Viktar Marcinovič: Niekali samy pryhožy zaniatak na pryrodzie zamienieny siońnia na niešta apakaliptyčnaje
Viktar Marcinovič na budzma.by razvažaje pra sučasnyja mietady pakosu travy.
Koliś luby padpiečny šlachciuk nie tolki mieŭ prava, ale i musiŭ mieć svaju zbroju. Šabla była prykmietaj taho, što ty, pa-pieršaje, mužyk, a pa-druhoje, arystakrat. I navat kali ŭ kasym chlavočku kvokčuć try kvołyja kurycy, apošniaha parsiuka źjeli za Žyhimontam, ale na ściency visić trafiejny dziedaŭ jatahan, ty mieŭsia ličycca pa svaim časie chipstaram, nie horšym za Tarasa Bulbu.
Siońnia zbroju ŭ Biełarusi mieć zabaroniena, chadzić možna tolki z dubaltoŭkaj, i toje začachlonaj, i toje tolki kali ty palaŭničy. A šlachiecki zador u mužykach zastaŭsia. Paspalitaje rušańnie ŭ hienach viadzie hapaka ŭprysiadačku.
I voś chočacca, byvaje, z pachmiała vyjści va dvor i patyckać niabiosam u padbrušša čym-niebudź vostrańkim. Ci šmalnuć ź iržavaj piščali tak, kab usie navakolnyja sabaki pachavalisia. Mienavita hetym, nie inakš, tłumaču ja fienomien paŭsiudnaj papularnaści tryndalotaŭ.
Chto ź Minska nie vyłazić, tym ja skažu jak jość. Cišy na vioscy, na dačy, na chutary bolš niama.
Taja samaja ciša, pa jakuju ty raniej ciahnuŭsia na pryrodu, źmianiłasia tužlivym «vžyyyy, vžyyy», jakoje niasiecca z kožnaha kuta realnaści. Vytvaraje toj huk jakaja-niebudź rachmanaja fihura z prymatanaj da jaje pałkaj, na kancy jakoj — maleńkaje piakielca, što zdymaje travu. Tak, voś hety achutany sivym dymam tryskotny matacyklet — prosta kasa. Adzinaja rabota tryndalota — prybirać travičku. Niekali samy maŭklivy i pryhožy zaniatak na pryrodzie — kaśba — zamienieny siońnia na niešta apakaliptyčnaje.
Kaśbiary Apakalipsisu nikoli nie śpiać, na toje jany i vyleźli ź infierna.
Kali pieršyja promni ranišniaha sonca vymusiać vas raznaściežyć akienca svajoj spalni ŭ 7 hadzin ranicy, vy pačujecie… nie, nie śpieŭ ptušak, nie pierazvon zvanočkaŭ statka karoŭ, što ciahniecca na vypas. A voś hetaje «vžyyyy, vžyyyy». Apošnim, što vy zaśpiejecie pozna ŭnačy, kali sonca daŭno ŭžo sieła, a navokał staić strašnaja hohaleŭskaja ciemra, znoŭku budzie: «vžyyyy, vžyyyyy». Kaśbiaru nie patrebnaje śviatło, kab matlać svaim tryndalotam. Jon naohuł asoba našmat składaniejšaja za tuju funkcyju, što vykonvaje jaho ahrehat. Jon nie kosić. Jon nie prybiraje ŭčastak. Bo bolšaść biełaruskich učastkaŭ praź ich krachiutkaść možna za 15 chvilin uparadkavać z dapamohaj zvyčajnaj dziedavaj kasy. Nie, kaśbiar Apakalipsisu robić niešta inšaje. Jon hudzić.
U pryncypie, luby naščadak słavutych vajaroŭ VKŁ, hieny jakoha pamiatajuć i Hrunvald, i bitvu pad Oršaj, adrazu adčuje pafas, ad jakoha kiłbasić kiroŭcaŭ tryndalota. Dastatkova ŭziacca za rukajać manstruoznaj štukoviny. Pałka hučna ravie, z pad jaje raźlatajucca ściablistaja trucha i drobnyja kamieńčyki, i ty adčuvaješ sabie nu jak najmienš Vitaŭtam Vialikim. Jaki razam z Betmenam i Lukam Skajuokieram idzie davać pakuryć Sałaŭju Razbojniku z Uschodu. Dziva što jany huduć z ranicy da viečara! Bo tut ža ŭ čym drama?
Jak tolki vyklučaješ pierdalot, adrazu robicca čutnym, jak žonka śvidruje tabie śpinny mozh, što jašče tolki 11 ranicy, a ty ŭžo vysmaktaŭ litruchu «Alivaryi». To lepiej «vžyyyy, vžyyyy» — i hary jano ŭsio haram.
Tryndalociać ciapier usie katehoryi nasielnictva. Žyćcio takoje nastała. Tryndalotnaje. I tyja, u kaho dobry katedž z, prabačcie, tujami; haspadary, jakija raniej na takich maleńkich traktarčykach jeździli reśpiektabielnych.
Ale kołavyja kasiłki niedastatkova zdymajuć stres pry najaŭnym stanie ekanomiki. A voś pamachać pałkaj — heta kuł. I tyja, u kaho nie dom — chałabuda, z cełafanam na vybitych voknach, a pa ŭčastku raskidanyja dranyja aŭtamabilnyja pakryški i hurby inšaha brudu, taksama tryndalociać. Kasiłki biaruć u kredyt i machajuć. Ja sam, na svaje vočy, heta bačyŭ: akuratnieńka abkosiać nieprybranaje biarvieńnie ad rassypanaha chlava — i kosiać dalej.
U tryndaloctva niama nijakaj časavaj miažy: jak tolki adkasili susiedzi sprava, zahuduć susiedzi źleva. Pakul vžykajuć levyja, trava na santymietr adraście ŭ pieršych, i vyjdzie ŭžo pravy dziadźka z šlemibobieram.
Cišy vy ciapier nie źviedajecie nidzie. Chiba što ŭ horadzie. Chacia i ŭ horadzie ciapier taksama jany. Jašče i apranutyja ŭ aranžavyja žekaŭskija roby — kab užo zusim ich bajalisia.
Chacieŭ by padkreślić: ja nikoha nie ŭpikaju i ni z kaho nie śmiajusia. Prava tryndalotčykaŭ być tryndalotčykami da kanca svajoj tryndalotnaj karjery takoje ž śviatoje i nieadjemnaje, jak prava kiroŭcaŭ matabłoku nabyvać za $1-2 tys. štukovinu, absalutna ni da čaho nie prydatnuju, i raśsiakać na joj z chutkaściu piešaha špacyru.
Ale što da mianie, dyk ja sabie los vybraŭ. Nikoli nie vaźmusia za rohi šajtan-mašyny. Lepiej padvastru kasu i pavučusia navodzić paradak kolišnim padboram.
Kamientary