Raniej paviedamlałasia, što na minułych vychadnych žychary Homiela padčas adpačynku na Dniapry niespadziavana pabačyli samaha sapraŭdnaha dzikabraza. Paźniej vyznačyłasia, što jon i jašče adzin taki ž dzikabraz źbiehli z zaaparku niepadalok, što mieścicca na terytoryi siadziby «Konski vostraŭ». Pieršaha ŭciekača viarnuli haspadaram, druhoha praciahvali šukać. «Mocnyja naviny» daviedalisia, ci ŭsio z žyviołami ŭ paradku.
Pa słovach ułaśnika siadziby Siarhieja, abodva dzikabrazy ŭžo doma. Jon taksama raskazaŭ, jak tak stałasia, što ekzatyčnyja žyvioły apynulisia ŭ biełaruskim lesie.
Reč u tym, što ŭ zaaparku ciapier idzie rekanstrukcyja. Z maleńkaha valjera, dzie raniej žyli dzikaabrazy, ich pierasialajuć u vialiki, kab tudy moh uvajści luby achvotny i pakarmić žyvioł.
U novym valjery ziemlanaja padłoha, tamu źviarki znajšli sabie zabavu — rabić padkopy i vypraŭlacca ŭ les na prahułku. Adnak, jak śćviardžaje Siarhiej, jany zaŭsiody viartajucca dadomu sami.
«Zrabili nam rekłamu», — śmiajecca haspadar, kamientujučy pryhody svaich hadavancaŭ.
Ciapier čytajuć
Biełarus, jaki vajavaŭ za Ukrainu, raspavioŭ, čym jaho začaravała kachanka Ina Kardaš, ahientka KDB31
Biełarus, jaki vajavaŭ za Ukrainu, raspavioŭ, čym jaho začaravała kachanka Ina Kardaš, ahientka KDB
«Ź mianie ničoha nie voźmieš, a ludzi paciarpieli». Para piensijanieraŭ druhi hod nie moža vypisać ź minskaj kvatery šmatdzietnuju siamju emihrantaŭ99
Kamientary