«Usio śviatło pajšło na padśvietku «Minsk-areny». Što biełarusy havorać pra ciemradź na haradskich vulicach i darohach
Biełarusy ŭ sacsietkach aktyŭna adreahavali na toje, jak biełaruskija harady patanuli ŭ ciemry viečaram 4 lutaha. Ludzi dzielacca svaimi nazirańniami, niezadavoleńniem, a taksama iraničnymi žartami.
Fota: sacsietki
«B**, a dzie śviatło ŭ horadzie? Heta ž žach, ničoha nie vidać, stolki avaryj budzie… Ciemradź, jak dzieciam i starym chadzić…» — piša žycharka Minska.
«Ja nie toje što ŭ šoku, ja ŭ žachu. 18:00, praśpiekt Niezaležnaści, na vulicy realna ciomna, aśviatleńnie adsutničaje. Uklučyli ŭ 19:00. Biaśpieka chier kaho chvaluje. A dalej što? My ŭ kamiennym vieku, ci što?» — aburajecca inšaja.
«Jedu pa horadzie, ciemra jak u lesie. U dvarach ciemra. U padjezd, kab trapić, treba śviacić lichtarykam na knopki damafona. […] Dla čaho takaja ekanomija? Lačyć ludziej paśla DTZ, źbitych piešachodaŭ, traŭmaŭ ad padzieńnia ŭ ciomnych dvarach moža być daražej, chiba nie», — zadajecca rytaryčnym pytańniem inšy karystalnik.
«18:49 na vulicach Minska poŭnaja ciemra. Ukaz u dziejańni. Padyšła da akna i ździviłasia. Horada nie bačna, u ciemry ruchajucca aŭtamabili. […] Voś ciapier dumaju, jak u takija nieaśvietlenyja pieryjady pierachodzić darohu, jak aŭtamabilam pierasiakać bujnyja skryžavańni? Heta ž jakraz čas pik i ludzi viartajucca dachaty (na pracu budzie taja ž historyja, miarkujučy pa ŭsim). Možna ž pakinuć ź lichtarami choć by skryžavańni!», — dzivicca tamu, što bačyć z akna, minčanka.
«Mabyć, usim nam treba kuplać nałobnyja lichtaryki i ŭ pakiecie z saboj nasić sol ź piaskom, na ŭsialaki vypadak. Jość tratuary, jakija dobra pačyścili da lodu, a pasypać, vidać, i ruki nie dajšli, i traktar nie dajechaŭ.
Ciomna, ciemradź prosta ŭ 18:40 i miescami «pryjemny» hałalod. Upaści lohka i darosłamu čałavieku. Pra starych, dziaciej i invalidaŭ-vazočnikaŭ uvohule maŭču. Ich nadvorje i našy kamunalniki prosta «zapierli» doma», — aburajecca jašče adzin karystalnik.
Mnohija biełarusy adznačajuć, što kiravańnie aŭtamabilem stała vielmi składanym u ciemry:
«Prajechać nierehulavany piešachodny pierachod — heta kvest. Jaho nie vidać z-za śviatła sustrečnych far uvohule. Mabyć, kožnamu treba spynicca, vyjści z aŭto i pravieryć, ci niama piešachoda».
«Jechała ŭ hety čas pa praśpiekcie. Heta, kaniešnie, kašmar. Čas pik. Usie jak ślapyja kacianiaty. A ŭ spalnym rajonie ŭvohule biada. Jość tam chto na piešachodnym, niama… Nu i jak u hety čas dzieci, jakija ŭ druhuju źmienu vučacca, iduć sa škoły… Ciemra, nie bačna ni luka, ni jamy, ni kanavy… Pra ich nichto nie padumaŭ, škada…»
«Pa-mojmu, heta tryndziec niejki! Na MKAD usie tarmoziać i bajacca pierastrojvacca!»
«Nu adklučać śviatło ŭ Minsku tak, kab u dvarach było ciomna, a na darohach taksama adsutničała śviatło — tak sabie ideja. Vełkam DTZ, vełkam ludzi, jakija padajuć na lodzie, vełkam kradziažy i hvałt», — praročyć jašče adzin minčuk.
Praśpiekt Niezaležnaści ŭ Minsku. Fota z sacsietak
«— Čamu ŭ Minsku nie harać lichtary?
— Usio śviatło pajšło na padśvietku «Minsk-areny», — žartujuć u kamientarach.
A voś padśvietku fasadaŭ čamuści ŭklučajuć jak zvyčajna. Treba terminova razabracca!», — iranizuje tyktokier.
Bulvar Mulavina ŭ Minsku. Fota z sacsietak
Minsk i inšyja harady pahruzilisia ŭ ciemru na nastupny dzień paśla zaŭvahi Alaksandra Łukašenki. Padčas narady pa raźvićci Viciebskaj vobłaści jon zładziŭ raznos čynoŭnikam za biezhaspadarlivaść: aburyŭsia, što lichtary na vulicach «zaharajucca zanadta rana», a na vuličnaje aśviatleńnie idzie «nieapraŭdana šmat hrošaj».
Łukašenka daručyŭ uklučać vuličnyja lichtary nie raniej za 19‑20 hadzin, a vyklučać nie paźniej za 7-ju. Jak bačym, enierhietyčnyja słužby adreahavali małankava.
A pakul biełarusy aburajucca, dziaržaŭnyja propahandysty ŭžo pačali apraŭdvać novaŭviadzieńnie.
«Ciapier u nas nie Łas-Viehas, ciapier i narmalna, i dobra. Bolš dušeŭnaści ciapier, praviednaści. Urešcie, viečaram doma kachańniem treba zajmacca», — ździekujecca ź ludziej u dobra aśvietlenaj studyi Ryhor Azaronak.
Kamientary