На пасаду кіраўніка музея народнага гумару шукаюць украінца: «Беларусы ўладкаваныя, а суседзям трэба дапамагчы»
На днях на ўкраінскім сайце вакансій з’явілася цікавая аб’ява: у аграсядзібу-музей беларускага народнага гумару ў Малых Аўцюках шукаецца кіраўнік-адміністратар.
Жанчына ці мужчына — не важна. Галоўнае — мець жаданне і магчымасць пераехаць у Беларусь на сталае месца жыхарства, пажадана разам з сям’ёй. Працаўнікоў забяспечаць відам на жыхарства, а таксама катэджам з усімі выгодамі. Галоўныя абавязкі: кіраваць дзейнасцю аграсядзібы, праводзіць там вяселлі, юбілеі і прымаць турыстычныя групы.
Нам стала цікава, чаму працу прапаноўваюць менавіта ўкраінцам. Хіба сярод беларусаў не знайшлося вартых кандыдатур? Вось што на гэтак адказаў прадпрымальнік Аляксандр Драгун:
«Я сам пражыў ва Украіне 15 гадоў, маю жонку адтуль, з'яўляюся намеснікам старшыні Усеўкраінскага саюза Беларусі. Калі казаць шчыра, дарослыя беларусы (а я шукаю людзей на пасаду ва ўзросце, з досведам) больш-менш пры працы і жытле, а вось перасяленцам з Украіны, з Данбаса трэба дапамагаць. Акрамя таго, у нас жа музей народнай творчасці, а ўкраінцы вельмі любяць танцы, песні, вышыванкі — сярод іх лёгка знайсці чалавека, які падыходзіць на гэтую пасаду».
Дапамагаць украінцам-перасяленцам Аляксандр пачаў, як толькі на ўсходзе суседняй краіны пачаўся ўзброены канфлікт: у яго адседжваліся бежанцы, пакуль ім рыхтавалі неабходныя дакументы.
Вакансію з абавязкамі кіраўніка аграсядзібы мужчына размясціў 14 жніўня і ўжо атрымаў шмат рэзюмэ як ад украінцаў, што пераехалі раней, так і ад тых, хто толькі плануе. Канкрэтныя лічбы зарплаты, на якую могуць прэтэндаваць кандыдаты, прадпрымальнік не называе, але кажа, што мужчыну здолее ўладкаваць у калгас, а яго жонка, калі такая будзе, за кожнае мерапрыемства ў аграсядзібе будзе атрымліваць каля 200-400 рублёў.
Музей беларускага народнага гумару ў вёсцы Малыя Аўцюкі адкрыўся ў 2012 годзе: на яго прэзентацыі прысутнічаў тагачасны міністр культуры Павел Латушка. А з 1995 года ў Аўцюках праводзіцца Усебеларускі фестываль гумару.
Каментары