List čytački: «jak mnie prynieśli kavu z vodaram rodnaj movy»
Pra pryhažość rodnaj movy, jak i pra toje, što patrabujucca peŭnyja vysiłki dla jaje adradžeńnia, možna razvažać doŭha. A jašče možna prajavić kreatyŭnaść i na spravie dakazać svaju pavahu da nacyjanalnych kaštoŭnaściej, navat kali śfiera vašaj dziejnaści nie źviazanaja niepasredna z toj ža litaraturaj abo aśvietnictvam.
Prykład tamu — azdableńnie pakiecikaŭ z cukram, jakija ja atrymała razam z kavaj kapučyna, zamoŭlenaj u minskim restaranie-bistro «Lido».
Sama pa sabie kava była jakasnaj, ale ž jaje smak padaŭsia mnie jašče bolš pryvabnym, kali na cukrovych pakiecikach ja pabačyła sakavityja biełaruskija prymaŭki: «Haspadarku vieści — nie štanami treści», «Lubiš pahaniać — lubi i kania hadavać».
Spadabalisia mnie i mini-ilustracyi pad kožnaj z prymavak. Pahadziciesia, fajnaja zaduma, jakaja, darečy, nie patrabuje bujnych finansavych vydatkaŭ, ale dadaje da vodaru kavy cudoŭny «vodar» rodnaj movy.
Ciapier čytajuć
Biełarus, jaki vajavaŭ za Ukrainu, raspavioŭ, čym jaho začaravała kachanka Ina Kardaš, ahientka KDB28
Biełarus, jaki vajavaŭ za Ukrainu, raspavioŭ, čym jaho začaravała kachanka Ina Kardaš, ahientka KDB
«Ź mianie ničoha nie voźmieš, a ludzi paciarpieli». Para piensijanieraŭ druhi hod nie moža vypisać ź minskaj kvatery šmatdzietnuju siamju emihrantaŭ66
Kamientary