– Пётар, ці ты мог бы расказаць пра «Нашу Ніву» ў нас, у Massolit? Здавалася б, што супольнага мае кракаўская кнігарня-кавярня, прызначэньне якой – папулярызаваць ангельскамоўную літаратуру, са сьціплым беларускім тыднёвікам? Мо гэта проста пабочны прадукт глябалізму? А можа і не...
– Пётар, ці ты мог бы расказаць пра «Нашу Ніву» ў нас, у Massolit?
Здавалася б, што супольнага мае кракаўская кнігарня-кавярня, прызначэньне якой – папулярызаваць ангельскамоўную літаратуру, са сьціплым беларускім тыднёвікам? Мо гэта проста пабочны прадукт глябалізму? А можа і не...
У панядзелак 13 лістапада адразу пасьля імшы ў францысканцаў пайшоў у Масаліт. Сабралася дзесьці 20–25 чалавек, пераважна моладзь, але быў таксама прафэсар філязофіі Ян Скачынскі, Ліля Коўкель, беларуска, выкладчыца Ягелёнскага ўнівэрсытэту, і Рафал Раманоўскі, карэспандэнт «Gazety Wyborczej», які быў маім суразмоўцам.
«Каму адрасавана «Наша Ніва»? Якая ў яе грамадзка-палітычная арыентацыя? Якое ў яе стаўленьне да беларускай улады? Да апазыцыі? Да Касьцёлу і Царквы? Што будзе далей зь беларускай незалежнай прэсай?» – прыкладна такія пытаньні дамінавалі падчас спатканьня. Людзі жыва і шчыра цікавіліся «НН», Беларусьсю, праблемамі беларускай мовы, культуры, гісторыі, мэнтальнасьці, ідэнтычнасьці і г.д. Досыць важны досьвед, бо гэта давала адчуць, што ты, беларус, не самотны ў гэтым жорсткім сьвеце. А раз не самотны, значыцца, ёсьць падставы для надзеі на лепшае.
Атмасфэра сустрэчы была прыемная ва ўсіх аспэктах. Памяшканьне невялікае, утульнае, застаўленае кніжкамі і часопісамі. Экспрэс з кавай, кіпень для гарбаты, сок, пернікі, цукеркі. Інтэлігентная і цікавая публіка. Адзінае, чаго не хапала, гэта Хадановіча. Але яму трэба было ехаць да сваіх вучняў, выконваць сваю працу на той самай нашай ніве.
Цяпер чытаюць
Шэсць фактаў пра Андрэя Шведа — былога генпракурора, які цяпер стаў старшынёй Вярхоўнага суда4
Каментары