprasiła prakamientavać viadomaha biełaruskaha śviatara Alaksandra Šramko.
Ajciec Alaksandr Šramko toje, što prapanavaŭ Łukašenka, ličyć zusim nie prapanovami reformy carkvy, a pohladam na niejkija źniešnija atrybuty. «Surjozna ŭsprymać heta nielha», — pierakanany śviatar:
«Davajcie abstrahujemsia ad taho, što heta skazaŭ dziaržaŭny čałaviek. Bo heta nakładaje peŭnyja niadobryja momanty. Čałaviek, jaki vałodaje ŭładaj, pavinien razumieć, što treba bolš dalikatna vykazvacca pa takich pytańniach.
Ale budziem ličyć, što vykazaŭsia prosta čałaviek, Łukašenka Alaksandar Ryhoravič. Jon čałaviek niavierujučy, sam siabie nazyvaŭ pravasłaŭnym ateistam.
Što jon moh pabačyć u carkvie? Jon ža nie pabačyŭ hałoŭnaj prablemy carkvy, dla hetaha treba być unutry, u carkvie. Jon ža ŭbačyŭ toje, što bačyć źniešni naziralnik:zajšoŭ, zaŭvažyŭ — a štości tut usie stajać, niešta niezrazumiełaje kažuć, doŭha čamuści. A davajcie, maŭlaŭ, usio skarocim, kab heta było zrazumieła i kampaktna.
Jon nie zrazumieŭ, što carkva patrebnaja nie dla taho, kab paturać ludziam, a kab ludzi ŭvajšli ŭ Carstva Božaje, a dla hetaha ad ludziej patrabujecca praca».
Ajciec Šramko pry hetym nie admaŭlaje, što carkvie patrebnyja reformy:
«Ale hetyja reformy pavinny rabicca dziela hałoŭnaj mety, jakoj słužyć carkva: dziela vyratavańnia čałavieka i pryviadzieńnia jaho da Boha, i nijakich inšych metaŭ.U Alaksandra Ryhoraviča inšaja meta. Dla jaho Pravasłaŭnaja carkva — niejki sajuźnik u supraćstajańni z Zachadam, dzie, jak jon kazaŭ, maralnaje razłažeńnie... Jon zachvalavaŭsia, što moža stracić takoha sajuźnika ŭ baraćbie z Zachadam. Heta jon ličyć, što maje takoha sajuźnika ŭ pravasłaŭnaj carkvie, zychodziačy ź ideałahičnych metaŭ. Dla jaho hałoŭnaje — ideałohija, kab ludzi mieli peŭnyja ŭstanoŭki ŭ hałavie i kab hetyja ŭstanoŭki ŭzhadnialisia ź jahonymi metami. U carkvy ž inšaja zadača».
Śviatar Šramko zaznačaje: siarod carkoŭnych ludziej jość niespakoj, što z hetych zajavaŭ budzie dalej, bo kali kiraŭnik dziaržavy, jaki vałodaje vialikaj uładaj, niešta skazaŭ, to jaho padnačalenyja mohuć kinucca niešta rabić:
«Ale ŭ carkvie heta tak prosta nie robicca, jak dumaje jon ci inšyja, heta nie armiejskaja struktura. Carkva hruntujecca na viekavych tradycyjach, narod hetaha nie ŭsprymie. U carkvie šmat što zaležyć ad ludziej, ijerarchi ludźmi nie kamandujuć».
Toje, što ad ijerarchaŭ, kiraŭnikoŭ RPC, BPC dahetul niama publičnaj reakcyi na zajavy Łukašenki, ajciec Šramko acaniŭ nastupnym čynam:
«Nia treba tak užo surjozna ŭsprymać toje, što kaža Łukašenka, jon moža skazać ekspromtam niešta, a zaŭtra ž sam zabudzie. Jak pra taho ž soma ŭ 57 kiłahramaŭ, vieršy Bykava ci Skarynu ŭ Piciery. A kali jon kazaŭ pra Babrujsk, pra Hitlera, heta pryvodziła navat da dypłamatyčnych ciažkaściaŭ. Prosta čałaviek nie padumaŭ, paniesła Astapa, i ŭsio. Nu skazaŭ i skazaŭ, nie treba źviartać na heta ŭvahi».
-
Cyhankoŭ: Babaryka značna bližejšy da pazicyi ofisa Śviatłany Cichanoŭskaj, čym da vykazvańniaŭ «babarykancaŭ»
-
Babaryka turemščykam: «U mianie było, ciapier niama, ale jość šaniec, što budzie. A ŭ vas nie było, niama i nie budzie. I ŭ vašych dziaciej nie budzie»
-
«Mnie kazali: ty havoryš jak kanadski emihrant». Siarhiej Šupa raskazaŭ pra Vilniu 90-ch, paraŭnańnie litoŭskaj litaratury ź biełaruskaj i adroźnieńni pamiž narodami
U čym pryčyna niezadavolenaści žycharoŭ mikrarajona Lebiadziny ŭ Minsku? Voś što nasamreč tam płanavali budavać6
Kamientary