Źmicier Bartosik. Pieśni biełaruskamu sportu

Pieśni biełaruskamu sportu

«Nad stadyjonam alimpijskim naš volny Ściah demakratyčny!» — nie biez hironii deklamavaŭ moj siabra padčas teletranślacyi adkryćcia XXV Alimpijskich hulniaŭ u Barselonie. Tady, u 92-m, našy spartoŭcy vystupali adnoj esenhoŭskaj kamandaj razam z astatnimi bratami pa niaščaści. Ale hetkaja prykraść całkam kampensavałasia šmatrazovym uźniaćciem ściaha rodnych koleraŭ u honar biełaruskich pieramohaŭ. U honar adnaho tolki zołata Ščerby naš ściah uzdymaŭsia šeść razoŭ.

Hetaja maleńkaja radaść uzmacniłasia ŭ nie załatym dla biełarusaŭ Lilichamery. Dzie pry źjaŭleńni na ekranie Paramyhinaj ci Žalazoŭskaha ŭ levym nižnim kucie adrazu ž źjaŭlaŭsia i bieł-čyrvona-bieły prastakutnik. Adna tolki najaŭnaść hetaha značaka na ekranie apraŭdvała dla biełaruskaj zbornaj pieršy alimpijski pryncyp, dzie «hałoŭnaje — udzieł». Tak dumałasia mnie kala teleekranu zimoju 94-ha.

Alimpijadu ŭ Atlancie ja ŭžo nie hladzieŭ. I sprava tut, viadoma, nie ŭ niaŭdačach našaj, užo šmatludnaj i asobnaj, kamandy. Raptam va ŭsioj svajoj krasnaj pryhažości vyjaviłasia, što nie žyvie biełaruski duch u zdarovym ciele. Biełaruščyna, advajavaŭšy sabie tryvały placdarm na nivie pryhožaha piśmienstva j niepryhožaj palityki, dalej pakul što nie siahnuła. Amal nie prabrałasia ŭ vojska. Tolki namiokam vyjaviłasia ŭ biznesie. I nie zavałodała sercami spartoŭcaŭ. Vinavacić u hetym našych alimpijcaŭ asabista ŭ mianie niama nijakaj achvoty. Ale asabliva ciažka mnie hladzieć ichnyja interviju. Dakładna viedajučy, što adrazu ž paśla vykazvańniaŭ pa spravie pojduć da nieprystojnaści śloznyja dyfiramby na adras dvojčy prezydenta — krainy i Alimpijskaha kamitetu — «biaz mudraha kłopatu jakoha našamu sportu nia vyžyć».

«Ujaŭlaju tvar Zamiatalina, kali-b Cypłakoŭ ci Salej źviarnulisia pa palityčny prytułak u Japonii. Ale ž nia źviernucca», —dasadavaŭ adzin patryjot napiaredadni Nahana. Dy niahledziačy na niazbytnaść jahonych chvaravitych maraŭ, sioletniaja Alimpijada kardynalna adroźnivajecca ad papiaredniaj tym, što Biełaruś na joj pradstaŭlajuć dźvie kamandy. U adnoj zbolšaha zmahajucca za toje, kab nia być apošnimi. Tady jak druhaja, darečy, apranutaja ŭ našyja kolery, zajaviła pra siabie pieršymi šumnymi pieramohami. Cikava mnie było słuchać u ranišnim metro razmovu dvuch mužyčkoŭ paśla biełaruskaha razhromu niamieckaj chakiejnaj zbornaj. Ja tak i nia zmoh zrazumieć, jakaja emocyja bolej apanoŭvała sercy surazmoŭcaŭ — radaść ad pieramohi, ci ździŭleńnie takomu vyniku. Nastolki pakutliva ciažka było im uśviedamlać toj niazvykły fakt, što Biełaruś i elita — paniaćci-synonimy. Chaj pakul što tolki na chakiejnaj placoŭcy. Ale zvykacca z hetaju aksyjomaju para. Darastać da ambicyjaŭ. Bieź jakich nia moža być ni kamandy, ni kultury, ni nacyi.

Ech, nie składajuć u nas piesień biełaruskamu sportu. Dla našych tvorcaŭ jon dahetul nia staŭ temaju mastactva. Prynamsi mnie na pamiać ničoha takoha nie prychodzić, akramia apaviadańnia Kastusia Travienia ŭ «Našaj Nivie», u jakim aŭtar vyrašalny futbolny mač z kamandaj Rasiei pieratvaraje ŭ vyrašalny dla losu nacyi. Ja dumaju, ci nie tamu ŭsie maje znajomcy tak prahna čakali mienavita biełaruska-rasiejskaj dueli...

Źmicier Bartosik

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0