У Пазнані 9 лістапада — прэзэнтацыя кніжкі паэта Алеся Аркуша "Аскепкі вялікага малюнку". Спатканьне арганізаванае Беларускім культурна-асьветніцкім цэнтрам у Познані ў межах канфэрэнцыі "Мінулае ў кінаматаграфіі сярэдняй і усходняй Эўропы пасьля 1989 г.", на якім сп. Аркуш выступіць з дакладам па экранізацыях на падставе творчасьці Васіля Быкава.
«Аскепкі...» — кніга не паэтычная, а эсэістычная. Пад вокладкай, якую ўпрыгожвае фрагмэнт карціны “Знакапіс на мапе майго лёсу” Аркушавай жонкі мастачкі Тацяны Козік, сабраныя асноўныя эсэ і артыкулы Алеся Аркуша, якія друкаваліся ў пэрыёдыцы за розныя гады.
У першым эсэ ў кнізе Аркуш піша пра горад, у якім ён нарадзіўся, пражыў ладную частку свайго жыцьця, пасьля чаго трапіў у Полацак. Той горад — Жодзіна. Нягледзячы на тое, што Аркуш даўно пазыцыянуе сябе, як палачанін, у яго застаўся значны сантымэнт да горада свайго маленства. Ён называе Жодзіна найбольш амбітным беларускім горадам, які мусіць яшчэ заняць сваё месца ў беларускай культуры.
“Азіяцкі пэрыяд” свайго жыцьця Аркуш апісвае ў эсэ “Гесэ, вярблюды і войска”. Тут ідзе гаворка пра далёкую і загадкавую Манголію, куды Аляксандар Козік быў закінуты воляю лёсу ў зусім яшчэ малым узросьце, потым была яшчэ другая пабыўка, але гэта ўжо ў сьвядомым веку. Азія знайшла сяржанта Козіка ў войску, бо большая частка жаўнераў ягонай роты былі вышлыя з краінаў Сярэдняй Азіі і Каўказу, справіцца зь якімі не было зусім лёгкай задачай.
Пра першыя крокі ў літаратуры, пра невядомыя старонкі зь біяграфіі “Тутэйшых” Аркуш піша ў эсэ “Вяртаньне ў “Тутэйшыя”. Найбольш аўтар засяроджваецца на канфлікце канцэпцыяў, што існаваў тады ў “Тутэйшых” паміж групоўкамі Адама Глёбуса і Анатоля Сыса.
Ёсьць у кнізе невялічкае эсэ, прысьвечанае самвыдавецкаму праекту “Ксэракс беларускі”, які рэдагаваў Аркуш. Сёньня падшыўку таго выданьня спрабуе атрымаць у свае архівы брэмэнская бібліятэка. Аркуш вагаецца, ці аддаваць, б ў яго засталося ўсяго тры камплекты. Мабыць, спадзяецца, што некалі яны яшчэ спатрэбяцца на Радзіме.
Ёсьць два гістарычныя артыкулы, прысьвечаныя літаратурнаму жыцьцю Полаччыны ў 20-я гады, а таксама пра “Саюз вызваленьня Беларусі” і нацыянал-камуністаў.
Яшчэ ў адным эсэ Аркуш спрабуе знайсьці адказ на пытаньне: дзе пахаваны першы беларускі сьвяты Торвальд Вандроўнік.
Кніга не магла не зьмясьціць хрэстаматыйнае эсэ Аркуша “Аскепкі вялікага малюнку”, якая ўласна і дала назву кнізе. У ім Аркуш у ненавязьлівай форме прызнаецца ў каханьні да свайго любімага на зямлі места — Полацку.
Аркуш Алесь. Аскепкі вялікага малюнку. — Менск: Логвінаў, 2007. — 136 с.
Цяпер чытаюць
Вынеслі прысуд Паліне Зыль — блогерцы, якая стала нулявым пацыентам справы Гаюна, бо ў яе знайшлі тую самую спасылку ад Матолькі15
Каментары